Jaaroverzicht

Ik las dit jaar 64 boeken uit, met een gemiddelde dikte van 240 pagina's per boek. Het beste boek was het laatstverschenen deel van de dagboeken van Frida Vogels. Ik heb een boek niet uit kunnen lezen, na twee manmoedige pogingen is het terzijde gelegd.

Ik ging dit jaar 26 keer naar een concert of theatervoorstelling (linkse hobby). De beste voorstelling was Innenschau. Of misschien toch Tirza.

De Avonden

Ik las weer De Avonden van Gerard Reve. Het beste is maar te verwijzen naar vorig jaar. Gelieve de 7 dan in een 8 te veranderen.
Waar ik na al die jaren nog niet uit ben, is de functie van de dromen in het verhaal. En waarom eindigt het zevende hoofdstuk niet met een droom? Mijn leraar Nederlands vroeg het mij al bij het eindexamen, en ik weet het antwoord niet. Nop Maas heeft het er ook niet over.

Leven met Reve

December is voor mij 'Reve-maand'. Zijn 'terecht veelgelezen prachtboek' De avonden speelt in de laatste dagen van december, ik herlees dat vaak tussen 22 en 31 december. Maar gisteren kocht ik nog een aardig tussendoortje, Leven met Reve door Ad Fransen, over het huwelijk van Gerard Reve en Hanny Michaelis. Of liever, een weergave van de gesprekken die ze voerden in 1996, toen Hanny bij Gerard op bezoek ging. Eerder schreef Fransen al Hoe Reve zijn verjaardag vierde, over zijn laatste, demente jaren. Dat vond ik een mooi portret. Leven met Reve beviel mij minder. Het gesprek bevat veel aardige anecdotes, maar er wordt flink wat afgekibbeld, bijna geruzied. Het liet mij vooral weer eens zien wat een moeilijke man Gerard Reve was voor zijn omgeving. Een gelukkig huwelijk was het natuurlijk niet, dat viel overigens al uitvoerig te lezen in het eerste deel van de Reve-biografie van Nop Maas.
Het gesprek tussen Reve en Michaelis valt ook te beluisteren op internet, op de VPROBoekensite (audiofragmenten rechts).

Memoires van een slecht mens, Deel 1 1940 - 1964

Theo Kars. Hoeveel boeken heb ik al van hem gelezen en waarom? Nu is er het eerste deel van zijn memoires. Theo Kars is een nauwkeurig schrijver, zijn zinnen zijn vaak wat ouwerwetserig, maar gedegen. Hij is volkomen overtuigd van zichzelf, zijn eigen gelijk en superioriteit. Van tijd tot tijd té uitleggerig. Een heel goede schrijver is hij naar mijn smaak dus niet. Maar toch lees ik deze memoires weer geïnteresseerd uit. Kars is namelijk een volstrekte non-conformist en heeft een paar bijzondere verhalen. Zo beraamde hij in de jaren 60 een zwendel met postwissels en later nog een met spaarbankboekjes, waarmee hij de PTT en de Rijkspostspaarbank voor zo'n kleine 200.000 gulden oplichtte. Met het geld richtte hij een literair tijdschrift op, Tegenstroom. Kars schreef daarover en over andere avonturen al eerder, in De vervalsers en in De huichelaars, redelijk goede boeken (hoewel ik Onze hoogmoed van mede-oplichter Boudewijn van Houten over hetzelfde onderwerp aanzienlijk beter vind). En zijn rationele beslissing om te kiezen voor een amorele levenswijze is in ieder geval fascinerend. In dit boek worden deze belevenissen vrij anecdotisch beschreven, zoals gezegd gaat het niet om de avonturen, maar om de lessen die Kars daar dan weer uit trekt, om de ontwikkeling van het individu. Ik zal deel 2 denk ik ook gaan lezen, als dat uitkomt. Kars' beste boek blijft echter De koorts van het verstand of Alice uit 1970, over een jeugdliefde (in deze memoires overigens dus ook weer beschreven).

Moderne apparaten, die het leven zouden kunnen veraangenamen deel 1: de e-reader

Af en toe geraak ik in een discussie over de moderne dingen des levens, zoals I-phones, I-pads en e-readers. En soms wordt me dan gevraagd: Zo'n e-reader, is dat niks voor jou, jij leest toch veel boeken? Het korte antwoord luidt dan: inderdaad, dat is niks voor mij WANT ik lees veel boeken. Op verzoek formuleer ik nu een wat langer antwoord.
Om te beginnen komt mijn weerzin voort uit mijn meer algemene levenshouding. Deze kan als volgt omschreven worden: Ik ben tegen elke verandering, alles moet altijd precies zo blijven als het is. Veel veranderingen zijn namelijk in wezen verslechteringen. Ik bijvoorbeeld de ov-chipkaart, waarmee na 20 jaar ontwikkelen en miljarden aan kosten, waarvan een groot deel ontraceerbaar, nu bijna evenveel mogelijkheden voor de reiziger openstaan als met een papieren kaartje. Maar goed, ik wil mij niet helemaal van de realiteit afsnijden, af en toe is er ook sprake van een verbetering, nieuwe functionaliteit of een toenemend gemak. Daar neem ik dan graag kennis van.
Nu de e-reader. Deze is (afgaande op de keren dat ik er een in mijn handen had) beter van kwaliteit en makkelijker in het gebruik dan een PC of laptop, da's helemaal niks. I-pad weet ik niet, ik heb nog nooit iets gelezen op zo'n ding. Ja, zo'n e-reader, dat leest inderdaad best prettig, het moet gezegd. Maar, een beetje model, dat verschillende formaten aankan en een beetje functionaliteit heeft kost snel 200 - 250 euro. En dan staat er nog niks op, althans niet iets wat ik zou hebben uitgekozen. Ik denk dan: voor dat geld kan ik 8 tot 10 boeken kopen. Op zo'n e-reader passen wel meerdere boeken, misschien wel honderd. Of duizend. Nou, boejuh. Het zijn geen mp3's. Verder is een e-reader een apparaat. Hoe je het ook wendt of keert: een apparaat gaat kapot. Als je geluk hebt is dat binnen een jaar, dan heb je garantie (denk ik). Maar vaak heb je pech, en gaat het apparaat pas na drie of vier jaar kapot. Het zal dan niet lonend zijn om te repareren, nieuwe kopen dan maar, weer 200 - 250 euro (8 - 10 boeken). En dan maar hopen dat de eerder aangeschafte e-boeken (als je daar nog een back-up van hebt) weer ingelezen kunnen worden in het nieuwe apparaat, en dat er geen standaard-wijziging is geweest, waardoor je met een betamaxding zit. Sommige formats zijn bezwaard met digitale rechten, die kunnen alleen gelezen worden op het oorspronkelijke apparaat. Uitlenen of overzetten is er dan niet zo maar bij. Amazon heeft het al gepresteerd om gekochte e-boeken bij een synchronisatie weer te wissen, wegens problemen met de rechten. Weg is je boek. Ik heb in mijn kast boeken staan die ik al 40 jaar heb, en die doen het nog steeds. Een elektronisch boek koop je vanaf de PC. Bij bol.com kun je dan de voorkant van het boek bekijken, maar niet bijvoorbeeld de eerste vijf bladzijden even lezen. Tja. Het kopen van een e-boek lijkt mij kortom een heel andere belevenis dan het kopen van een echt boek. Een e-boek koop je thuis, achter de pc, en voor een boek ga ik naar de boekhandel. Daar snuffel ik dan rond, kijk in de kasten en op de tafels, ik praat met de meneer van boekhandel Feijn en drink eventueel een espressootje. Ik blader wat in de boeken, lees de achterflap of de eerste bladzijde en besluit dan meestal om meer boeken te kopen dan ik van plan was. Heerlijk.
Dit kalenderjaar heb ik tot nu toe 60 boeken uitgelezen. Ik heb het eens nagegaan, van deze 60 boeken zijn er op dit moment 6 bij Selexyz leverbaar als e-boek. Dat betekent dat ik als e-lezer andere boeken moet gaan lezen dan ik tot nu toe deed.
Lees ik nu dan zulke gekke boeken? Ik weet het niet, het is meestal Nederlandse literatuur. Ik lees geen spannende boeken, of vlotte moderniteiten als Kluun, Harry Potter of Heleen van Royen. Daar zal het wel aan liggen.
Er is overigens onderzoek gedaan naar het lezen van teksten op een e-reader. Dat gaat langzamer dan uit een boek. Misschien zijn die 6 beschikbare e-boeken dan toch wel genoeg.

