Heilwens

Ik wens U en de Uwen een gezond, gelukkig en voorspoedig 2010!

Top2009

December is de maand van lijstjes, dus ik geef ook wat: in 2009 heb ik 62 boeken uitgelezen. Daarnaast zijn er nog de boeken waar ik nog mee bezig ben, of die ik niet heb uitgelezen. Hier volgt een grafiekje.



Een lange-termijnoverzicht: ik heb minder bladzijden gelezen dan vorig jaar, en meer boeken. Gemiddeld zijn ze dus iets dunner.
Het dunste boekje dat ik dit jaar las was Waar ik jou word, van Antje Krog (15 p.), het dikste boek dat ik las was de biografie van John Lennon, door Philip Norman (853 p.).
Het slechtste boek dat ik las was Zes sterren, door Joost Zwagerman, het beste boek dat ik las was Paravion, door Hafid Bouazza.
Dit was het boekenjaar, volgend jaar weer een boekenjaar.

De Avonden

Ik las weer eens De Avonden, de afgelopen dagen. Het archetype Reve-boek. Voorzover ik kan nagaan minstens voor de 7e keer, maar waarschijnlijk heb ik het vaker gelezen. Wat moet ik er nog over zeggen? Het blijft me ontroeren. De leegheid, de wanhoop, het mededogen. Groots. En dan is dit nog niet eens Gerard Reve's beste boek.

Het jaarlijks uitje naar de grote stad

Vandaag ondernamen vriend Kees en ik ons jaarlijks uitje tussen Kerst en Nieuwjaar naar Amsterdam, voorzover wij kunnen nagaan voor de 25e keer. De dag wordt dan doorgebracht in boekhandels, antiquariaten, CD-winkels en De Bijenkorf. Geluncht wordt er in Luxembourg (2 croquetten Holtkamp en een glas bier) en tegenover het Concert-Gebouw wordt een zak oudjaarsgebak gekocht voor thuis. Wat schafte ik dit jaar aan: De laatste CD van The Black Eyed Peas, een vleesthermometer (de vorige vertrouwen wij niet meer), een cassette met Alle Gedichten van Gerrit Achterberg, W.F. Hermans, een Hollander in Parijs door Ad Franssen, De helaasheid der dingen en Mevrouw Verona daalt de heuvel af door Dimitri Verhulst en Het boek van het Violet en van de Dood, een voorpublicatie van Gerard Reve. Het is allemaal niet zo bijzonder en exclusief Amsterdams, maar het is vooral leuk zo'n dagje rond te stappen en weer eens bij te praten. De dag wordt dan bij ons thuis besloten met een bord boerenkool, en met het verorberen van de aangeschafte oliebollen en appelflappen bij de koffie.

Sailors and Sinners

Deze CD kreeg ik vandaag van een goede vriend, die er 'per ongeluk' twee bleek te hebben. De nieuwe Alquin! Deze band was erg populair midden jaren '70, ontleende de naam aan het voormalig klooster in Delft (Alcuin) waar ze repeteerden. Daar traden ze ook jaarlijks op, ik was een aantal keren bij die concerten. Ik had een aantal LP's van deze groep. Ze zijn weer bij elkaar sinds een paar jaar, en dit is (dacht ik) hun tweede CD sindsdien. Het klinkt als vanouds, misschien iets mellower, wat te maken zal hebben met het 'klimmen der jaren'. Nostalgie, in de goede zin van het woord.

Arie Met

Ziehier het portret van Arie Met. Althans zo werd mij vanmorgen verteld. In de kleedkamer van de sportschool werd ik ongelovig aangestaard door een al wat oudere man. Ik blijk sprekend te lijken op een vriend van deze man: Arie Met. Maar ik ben het niet.