De zeven laatste zinnen

Buitenkansje. Nieuwsgierig naar verder werk van Dimitri Verhulst kwam ik dit tegen. Dit zijn zeven verhalen van Dimitri Verhulst, de partituren van, en een CD met Haydns Die sieben letzten Worte unseres Erlösers am Kreuze uitgevoerd door het Belgische Ensor strijkkwartet, en nog een CD met de verhalen voorgelezen door Verhulst. Het Ensor strijkkwartet wilde de muziek uit de traditioneel religieuze context halen en vroegen Verhulst aan die zeven zgn. kruiswoorden een eigentijdse, wereldse invulling te geven. Het zijn zeven korte (2 - 3 blz.) verhalen geworden, met de oorspronkelijke kruiswoorden als titels:

1. Vader, vergeef hen want ze weten niet wat zij doen
2. Voorwaar, ik zeg u, heden nog zult gij bij me zijn in ‘t paradijs
3. Vrouw, ziedaar uw zoon
4. Mijn god, mijn god, waarom hebt gij mij verlaten?
5. Ik heb dorst
6. Het is volbracht!
7. Vader, in uw handen beveel ik mijn geest

De verhalen zijn soms absurd en verrassend en lijken dan in stijl een beetje op De helaasheid der dingen. Het sterke vind ik dat ze de oorspronkelijke context niet ridiculiseren, maar als het ware hedendaagse momenten van bezinning beschrijven. Zo gaat bijvoorbeeld het eerste verhaal over een vader en zijn misbruikte dochter, het tweede over een illegale vluchteling, enzovoorts.
De op CD gezette muziek van Haydn kende ik niet, het is mooi en vrij statig, oorspronkelijk bedoeld voor op Goede Vrijdag, maar ook goed passend voor rustige winterdagen zo rond Kerstmis.

Winter

Kijk hier eens. Leuk he, winter! Jammer genoeg zijn er geen foto's van, maar mijn vader (die voor zijn werk de beschikking had over een Tempo bestelbusje) deed dat, toen ik jong was, ook. In mijn herinnering bond hij 4 of 5 sleeën achter de auto en reed er dan mee door de wijk. Het zal 1957/1958 geweest zijn, uit die tijd heb ik wel een andere sneeuwpretfoto.



Ik ben druk bezig met een sneeuwbal. We woonden in het hoekhuis achter mij, op de begane grond. Toen ik wat ouder was, hadden we geen slee meer nodig, met de jongens gingen we achter vrachtauto's hangen en gleden zo in etappes de Goeverneurlaan in Den Haag af. En weer terug. Daar moet ik nu toch even niet aan denken.

De vrouw die zegt dat ze mijn moeder is

Enige tijd geleden was Judith Uyterlinde te gast bij Wim Brands. Afgaande op dat gesprek leek haar boek mij wel wat, maar dat viel dus zwaar tegen.
Twee verhalen, over adoptie en een onverwachte parallelliteit in de eigen familie, te weten het feit dat enige generaties lang kinderen uit die familie niet zijn grootgebracht door de natuurlijke moeder, dat vond en vind ik een interessant gegeven. Maar wat me slecht beviel was de stijl. Veel te veel verhaal in 240 bladzijden. Het gaat maar door met het ene detail na het andere. Geen afwisseling in het tempo. Achteraf las ik in een bespreking dat het een boek was zoals van Annejet van der Zijl. Voor mij bepaald geen aanbeveling. Haar biografie Anna van Annie M.G. Schmidt en vooral Sonny Boy vond ik niet om over naar huis te schrijven. Ik ben er zo langzamerhand wel achter dat ik geen liefhebber ben van die hybride factionboeken.

Strawberry wood, Norwegian fields

Strawberry wood
Norwegian fields
Are everywhere



Gisteren traden The Nits hier op, Uw blogger was er bij. Goed concert, de laatst verschenen cd Strawberry Wood werd integraal gespeeld, plus een keuze uit het eerdere werk. Opmerkelijk vond ik de matige opkomst. Op 10 oktober 2003 (ik heb het even nagekeken) was dezelfde zaal strak uitverkocht, 17 augustus 2008 stond het Canadaplein hier helemaal vol (OK, mooi weer en gratis) maar nu was de zaal nauwelijks voor de helft gevuld. Overigens kon ik daardoor op het laatste moment nog een kaartje kopen. Drummer Rob Kloet was als altijd supergoed. Na afloop toch die laatste cd gekocht, favoriete track is Hawelka, hier een amateurfilmpje:



Helaas dit keer geen Adieu, Sweet Bahnhof, mijn all-time-favorite.
Van The Nits dan he, van The Nits.

Respect!

Ik las dit boekje tandenknarsend. Het is dan ook niet voor mij bestemd, maar voor leraren, politiemensen, jongerenwerkers en hulpverleners. Ik kocht dit en nog een ander boekje na een lezing van de auteur, op de school van mijn jongste dochter. Over hoe om te gaan met straatcultuur. Die lezing was leuk en herkenbaar. Dit boekje geeft 99 tips aan professionals hoe er mee om te gaan. Motto: je kunt de wind niet veranderen, maar wel de manier waarop je de zeilen bijzet. Toch, het komt op mij over als aanpassen aan de niet-aangepasten. Waarschijnlijk heeft Kaldenbach uit oogpunt van effectiviteit gelijk. Ergerlijk. Volgens de auteur is mijn reactie niet professioneel, maar primair. Het zij zo. Ik ben dan ook geen professional. Zo'n boekje als dit is niet goed voor mijn geestelijke volksgezondheid, om met Reve te spreken.

Here There and Everywhere

Een voorstelling van (o.a.) Kees Prins, met Han Römer als oude rocker, dat klonk leuk. Beatlesmuziek als omlijsting, daar sta ik wat wantrouwend tegenover. De beste versie van bijv. Come Together is die van The Beatles, en zo is het maar net!
De voorstelling Here There and Everywhere is eigenlijk een monoloog van Römer, die twee verhalen vertelt. Zijn leven als Beatles-fan, gitarist in een coverband en de ontmoeting met een jong meisje van 15, die door hem deze muziek her-ontdekt. Omlijst zoals gezegd door Beatles-muziek, gespeeld en gezongen door een band met meerdere zangers, 11 in totaal. En nu het opmerkelijke: ik vond het NOG GOED OOK! De verhalen van Römer waren aardig, herkenbaar en geloofwaardig, en de muziek was gewoon goed, omdat het paste bij het verhaal, en vooral ook omdat de arrangementen wegbleven van het gedachteloos (en kansloze) kopiëren van de oorspronkelijke muziek. Ik kende overigens alle nummers :-)
De voorstellingen gaan nog door tot eind januari, er wordt hier, daar en overal gespeeld.

De laatste liefde van mijn moeder

De laatstverschenen roman van Dimitri Verhulst. Ik heb me uitstekend vermaakt met dit boek. Je zou kunnen zeggen het verhaal van een puber in opstand, maar dan wel met de typische Verhulst-dingetjes. Humor, misantropie en mooie, mooie zinnetjes. Maar, de verrassing is er voor mij een beetje af, en de stijl en vorm zijn niet zo bijzonder als in Godverdomse dagen op een godverdomse bol. Als je 1 boek wil lezen van Verhulst, lees dan liever dat boek dan maar.

You're the sun to me (2)

Gisteren kwam de door mij op de Faithless-site bestelde download van het vorige maand door mij bezochte concert in Ahoy' beschikbaar. Leuk om te horen en hebben. Goede kwaliteit. Dat zouden er meer moeten doen. Ik heb er voor in de auto ook maar weer een 2cd van gebakken.

Tijdens het concert heb ik met mijn telefoon filmpjes gemaakt. Onder andere van Insomnia. Ik heb daar pour le grap nu de mp3 onder gezet. Een beetje op de gok, met Windows Moviemaker. Je moet wat, op de vrijdagavond.

John Lennon In My Life

There are places I remember
All my life though some have changed
Some forever not for better
Some have gone and some remain
All these places had their moments
With lovers and friends I still can recall
Some are dead and some are living
In my life I've loved them all

But of all these friends and lovers
There is no one compares with you
And these memories lose their meaning
When I think of love as something new
Though I know I'll never lose affection
For people and things that went before
I know I'll often stop and think about them
In my life I love you more

Though I know I'll never lose affection
For people and things that went before
I know I'll often stop and think about them
In my life I love you more
In my life I love you more

(Lennon - McCartney, 1965)

Vandaag werd mij drie keer gevraagd of ik nog wist waar ik was en wat ik deed toen ik hoorde dat John Lennon vermoord was. Ja! Dat weet ik nog en dat zal ik niet vergeten.

Maar ik heb behalve deze nog veel meer herinneringen aan John Lennon. En aan The Beatles. Het is de soundtrack van mijn jeugd, en daarmee van mijn leven. De betekenis en invloed van deze muzikale supernova kan niet overschat worden. Met steeds weer een nieuwe kwantumsprong herdefinieerden ze bij vrijwel elke nieuwe lp de popmuziek. In de jaren zestig waren ze er altijd, en overal.
Globaal maakten ze per jaar 2 lp's, plus drie singles, plus een film, gingen ze meerdere keren op tournee en verzorgden de eerste jaren daarnaast bijna wekelijks een live radioprogramma voor de BBC waarin ze ook nog eens optraden. Kom daar nu nog maar eens om.

Mijn eerste herinnering is volgens mij hun vierde single, She Loves You, waarmee ze in Europa definitief doorbraken. Wekenlang stond dit nummer 1 in de Top 10 van de Vara Radio & TV Gids, die mijn ouders hadden. Deze Top 10 werd wekelijks op de radio uitgezonden, ik mocht daar naar luisteren, maar niet te hard hoor, die jazz-muziek!
Alle singles daarna herinner ik me ook, en hoe ze in première gingen, Paperback Writer/Rain bijvoorbeeld bij Radio Veronica.

The Beatles in Nederland. Helaas kon/mocht ik daar niet naartoe, maar we volgden het op TV. Herman Stok mocht als Nederlands hipste interviewer in Treslong wat vragen stellen. Of The Beatles hun eigen sokken wasten.

In het door onze klas opgevoerde toneelstuk aan het eind van de lagere school wisten we een Beatles-nummer te smokkelen, I'm down.

Ik herinner me hoe ik met mijn nicht luisterde naar Rubber Soul, of de teksten probeerde te vertalen van I'm The Walrus. Wat betekent in godsnaam GOO GOO GOO JOOB! Kom daar maar eens uit als 13-jarig MULO-kereltje.

Een middelbareschoolvriend had de witte dubbel-lp op tape opgenomen (en alle andere Beatles-lp's, overigens); op zijn kamer meezingen, trommelen, pianospelen. Daar schijnt nog een opname van te bestaan. Een verontrustende gedachte.

En nog meer, nog veel meer. In krap 8 jaar 27 keer nummer 1 in Amerika en Engeland.

En daarna John sans Beatles. Met Yoko. John&Yoko's Two Virgins....hm.....

Cold Turkey, Give Peace A Chance. De briljante eerste solo-lp Plastic Ono Band. Daarna Imagine.

Het creatieve dal van Some Time in New York City. Het jarenlange gedonder met John's Green Card.
Mind Games, Walls and Bridges, het laatste optreden in Madison Square Garden, met Elton John.

En toen ineens: geen platen meer, vijf jaar niets. Toen onvoorstelbaar. In bladen als Melody Maker, Rolling Stone en ook door Beatlefans onderling werd regelmatig gespeculeerd over het hoe en waarom, maar vooral: zou John Lennon ooit nog een plaat maken. Het leek er niet op.

In de zomer van 1980 was er ineens een klein berichtje in NME, en een interview in Newsweek, met nieuwe foto's: John Lennon was 'in het geheim' in een studio in New York dan toch bezig met een nieuwe lp, 'a collection of love songs'. Dat werd Double Fantasy, ook deze lp kocht ik op de dag van uitkomen, ergens half november. Drie weken later was het 8 december 1980, in Europa al 9 december. Een koude, mistige winterdag.

John Lennon, my all-time hero of rock 'n' roll.

This is Dr. Winston O'Boogie saying goodnight
From Record Plant East, New York
Everybody here says 'Hi',
Goodbye!

Gimme Some Truth

John Lennon, 30 jaar dood alweer. Het volgende lijkt actueler dan ooit.

Over Bresjes

Het dorp Breskens in Zeeuws-Vlaanderen bestaat dit jaar 500 jaar. En dit boek, met het formaat van een atlas, is ter gelegenheid daarvan uitgekomen. Een leuk lees- en kijkboek over geschiedenis en heden van dit dorp. Maar Foxx, hoor ik U zeggen, wat heb jij met Breskens? Ach, mijn moeder kwam er vandaan, ik heb er nog steeds familie wonen en een keer per jaar ga ik daar even langs, op bezoek, misschien ook om iets te zoeken wat er eigenlijk niet meer is. Toevallig ook komende week, als ik dochterlief naar de meeloopdag van de Hogeschool Zeeland breng. Even over met de boot. Helaas niet meer zoals vroeger met een autoveer, maar met een kleiner voetgangers- en fietserspontje.

PS Al bladerend in dit boek kwam ik verschillende familieleden tegen. Leuk. Neef Bram volgens het register zelfs 11 keer.

Brellando

Ik keek 'best wel' uit naar Brellando, een muziekvoorstelling uitgaande van de muziek van Jacques Brel, door Fernando Lameirinhas. Van Brel heb ik 3 cd's, die misschien alle meegaan als ik er uit mijn kast 10 moest kiezen voor op een onbewoond eiland. Ook van Lameirinhas heb ik een goede cd met Portugese zang en gitaarmuziek.
Maar de voorstelling Brellando vond ik niet heel erg goed, helaas. Dat lag niet aan Lameirinhas, hij vertolkte Brel en ook eigen nummers op een emotionele, soms breekbare manier. Prachtig subtiel gitaarspel en wonderwel passende (meest Portugese) zang. Hij werd op basgitaar begeleid door zijn broer. Daar lag het allemaal niet aan. Maar: ze hadden een zangeres mee, Riet Muylaert, en die kon geen emotie in haar zang overdragen; mooi, maar vlak en emotieloos. De grootste boosdoener was Paul de Munnik, die veel nummers voor mij gewoon verpestte met zijn harde, vlakke zang (bekend van Acda en De Munnik) en veel te harde pianospel. Bah! Brel is voor mij emotie, wisselingen, dat werd er hartgrondig uitgebeukt. Tot overmaat van ramp had die De Munnik besloten tussen de nummers door ook nog eens LEUK te doen. Een onbegrijpelijke voorstelling, teleurgesteld weer naar huis en daar nog maar eens een cd van Brel opgezet.

Je hebt het niet van mij, maar...

Dit is een verhelderend boekje voor iedereen die geïnteresseerd is in de machinaties van de Nederlandse politiek. Luyendijk liep een maandje rond in Den Haag en schetste de symbiose van politici, journalisten, voorlichters en lobbyisten. Die hebben elkaar allemaal nodig. De Haagse kaasstolp. Ik heb op school nog Staatsinrichting gehad, en daar leerde ik over het parlement en het kabinet. Ha ha ha! Het zit allemaal heel anders. In Den Haag lopen meer dan duizend lobbyisten rond. De werkelijke macht ligt meestal in Brussel, of bij de ambtenaren.
Wonderlijk, of zoals Luyendijk schrijft:
1. ik had dit nooit zelf kunnen bedenken;
2. natuurlijk gaat het zo;
3. mijn blik is voorgoed veranderd.

You're the sun to me

Gisteren weer eens lekker losgesprongen met Faithless in Ahoy. We hadden een prima plek, bijna vooraan. Het voorprogramma (Baskerville) vond ik niet echt geweldig (zeker in vergelijking met de vorige keer, 2007 Gelredome, toen was het nota bene Kraak en Smaak).
Faithless was ijzersterk. Aardig wat nummers van de laatste cd Dance werden gespeeld, plus een serie gouwe ouwen. Ik vind de trance- en scat-vocals van Maxi Jazz al erg goed, en als dan Sister Bliss het vuurwerk aansteekt....

Adel van de geest

Dit boek kocht ik tegelijk met De eeuwige terugkeer van het fascisme, van dezelfde schrijver. Riemen houdt hier een pleidooi voor een terugkeer naar wat hij ziet als een traditioneel Europees ideaal: een leven in het ware, het goede en het schone. ‘Zoek haar niet in de wereld van de media, de politiek, de wereld van het lawaai. Daar is de geest nog nooit geweest. Ga niet naar de academia. Die hebben de geest verdreven. En de kerken? Niet zonder reden klinken zij hol. De wereld van de roem? We zullen er slechts in dolen.’ In vier essays wordt de lezer geleid langs Socrates, Spinoza, Goethe en Thomas Mann als grote voorbeelden. Het stuk over Thomas Mann vond ik het beste, ik ben benieuwd geworden naar diens 'De Toverberg'.

Wat ik wel zou willen weten

Ik zou wel willen weten hoe het met Anneke is. Zij zat een klas lager dan ik, en ik heb een keer een hele zaterdagmiddag haar huis in de gaten gehouden om te kijken of ze naar buiten kwam. Ik was toen 9.

De last van veel geluk

Mijn schoonvader had dit boek dubbel (ook hij dus) en gaf het aan mij. De schrijver wil met dit boek het verhaal behouden van de onafhankelijkheidsstrijd van Nederland, en van de Gouden Eeuw. Niet iedereen kent dit verhaal nog, Vaderlandse Geschiedenis is een stiefkindje geworden in het onderwijs. De beschreven periode loopt van 1555 (overlijden Karel V) tot 1702 (overlijden Willem III). Nu heb ik ook wel over deze periode op school geleerd, en weet van het Plakkaat van Verlatinghe, de VOC, het Rampjaar en de Negenjarige Oorlog, maar hier wordt het weer uitgebreid uit de doeken gedaan. Van Deursen schrijft goed, een vereiste voor een geschiedenisleraar. Ik heb weer veel geleerd (hoop ik), met name over de staatkundige verhoudingen binnen de Republiek, bijvoorbeeld tussen Holland en de overige gewesten, of tussen Prins Maurits en Van Oldenbarneveldt. Ook veel aandacht voor de (protestantse) kerkgeschiedenis, de Remonstrantse twisten, heel belangrijk in die tijd. Een goed, kloek boek over de vaderlandse geschiedenis, met als enige kanttekening dat het toch weer vooral een staatkundig-economisch verhaal is geworden, en dat er niet of nauwelijks aandacht is voor de schilderkunst, de wetenschap, het leven van de gewone mensen, en ook niet voor de toen opkomende en bloeiende Verlichting (Spinoza, Descartes). Dat vind ik dan toch wel weer jammer.

Wat is gitaarspelen toch makkelijk!

Vanmiddag/vanavond een concert van Jan Akkerman. Ooit door Melody Maker uitgeroepen tot 's werelds beste gitarist. Bekend van Focus, Nederlands beste rockgroep ooit. Daarvoor Brainbox en The Hunters. Daarna solo.
J.A. gaf een goed concert, met nummers van zijn nieuwe cd Minor details (uit in januari), maar ook ander solowerk en twee 'blokjes Focus'. Ik stond op de voorste rij met mijn neus er bovenop. Wat is gitaarspelen toch makkelijk. Als je Jan Akkerman heet. De muziek is als altijd een mengelmoes tussen jazz en funk, soms heel etherisch maar moeiteloos doorschakelend naar snoeiharde prikkeldraadsolo's. Hoogtepunten: te veel om op te noemen, maar toch: See You, Urbanstring, Hocus Pocus, Sylvia, Tommy, Tranquilizer. Wat een concert. Na afloop nog 2 handtekeningen gescoord op mijn exemplaren van Moving Waves en C.U. En Jan Akkerman 3 uit '79 gekocht, net uit op cd. Man man man, ik ben helemaal hoteldebotel. En mijn rechteroor doet het niet meer. Dondert niet.

3 x Pinter

Ik ben me weer eens schandalig te buiten gegaan aan mijn linkse hobby. Een avond toneel, en wel maar liefst drie eenakters in een voorstelling! Daar zaten we weer bij elkaar, de elitaire grachtengordel van Alkmaar. Scholieren, gepensioneerden, huisvrouwen, huismannen en overigen. Gewoon Alkmaarders dus.
(EINDE BOZE ALINEA)
3 keer Harold Pinter. Zoals bij wel meer stukken van Pinter ging het ook hier weer over (mis)communicatie, machtsverhoudingen en wantrouwen. Een taxichauffeur en een centraliste, een slaappatiënt, haar zus en een arts en een ondervrager en een gevangene. Het spel was redelijk, vond ik, maar niet echt expressief. En bij Pinter is dat misschien juist wel nodig, omdat bij hem de tekst vaak het enige is wat je hebt. Het stuk over de slaappatiënt (inderdaad gebaseerd op Awakenings van Oliver Sacks) was wel mooi. Het langzaam doordringende besef dat je 29 jaar geslapen hebt.

Nowhere boy

Deze dvd lag al een tijdje te wachten. Het is een verhaal over familiegeheimen, over een driehoek tussen een moeder, een zoon en een tante, een verscheurde jeugd met pijnen en obsessies, over het leven van John Lennon vóór The Beatles. Een aardige film, in essentie correct, maar in detail hier en daar flink bezijden de werkelijkheid, om dramaturgische redenen. Goede jaren '50 muziek ook, o.a. I put a spell on you van Screaming Jay Hawkins.

Tikkop

De nieuwe Adriaan van Dis. Van Dis' alter ego Mulder (al eerder bekend uit De wandelaar) is de hoofdpersoon in dit boek over vriendschap en verraad in Zuid-Afrika. Het probleem voor mij is dat ik vind dat het verhaal van het nieuwe Zuid-Afrika hier te realistisch, te zakelijk, als in een reportage wordt verteld. In romanvorm kan het mij daardoor niet blijvend boeien. Van Dis' thema's komen voor mij beter tot hun recht in kortere stukken, of in echte reisreportages.
De roman maakte op mij een te cleane, te geconstrueerde indruk. Niet zo aan mij besteed, dus.

The U.S. vs. JOHN LENNON

De ouderen onder U zullen het zich nog herinneren: begin jaren 70 van de vorige eeuw procedeerde John Lennon jarenlang om uitzetting uit de V.S. te voorkomen. Hij werd door de regering Nixon als staatsgevaarlijk gezien. Uiteindelijk won hij. Hierover is een documentaire gemaakt, die ik al eerder zag.
Nu viste ik uit een nu-echt-heel-goedkoop-bak de bijbehorende filmscore, in wezen een nieuwe permutatie van oude Lennon-nummers. Ook nog bevattend twee niet eerder officieel uitgebrachte nummers, een live versie van Attica State en een instrumentale versie van How do you sleep?
En de verzamelaar, hij verzamelde voort. Vastberaden en wanhopig.

De eeuwige terugkeer van het fascisme

Afgelopen week zag ik op tv een kort (tja, tv hè) debat tussen Rob Riemen en Arend Jan Boekestein naar aanleiding van dit boek. Riemen overtuigde mij hier, hij hield een strak betoog, terwijl Boekestein de discussie oneigenlijk verbreedde, om zijn gelijk (tegen dit boek) te halen. Rob Riemen zag ik al eerder, dit voorjaar, in Buitenhof. Vandaag las ik zijn nieuwste boekje, dat hij aan parlement en regering stuurde. Het is een rond-uite waarschuwing tegen Geert Wilders en zijn PVV. De parallellen die Riemen ziet tussen de opkomst van het 20e-eeuwse fascisme en de tegenwoordige tijd, met name door de veranderende cultuur en de daarin ontstane 'massamens', vind ik sterk en overtuigend. Riemen is in dit opzicht misschien de nieuwe Menno ter Braak (wiens Het nationaal-socialisme als rancuneleer overigens ook nog steeds leesbaar en helaas weer actueel is).

Ik citeer de conclusie van dit boek.
'Geert Wilders en zijn beweging zijn het prototype van hedendaags fascisme. En daarmee zijn zij niets anders dan de logische politieke consequentie van een maatschappij waar wij allen verantwoordelijk voor zijn. Dit hedendaags fascisme is opnieuw het gevolg van politieke partijen die hun eigen gedachtegoed verloochenen, intellectuelen die een gemakzuchtig nihilisme cultiveren, universiteiten die deze naam niet waardig zijn, de geldzucht van de zakenwereld en de massa media die liever de buikspreker van dan een kritische spiegel voor het volk zijn. Dit zijn de gecorrumpeerde elites die de geestelijke leegte cultiveren waarin het fascisme weer groot kan worden.’

Eindelijk: Kraak je eigen ov-chipkaart!

Het heeft lang geduurt, te lang eigenlijk (per slot van rekening zijn ze al 20 jaar aan het sleutelen aan die ov-chipkaart), maar nu is het dan zo ver. Kraak je eigen ov-chipkaart! Of die van een ander natuurlijk, wel zo makkelijk. Onlangs was er een aardig programma op tv, waarin men liet zien dat het stelen of veranderen van gegevens van chip-kaarten steeds makkelijker wordt. Gewoon op afstand! In de winkelstraat, of nog eenvoudiger (iedereen bij elkaar): in de bus. Veel kijkers zullen gedacht hebben: dat wil ik ook! Welnu, in de nieuwe PC-Active staat een handig artikeltje, hoe dit met een geringe investering (3 tientjes) en beperkte linux-kennis zelf te doen. Kraak nu je eigen kaart en check je gegevens. Foutje (bijvoorbeeld verkeerde naam, kaartsoort of geldigheidsduur) ontdekt? Gewoon zelf thuis veranderen. Of kopieer jouw gegevens naar een andere kaart, of die van een ander naar de jouwe (lachuh!). Makkelijker kunnen we het niet maken.

1962-1966 en 1967-1970

Vorig jaar verscheen het complete werk van The Beatles in twee grandioze dozen, met alle stereo- en mono-mixen. Ik schreef daar uitgebreid over, hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier. Ik kan U melden dat ik er na een jaar nog hetzelfde over denk. Het complete werk van de beste band uit de popgeschiedenis, in de best mogelijke vorm.

Nu zijn ook de bekendste verzamel-lp's 1962-1966 en 1967-1970 (a.k.a. de rode en de blauwe dubbel-lp's, oorspronkelijk verschenen in 1973) in geremasterde vorm uitgebracht. Eerder verschenen deze in 1993 op cd. Een cynicus zal zeggen dat de schoorsteen kennelijk weer moet roken. Dat is waar, maar alle popmuziek heeft op een of andere manier met geld verdienen te maken, en dat geldt zeker voor megasterren. Je kunt ook zeggen dat het gewoon logisch is dat de bekendste verzamel-lp's van The Beatles ook in de beste kwaliteit worden gebracht. De muziek is natuurlijk helemaal top, hierover duld ik geen tegenspraak. Een punt van kritiek: het programma van 1962-1966 is zo kort dat het ook op één cd had gepast. Nog een punt van kritiek: er staan zes nummers op van Rubber Soul (inderdaad een goeie lp), en maar twee van Revolver (hun beste lp). Dat is wat scheef, wellicht het 1973-perspectief. Ik had bijvoorbeeld graag Tomorrow Never Knows zien opgenomen, relatief onbekend, maar een quantum leap in de popmuziek.






Maar nu nog wat mauwen over de versies.

‘Red’ and ‘Blue’ have been remastered by the same dedicated team of engineers at EMI Music’s Abbey Road Studios responsible for remastering The Beatles’ original UK studio albums, carefully maintaining the authenticity and integrity of the original analogue recordings.

Hoewel het niet met zoveel woorden gezegd wordt, suggereert bovenstaande zin dat er opnieuw gemasterd is, en dat niet de relevante masters van vorig jaar als het ware in de goede volgorde gezet zijn. Elders wordt beweerd dat dit juist wel het geval is.
Ik heb geluisterd en kan eigenlijk op zes nummers na geen verschillen ontdekken. Maar digitale analyse laat wél subtiele verschillen zien. Misschien dus inderdaad opnieuw gemasterd. In die zes gevallen is dat dus voor mij in ieder geval met gewoon luisteren al duidelijk. Ten eerste: de eerste 4 nummers van 1962-1966 zijn in mono duidelijk luider gemasterd dan vorig jaar in de mono-box. Dit om het geluidsniveau aan te laten sluiten bij de overige nummers, die ook luider gemasterd zijn en waren. (Overigens een opmerkelijke keuze, die mono-versies, omdat stereo in 2009 als de standaard werd aangemerkt en er voor 2 van die 4 nummers gewoon stereo-mixen beschikbaar zijn.) Verder A day In The Life, dat hier gepresenteerd wordt met een zgn. clean intro. Op Sgt. Pepper staat het nummer gemixt met een cross-fade met Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (reprise). Op de lp uit 1973 staat het nummer met een fade-in, en op de cd uit 1993 met een clean intro. Ook deze laatste versie is nu dus in geremasterde vorm beschikbaar. Dan nog Back in the USSR van The Beatles, daar ge-cross-fadet met Dear Prudence, hier met clean outro. Dat U het maar weet.

Het is voor mij wat moeilijk voor te stellen dat niet iedereen alles van The Beatles wil hebben, maar sommigen 'alleen de beste nummers'. Voor dezulken is er nu het beste werk van de beste band uit de popgeschiedenis, in de best mogelijke vorm.

Vanwege de zes hierboven genoemde verschillen met de versies uit 1993 is ook voor de completist deze 2010 release onontkoombaar....

Zeg nee tegen een verhoging van de BTW!

De regering wil de BTW op theater- en concertkaarten verhogen van 6 naar 19 %. Ik vind dat een slecht plan. Ik denk dat 'we' profijt hebben van een veelzijdig en voor velen betaalbaar cultuuraanbod. Dat aanbod zal (vrees ik) verschralen als de prijzen verhoogd worden. Een economische wetmatigheid (prijselasticiteit van de vraag) voorspelt dat bij stijgende prijzen de vraag zal afnemen. Bepaalde voorstellingen zullen daardoor niet meer gebracht kunnen worden, omdat het bij dalende bezoekersaantallen niet meer rendabel zal zijn. Is dat erg? Ja dat is erg. Cultuur (muziek, theater, cabaret, toneel) is het interessantst, het aantrekkelijkst bij een veelzijdig, steeds wisselend en vernieuwend aanbod. Mede door de BTW laag te houden blijft het theater ook beter toegankelijk voor een breed publiek. En ik ben daar voor. Even in de CDA-modus: Als U daar ook VOOR bent, dan bent U TEGEN het voornemen van de regering, en dan bent U wellicht VOOR deze petitie. Wilt U in dat geval ondertekenen?

Vandaag zou mijn moeder 87 zijn geworden

Als ze niet al in 1959 was overleden. Maar er wordt gelukkig nog wel over haar gepraat, en aan haar gedacht af en toe. Daar ben ik wel blij om.

Doek!

Ik zag dit met mijn zoon in Delft. Maria Goos (Pleidooi, Oud geld, Cloaca, Avenier, Smoeder en nog veel meer) schreef het, Loes Luca en Peter Blok speelden. Een bijzonder stuk, waarin de spelers naadloos schakelden tussen heden en verleden, tussen echt en onecht en tussen acteur en personage. Ik vond het goed, heb soms erg moeten lachen. Beide acteurs waren (vond ik) goed op dreef, maar vooral die Peter Blok is echt hilarisch. Veel en lang applaus na afloop.

De grote zaal

Wat een verrassing! Ik lees wel eens een boek, maar van deze schrijfster had ik nog nooit gehoord, laat staan van dit boek. Toch was het na verschijnen in de jaren vijftig niet onsuccesvol. Er zijn er toen 75.000 van verkocht, en het is aan dertien buitenlandse uitgevers verkocht. Ook in het buitenland werd het zeer goed besproken. Nu is het verschenen in het kader van Nederland leest! Gratis exemplaren liggen bij de bibliotheek klaar voor hun leden, het wordt uitgedeeld op middelbare scholen, en de categorie 'overigen' kan het voor 10 euro aanschaffen in de boekhandel. Ik zeg: doen!, want het is een goed boek. Ik ga het verhaal niet navertellen, maar het gaat over de gruwelijke werkelijkheid die 'leven' heet, en waarin we allemaal even onontkoombaar als in een karretje in de achtbaan op het einde afsuizen. Een einde dat we alleen zullen doormaken, en waar we meestal niet bij stil staan. Ook daar gaat het over. Inderdaad, geen vrolijke kost, maar wel een heel goed boek. In een ruk uitgelezen. Verder in dit boek opgenomen De eenzaamste mens, een levensschets van de schrijfster door Onno Blom. Een wonderlijk, fascinerend leven. Geboren in de Haagse Schilderswijk, danseres in Parijs en Berlijn, schrijfster, vertaalster en vriendin van Samuel Beckett, en hartgrondig ongelukkig.

Maar nu nog even over dit boek als ding. Waarom zijn die boeken uit de Nederland leest! campagnes altijd zo gruwelijk lelijk? Dat was de afgelopen jaren al zo, en nu misschien nog meer. Vanaf de kaft kijkt een oude dame ons verschrikt en niet-begrijpend aan. Niet bepaald uitnodigend, als dat zo op een stapel naast de kassa ligt. Ik koop zo'n boek wel, omdat ik de campagne ken en omdat het voor mij sowieso moeilijk is om een boekhandel te verlaten zonder een boek gekocht te hebben. Dat zal niet voor iedereen gelden. Dan de tekst op de kaft. Wat een rare zouteloze belettering, ergens in een hoekje. Verder is het boek zo groot dat het lijkt te passen in een reeks Grote Letter boeken, het moet kennelijk ogen als een fijn leesboek of zo. Not! Tenslotte is het boek parmantig uitgerust met een heus luxe leeslint. Een leeslint in een boek van 125 bladzijden. Whoehahahaha!!!! Hoeveel dagen moet ik er dan over doen? Ik schei uit. Geweldig goed boek om te lezen, maar de uitvoering is knudde. Toch kopen of ophalen is mijn tip.

Wat is dat allemaal godsallemachtig lang geleden, inmiddels.

Lang, lang geleden ging ik regelmatig voetballen kijken. Met vrienden naar Feijenoord (toen nog gewoon met ij) in Rotterdam. Met de brommer. Staanplaatsen achter het doel. Gesponsord en vervoerd door een oom zag ik in het seizoen 1969 - 1970 alle Europa Cup 1 thuiswedstrijden. De wedstrijd na de gewonnen Europa Cup, tegen Holland Sport, dat in de eerste helft in Celtic-tenue speelde. Wat is dat allemaal godsallemachtig lang geleden, inmiddels.

From the root to the soul

Gisteren met dochter naar Sabrina Starke, in het plaatselijk theater. In 2008 werd heel Nederland samen met Jan Mulder verliefd op haar, toen ze Do for Love zong in DWDD.



Nu een theatertour met een set van liedjes van haar cd's, Surinaamse liedjes uit haar jeugd en muziek die haar beïnvloedde (o.a. Nina Simone, en ook Blackbird van The Beatles, dus helemaal top!). Het was een geweldig Surinaams feest, waar ik als kaaskop ook zat te genieten. Een goeie soul-band ook, met een snoeistrakke drummer en een organist met een HAMMOND ORGEL EN EEN LESLEY SPEAKER!! Ah, wat mooi is dat toch.

Onzinplan

Het kabinet Rutte is van plan om de maximumsnelheid op de autosnelwegen op bepaalde trajecten te verhogen naar 130 km/hr. Wat een onzinplan. Ik woon in Alkmaar, en reis regelmatig naar Den Haag, waar mijn moeder woont. Soms per trein, soms per auto, zoals het mij uitkomt. De autorit duurt een uur. Daarvan is een deel stadsverkeer. De autosnelwegen (A9, A5 en A4) hebben deels een maximum snelheid van 120, deels 100 km/hr. Ik heb het eens bekeken en uitgerekend, als de maximum snelheid daar naar 130 km/hr wordt opgetrokken kan ik 6 minuten eerder bij mijn moeder zijn. Tel uit je winst. En dan moet er dus niets tegenzitten, anders wordt het verschil minder. Een onzinmaatregel dus, die bovendien niet goed uitpakt voor het milieu. Ook kunnen de grotere snelheidsverschillen aanleiding zijn tot meer ongelukken en verkeersslachtoffers. In het slechtste geval ben ik dan niet eerder bij mijn moeder, maar bij mijn vader.

Spotvogel

Vol verwachting begon ik aan dit boek. Ik was (en ben) heel enthousiast over Paravion, dat ik vorig jaar las. Dit boek is toch minder. Het is wat mij betreft onevenwichtig, versnipperd over een paar onderwerpen. Het sterkst is het laatste stuk, een liefdesgeschiedenis, een aanklacht tegen de ondergeschikte positie van de vrouw binnen de Islam. In die hoofdstukken had de schrijver mij bij de lurven. Maar voordat je daar bent moet je eerst door een serie hoofdstukjes over de schrijver, die in Marokko zijn inspiratie weer terug hoopt te vinden. Althans zo heb ik het geïnterpreteerd. Het is wel weer heel mooi geschreven allemaal, dezelfde bloemrijke taal als in Paravion. Maar die vorm alleen is niet genoeg. Jammer.

Double Fantasy

Het zal de lezer die hier vaker komt opgevallen zijn: The Beatles is mijn favoriete bandje. John Lennon is mijn favoriete Beatle. Onlangs zou de man 70 geworden zijn, voor de platenmaatschappij een aanleiding om alles weer opnieuw uit te brengen in geremasterde versies. Dat is overigens al vaker gebeurd. Omdat ik graag deze muziek in zo goed mogelijke kwaliteit wil hebben heeft dit altijd mijn aandacht. Veelbelovend is in ieder geval dat de remastering gedaan is door hetzelfde team dat vorig jaar de Beatles catalogus heeft geremasterd. Ik ben nog even niet gezwicht voor de zgn. Signature Box, de doos waar 'alles in zit' (niet dus), maar wel voor de heruitgave van Double Fantasy. De lokker hiervan is dat hier ook een geremixte versie bij zit.
Double Fantasy was de laatste plaat die uitkwam tijdens Lennon's leven, drie weken na de release werd hij op 8 december 1980 vermoord. De LP is een aantal keren op CD (her)uitgebracht, in 1986 door Geffen records, daarna twee keer door EMI/Capitol, en nu weer.



Ik heb die in 1989, 2000 en 2010 EMI/Capitolversies eens na elkaar beluisterd. Ik heb geen high end audio systeem, maar wel nette "upper middle class" CD-speler, versterker en speakers. Geen Media Markt "Ik ben toch niet gek?" setje. Wat mij in ieder geval al eerder was opgevallen is dat de versie uit 2000 ronduit slecht is. Er is toen gepoogd het geluid moderner (lees: harder) op de cd te zetten, maar daarbij zijn de luidste passages afgeknipt (een cd heeft nu eenmaal een beperkt bereik in geluidsniveaus) en daardoor treedt er vervorming en afvlakking van het geluid op. Zou verboden moeten worden.



Nu de 2010 versie: Op internet wordt hier en daar beweerd dat het dezelfde versie is als uit 2000. Dit is absoluut NIET waar. Het verschil is meteen hoorbaar, de nieuwe versie klinkt erg goed. Het is mooi gedetailleerd geluid, de slaggitaren, de zang, de drums: het klinkt allemaal veel duidelijker, helderder en beter dan bij de eerdere uitgaven. Ik ken de CD-versie op Geffen records niet, maar waarschijnlijk is de 2010-versie de beste van allemaal.

Ook met een tooltje als EAC of GoldWave zijn de verschillen meteen zichtbaar. Ik heb even gekeken naar het openingsnummer (Just like) Starting over. Het geluid staat er ongeveer 3 dB harder op dan in 1989. Toch is volgens mij nergens clipping toegepast, zodat het dynamisch bereik behouden blijft. Ruim 17 dB, vergeleken met 15 db van het wanproduct in 2000. Voor een popplaat is dit gewoon goed. Kom daar nu nog maar eens om. De claim is dat er nu teruggegrepen is naar de oorspronkelijke mixen van John Lennon, in ieder geval is deze mix anders dan de twee voorgaande.

Die Signature box die 8 solo CD's in zo'n nieuwe geremasterde versie heeft staat mij na deze ervaring nu wel flink aan te lachen. Komt Sinterklaas er al aan?

Double Fantasy Stripped Down
Er is nu dus ook een zgn. Stripped Down versie, een beetje zoals bij Let it be ... naked, een de-Spectorised versie van Let it be, waarbij alle overdubs zijn weggehaald. Dat gaf m.i. een strak resultaat. De opzet van Yoko in dit geval is om John wat prominenter op zijn eigen plaat te laten horen, in een kalere mix, ook weer door weglating van allerlei overdubs, en door (in sommige gevallen) bepaalde instrumenten ook wat meer naar voren te mixen. Keuze genoeg, want Double Fantasy is op een 72-sporen console opgenomen.

Het resultaat is verbluffend. Er is nu een wat kalere, minder gladde versie, zodat Lennon vrijwel in de woonkamer komt. Errug goed, vooral Woman, nu met een slaggitaartje in plaats van piano en elektrische gitaren. Eenvoud is hier weer kenmerk van het ware.

Ik hoor het al: Maar jij bent toch tegen remixen en bonustracks? Inderdaad, maar de bonus zit hier op een aparte CD, zodat de oorspronkelijke LP intact is. En die is niet geremixt.

Dagboek 1975

Na een pauze van 18 maanden toch weer een deel uit de dagboekreeks van Jan Wolkers. Het vorig verschenen deel Dagboek 1967 beviel mij slecht. Dit deel is gelukkig weer stukken beter. Zoals ik al eerder schreef: het goede leven van Jan Wolkers: eten, schrijven, natuur, seks. Allemaal weer in de bekende Wolkersstijl neergeschreven. Ik las het in een paar dagen uit. Jammer van dit deel vind ik alleen dat er geen aantekeningen zijn opgenomen van de reis naar Egypte, die Wolkers en zijn vrouw Karina in 1975 ondernamen. Karina's grootvader was daar ooit geweest, in dienst van een Franse mijnbouwonderneming, en gestorven. Doel van de reis was om daar meer over te weten komen. Wolkers heeft dit later willen verwerken in de begin jaren 80 nog aangekondigde maar nooit voltooide roman Nag Hammadi. Over die reis had ik hier ook wel wat willen lezen.

Zaterdag

Vandaag was een bijzondere dag. Het was de dag van de begrafenis van een vriendin, Marjo, helaas veel te jong overleden. Er werd een herdenkingsdienst gehouden, met orgelmuziek en persoonlijke herinneringen, waarbij verschillende facetten uit het veelzijdige leven van de overledene werden aangelicht: partner, moeder, dochter en zus, wiskundige, kunstenares, maatschappelijk betrokkene, vriendin. Zij was van huis uit katholiek, en werd ook in die traditie begraven, maar ook had Marjo een grote belangstelling voor het boeddhisme. Ik vond het bijzonder dat ook daarvoor ruimte was bij het afscheid in de kerk. Bij de afsluiting werd een heilige mantra tien keer gezongen door geloofsgenoten. Ik verstond het niet, maar ik denk dat ik het wel begreep. Het klonk prachtig, in die kerk. Ze ligt nu begraven op de wonderschone R.K. Begraafplaats Adelbert in Bloemendaal. Daar scheen vanmiddag de zon door de beuken. Heel toepasselijk, met enige schroom neem ik de vrijheid hier een gedicht van Marjo te citeren.

Klein dwaal ik
door de tempel
van de gouden herfst
Ruisend overkoepelen
reusachtige beuken
de met kleur
bestrooide ruimte
Stukjes goud dwarrelen stil omlaag
Alles ademt één
Mijn ik vervloeit

Ik had de dag graag op een andere manier willen doorbrengen dan met het begraven van een vriendin, maar het was goed om hier bij te zijn. Een dag om te bewaren in mijn herinnering.

Unbeschreiblich Weiblich

Gisteren werd in Alkmaar het theaterseizoen officieel geopend. Altijd leuk, mooie kleren, glaasje bubbels, bitterbal, kortom: een feest. Dit jaar was de voorstelling Cirque Stilletto van Ellen ten Damme. Eerlijk gezegd had ik niet gedacht dat het zo goed zou zijn. Ik heb niet zoveel op met Ellen ten Damme, en ook niet met het circus. Maar deze combi was ijzersterk. Ten Damme (veelal in buitenissige creaties) zong tussen de acts nummers van haarzelf, van Madonna, Björk, Blondie, Marilyn Monroe, Nina Hagen, Nena, Skunk Anansi, Marlene Dietrich, enzovoorts en enzoverder. Mixte wonderwel met de burlesque van de circusacts. Spannend, sensationeel, sexy. Meest acrobatiek en clownerie, gelukkig geen leeuwen of paarden (is zielig). Maar wel keigoed. Ik zou zeggen: Hooggeëerd publiek! Gaat dat zien! (Tot eind januari 2011 door het land.)

Tirza, de film

Ik ging vol verwachting naar Tirza. Immers: een goed boek en een geweldige toneelbewerking. Bovendien Gijs Scholten van Aschat in de hoofdrol. De film viel mij een beetje tegen. Zoals altijd bij films is het boekverhaal ernstig vereenvoudigd, maar ook is er drastisch ingegrepen in de verhaallijn. De film nu speelt zich grotendeels af in Afrika en verbeeldt de Hollandse gebeurtenissen middels flash backs. Het verhaal trekt daardoor flink en mist de intensiteit, de vaart en spanning van roman en toneel. Gijs Scholten van Aschat speelde een prima rol, maar ik miste de intens gedreven noodzaak, de geperverteerde liefde en macht zoals in het boek. Dat komt denk ik doordat er dus met flash backs gewerkt wordt. Jammer. Misschien volgend jaar de musical?

P.S. Als er in een scène een autorit plaatsvindt van de Utrechtse baan in Den Haag, via het Vredespaleis naar de Vijverdam dan vind ik dat al hinderlijk. Die man weet kennelijk de weg niet naar zijn eigen huis. Zo rijdt alleen een krankzinnige.

It's Johnny's birthday

Vandaag is het de 70e geboortedag van mijn held John Lennon.
Van de 3LP All things must pass uit 1970: It's Johnny's birthday, door George Harrison, destijds voor John Lennons 30e verjaardag.

Doe maar gewoon

Eerder deze week woonde ik op de school van mijn jongste dochter een voordracht bij over omgaan met hufterigheid, oftewel straatcultuur. Interessant, leuk, leerzaam. Het verschil tussen judo en karate.
Na afloop verkocht de inleider nog boekjes, ik kocht er twee. Dit is het dunste, een klein, vermakelijk boekje over de eigenaardigheden van Nederlanders, verklaard voor de rest van de wereld. Gekke zaken die ons niet meer opvallen, zoals de verjaardagskalender op de WC, maar ook misverstanden die vaak kunnen ontstaan door het verschil tussen eer- en zondecultuur. Omdraaiing van de voorbeelden kan 'ons' dan weer inzicht geven over het hoe en waarom in het gedrag van buitenlanders. Het is maar een 'boekie' van 5 euro, toch aardig.

Nobody told me

Van de LP Milk and honey uit 1984: Nobody told me.

Best kept secret

Na deze CD vond ik nu ook de destijds laatstverschenen 'oude' Alquinplaat: Best kept secret. Een nieuwe 2010 uitgave, gelukkig nu wèl compleet met Amy, dat op een vorige uitgave helaas ontbrak. Deze LP had destijds niet zo'n goede pers. Onterecht. Er staan prima nummers op, de eerste vier (Fool in the mirror, Central Station hustle, L.A. Rendez-vous en High Rockin') zijn Weltklasse. Alquin werd destijds door lezers van Oor gekozen tot beste Nederlandse band, ja! Meezinger uit den ouden doos: Fooooohoooohoooohooohoooohoooohoool in the mirror, in the mirror!

I'm losing you

Van de LP Double fantasy uit 1980: I'm losing you.

Stand by me

Van de LP Rock 'n' roll uit 1975: Stand by me.

#9 dream

Van de LP Walls and bridges uit 1974: #9 dream.

Bring on the Lucie (Freda Peeple)

Van de LP Mind Games uit 1973: Bring on the Lucie (Freda Peeple).

Dorleac

Als je Spinvis niks vindt sla dit dan maar over. Dorleac is het project van Spinvis en Geike Arnaert. De muziek is heel divers. Een soort Spinvis met afwisselend France Gall, Yoko Ono en Grace Slick als zangeres. Zoiets. Maar het is dus Geike Arnaert. Ik vind 'm wel goed.

New York City

Van de 2LP Sometime in New York City uit 1972: New York City.

Schande! Schande! Schande!

Gisteren ging ik met mijn moeder op bezoek bij haar broer en zijn vrouw. Oom en tante dus. Mijn oom is 96, tante wat jonger, en door een hersenbloeding bij tante afgelopen voorjaar zijn uiteindelijk beiden nu in een verpleeghuis terechtgekomen. Samen, dat dan nog wel. Wat een treurigheid. Wat een godvergeten schande. Het zal allemaal wel met budgetten en salarissen te maken hebben. Twee keer per dag racet het personeel langs om tante uit bed te takelen, te wassen en in de stoel te zetten, en omgekeerd. Deze week hebben de bewoners van dat tehuis 3 dagen geen warm eten gehad, maar een boterham met hagelslag. Geen kok beschikbaar. De vierde dag werd het te gortig, en kon men aangeven of je wat wilde hebben van de buurtchinees. Gewoon hier Nederland, in een buitenwijk in Den Haag.

Cool

Vandaag een prima avond bij het Wereldzomerfestival in theater Cool (spreek uit: kool) in Heerhugowaard. (Zomer!?) Er waren allerlei voorstellingen en workshops dansen uit verschillende werelddelen, of muziek maken, dit jaar al weer voor de 6e keer. Ook kon er allerlei lekkers gegeten en gedronken worden, en waren er stalletjes met spullen. Wij kwamen vooral voor het dansen. Onze jongste dochter danste de openingsact. Trots.

How do you sleep?

Van de LP Imagine uit 1971: How do you sleep?.

Mother

U moet er aan geloven: de komende 8 dagen elke dag een filmpje van een nummer van een van de acht John Lennon LP's.

Van de LP John Lennon/Plastic Ono Band uit 1970: Mother.



What can I say....

Om vijf uur in de middag

Een boekje met 7 verhalen. Persoonlijk lees ik liever romans van Campert. De verhalen zijn wisselend van onderwerp en wat mij betreft ook van kwaliteit. Wat altijd blijft is de quasi-achteloze, maar o zo verfijnde schrijfstijl. Minder vind ik de hommage aan Jan Cremer: Bestseller en het verhaal Seks met dieren. Ouderwets goede Campert-kwaliteit vond ik in De scholier en het langere titelverhaal Om vijf uur in de middag over een geheim agent annex luchtdichter. Toch niet zijn beste boek. Maar ja, dat beste boek schrijf je maar een keer in je leven.

Mensenkinderen

Gisteren zag ik in De Toneelschuur in Haarlem de premiere van Voskuils enige toneelstuk Mensenkinderen. Het bevat weer alle bekende Voskuil-ingrediënten: de zinloosheid van het bestaan, onwaarachtige vriendschap, bureaucratie op het werk en vooral: het huwelijkse leed. Het is een onderhoudende, en vooral ook erg leuke tragikomedie geworden. Een soort Who's Afraid of Virginia Woolf?, maar dan met humor. Ik had de tekst al (twee keer) gelezen, maar heb toch weer een paar keer onbedaarlijk gelachen. Kees Hulst (ik schei uit met loftuitingen) speelde weer een sublieme rol. Zijn tegenspeelster Els Ingeborg Smits deed het ook meer dan prima. Erg leuk, zeker voor Voskuilfans. Gaat dat zien.

De première werd overigens ook bijgewoond door Lousje Voskuil, begeleid door Detlev van Heest.

De verzopen katten en de Hollander

Dit boek MOEST natuurlijk door mij gelezen worden, immers: in de stijl van Voskuil, zo werd ons beloofd. De voorpublicatie van een mooi, bijna ontroerend verhaal over Van Heests kapper beviel mij al prima.

Van Heest raakte jaren geleden bevriend met Voskuil, correspondeerde met hem over stijl en publiceerde over hem in het Voskuil Tirade nummer. Van Heest heeft dit boek zelfs aan Voskuil opgedragen ('voor Han'). Ook was hij betrokken bij het persklaar maken van Binnen de huid.
Nu het boek: Dit is een goed boek. Het beschrijft in minutieus vastgelegde dialogen en details het leven in een Tokyose wijk. Er gebeurt eigenlijk niks. Maar er verschuift bijna onmerkbaar van alles. Het zijn korte verhalen, meest dialogen, kennelijk ontleend aan Van Heests dagboek. De verhalen gaan steeds over een andere buurtgenoot van de schrijver. Die buurtbewoners hebben allen hun eigen leven (met kleine onderlinge raakvlakken), dat veelal gekenmerkt wordt door verval en uitzichtloosheid ('Aan het einde van het licht gloort de tunnel'). Het deed mij inderdaad veel aan Voskuil denken. De uitzichtloosheid, het detail, de liefde voor de natuur, het gekibbel met de echtgenote, de humor. Maar naar mijn smaak mist het de noodzakelijkheid van het schrijven die Voskuil kenmerkte. Toch: een goed boek. Deze 607 bladzijden zijn het eerste deel van een tweeluik. Dit najaar verschijnt het tweede deel. Ga ik ook weer lezen.

Nobody can wait forever

Een week of zo geleden trok ik deze tevoorschijn uit een midpricebak bij de lokale platelaar. Niet echt 'de scherpe rand van platenland' (©SvO), maar wat vond ik dit goed tijdens mijn studie. Alquin zat een beetje in dezelfde hoek als Focus en Kayak. Tamelijk breed uitgesponnen melodieën, lange solo's en af en toe op je gemak een refrein zang. Ze repeteerden in de Delftse studentensociëteit Alcuin. Terwijl we in daar de rij stonden voor de dagelijkse prak klonk vanuit de kelder het gedaver. Ik heb deze nummers in eeuwen niet meer gehoord, maar melodie en tekst zaten er nog redelijk in. Wake me up, Darling Superstar en het bekendste nummer Wheelchair Groupie. Helemaal te wauw, man! Eind jaren 70 gingen ze uit elkaar, zanger Ferdinand Bakker vormde samen met Hugo Sinzheimer The Meteors. Dat was wel heel wat anders. Heb ik ook nog een LP van gehad. Inmiddels zijn de mannen weer bij elkaar, ze treden weer op en maken zelfs nieuwe platen. Met ouderwets goede muziek.

Mijn tijd als stationschef bij de NS

Ik ging vandaag met de trein naar Den Haag. Toen ik op Hollands Spoor uitstapte, moest ik weer denken aan de tijd dat ik voor de NS werkte, op datzelfde station, als stationschef. Ik zal toen 4 of 5 jaar oud geweest zijn. Voor mijn verjaardag had ik een complete stationschefuitmonstering gekregen, bestaande uit een pet, een tas voor de kaartjes, een spiegelei en een fluit. Op een zondag wandelde ik met mijn vader van huis naar het station. Mijn vader kocht perronkaartjes en we stelden ons op bij de vertrekkende treinen richting Rotterdam. Ik moest dan vooral goed kijken of alle passagiers wel in- en uitgestapt waren. Mijn vader keek ook mee. Als het dan ongeveer zover was zei hij: "Ik denk dat het wel kan. Laat hem maar vertrekken". Ik blies op de fluit, hield het spiegelei omhoog, draaide de groene kant naar de machinist, zodat deze kon zien dat alles in orde was, en blies nogmaals op de fluit. De trein zette zich dan inderdaad in beweging, richting Delft en Rotterdam. Er waren ook treinen die verder gingen, naar België of Parijs. Die zagen er 'sneller' uit dan de gewone groene NS-treinen, ze waren rood met zilver of geel. Vaak als ik op Den Haag HS uitstap, zie ik weer die plek waar ik toen stond. En dat jongetje.

Kees Hulst proficiat!

Alsof de duvel er mee speelt. Vanmiddag nog roemde ik op een terrasje het geweldige toneelspel van Kees Hulst, in Tirza, naar het boek van Arnon Grunberg. Misschien wel de meest intense toneelervaring ooit. Zojuist lees ik op teletekst dat hij voor deze rol de Louis d'Or heeft gekregen, de toneelprijs voor de beste mannelijke hoofdrol. Ik kan niet anders zeggen dan: volkomen verdiend. Al eerder vond ik zijn spel bijzonder. Ik verheug me op Mensenkinderen, het toneelstuk van Voskuil, waarin hij ook een hoofdrol speelt. Ik heb de tekst gelezen en het lijkt mij een voor hem bijzonder geschikte rol. Ik zou zeggen: uit de stoel en gaat dat zien in een theater bij U in de buurt.

Dagboek 1954-1957

Naar aanleiding van Frida Vogels' Dagboek 1968-1969 en Binnen de huid van J.J. Voskuil toch ook maar Dagboek 1954-1957 herlezen, om het plaatje weer compleet te maken. Ik las dit boek eerder, direct na het verschijnen, in juni en juli 2005. Dit is het begin van een kennelijk nieuw dagboek van Vogels, begonnen na het afsluiten van een bewogen periode in haar leven, het afbreken van de studie en een 'catastrofe' tussen haar en haar broer Michiel tijdens een verblijf in Bretagne. Over het precieze hoe en wat daarvan worden we overigens niet veel wijzer. Frida vestigt zich in Italië en leert haar toekomstige man kennen, met wie ze eind 1957 trouwt. Meteen in dit eerste dagboekdeel wordt een belangrijk thema uit haar leven duidelijk, namelijk het ongemakkelijke, schurende, in relatie met anderen, i.c. haar man en schoonfamilie. De stijl van dit eerste deel is wel anders dan die van het zevende (1968-1969), minder direct, meer weergave van observaties, van anderen, van Italië. Overigens vertelt ze op deze manier wel heel veel over zichzelf: wie ze is en wat ze wil, namelijk verbanden leggen en zichzelf begrijpen, volgens Vogels het kenmerk van de ware schrijver. Maar aspecten en verbanden die ze van minder belang acht, worden daarmee weggelaten, zodat er toch een vertekend beeld kan ontstaan. Een gevolg van het feit dat ze poëzie schrijft, wat volgens haar niet samengaat met precisie. Na zeven delen gelezen te hebben meen ik te kunnen zeggen dat haar zelfanalyse wél ongemeen precies is. De ware schrijver dus. Daardoor heb ik na dit eerste deel de volgende delen steeds met veel aandacht gelezen. Wanneer komt deel 8?

De scholen zijn weer begonnen!

Vandaag zijn veel scholen weer begonnen. En mijn zoon is vandaag begonnen aan zijn studie in Delft. Vorig jaar had hij een valse start, zullen we maar zeggen, hopelijk gaat het nu beter. Hij vertrok vanmorgen om kwart over zes. Later deze week gaan we hem verhuizen.
Ach ja, in 1976 had ik een sporttas, ik stopte daar wat T-shirts, schone onderbroeken en een tandenborstel in, kuste mijn moeder gedag, gaf mijn vader een hand en fietste naar Delft. De studie was begonnen.

Op bijgaand plaatje ziet men mij (links) met twee Delftse vrienden. Die in het midden was (toevallig) gisteren nog bij ons op bezoek. Die rechts ben ik uit het oog verloren. We zitten hier op het dak van het studentenhuis aan het Vrouw Juttenland en hebben het naar onze zin.

Jongens waren we - maar aardige jongens. Al zeg ik 't zelf. We zijn nu veel wijzer, stakkerig wijs zijn we, behalve Bavink, die mal geworden is. Wat hebben we al niet willen opknappen. We zouden hun wel eens laten zien hoe het moest. We, dat waren wij, met z'n vijven. Alle andere menschen waren 'ze'. 'Ze', die niets snapten en niets zagen.
(Uit: Nescio, Titaantjes)