Goed voornemen alvast

Vanmorgen opende het Journaal met het nieuws dat de NS vandaag volgens de dienstregeling zouden rijden. Inderdaad een opmerkelijk nieuwsfeit. Een van mijn voornemens voor 2010 is daarentegen dat ik minder met de trein ga reizen. De afgelopen maanden heb ik betrekkelijk veel met de trein gereisd, zowel voor werk als privé. De treinen rijden vaak niet, of niet op tijd. Een vertraging van minder dan 5 minuten geldt niet meer als vertraging, een vertraging van meer dan 5 minuten wordt eufemistisch gemeld: "De trein naar Hoorn van 16.42 uur vertrekt over ongeveer een kwartier". Ik heb dan ook al vaker betoogd dat het Spoorboekje in de boekwinkel moet worden gerubriceerd onder fictie, fantasy of zelfs horror.
De afgelopen dagen was het weer helemaal mis. Door het extreme weer, volgens de NS.
Lees even mee met het volgende ikje uit NRC van 23 december: Oost West.

De treinreis zelf is in veel gevallen ook een gemengd genoegen. Vaak moet men staan, omringd door mensen die hun gesprek niet kunnen ophouden en onafgebroken aan het telefoneren zijn geslagen, met luide stem en over onderwerpen (het feest van gisteren, het eten van vanavond en de maandstonde en bijbehorende ongemakken van spreekster) waarvan ik helemaal geen deelgenoot gemaakt wil worden. Of men is omringd door medepassagiers met mp3-spelers. Poef poef poef poef poef! De NS heeft in treinen stiltecoupés ingericht, als men medereizigers hierop opmerkzaam maakt in de hoop op (inderdaad) stilte wordt men in het gunstigste geval vreemd aangekeken.

Nee, vanaf volgend jaar ga ik echt meer met de auto reizen.

Nog steeds een rommeltje

Vorig jaar schreef ik over het kerstkaartengedoe. Dat gedoe is nog steeds zo, maar speciale aandacht nu even voor de laatste alinea:
De adressen staan bij ons versplinterd en elkaar gedeeltelijk overlappend in een Access database, twee Excel spreadsheets, een Word bestand, een adressenboekje, een kaartenbakje en een handgeschreven lijst met namen en adressen. Allemaal incompleet, maar samen klopt het min of meer, hoewel er steeds ook weer 'uit beeld' en overleden bij zit. Dat moet ook eens allemaal geordend en opgeschoond worden.

Dat opschonen en ordenen is inderdaad gebeurd begin dit jaar, alles is nu samengebald in 1 actueel bestand. Helaas is dit bestand via een aantal PC-herconfiguraties op een externe harde schijf terecht gekomen, in een doos, op de vliering, in de garage, achter de tuinstoelen. Zodoende heb ik dit jaar weer de kaarten verstuurd aan de hand van bovenvermeld allegaartje, aangevuld met twee geschreven lijstjes van in 2008 verstuurde en ontvangen kaarten. Volgend jaar beter.

IJdel getweet en geblog

Incluis mijzelf: bij een hoop ijdel getweet en geblog: bedenk af en toe ook Zhuang Zi: " [...] de allerhoogste mens heeft geen 'ik'; de goddelijke mens heeft geen verdienste; de heilige mens heeft geen naam."

Kijktip

Op 2e kerstdag wordt Na de pauze, de nieuwste theatershow van Herman Finkers op televisie uitgezonden. Ik schreef er al eerder over, hier, hier en hier. De tekst van Psalm 131 in het Twents, prachtig. Ik geef hem hier gewoon nog een keer. Psalm 131 (‘n Bedevaartsleed, van David.) Mien herte is nich greuts, ik kiek nich astraant oet de ogen; ik hoal miej nich gängs met grote zaken, met wat miej boaven 't benul geet. Nee, ik heb miejzölf tot röstbracht, ik bin stiller wörden, zo as nen kleanen biej de moder lig, as zonnen kleanen, zo bin ik. (Uit de Biebel in de Twentse Sproake, door Anne van der Meiden.) Die laatste vier regels blijven mij ontroeren.

Christmas time is here again!

Merry Christmas everybody. Everybody, everywhere....

Foxxtweet

OK, ik ga weer een poging tot twitteren wagen, op deze plek te volgen, maar ook aan de rechterkant van deze pagina. Zoals het eerste (en enige) bericht al aangeeft, moet er eerst een daartoe bruikbaar mobiel telefoontje komen, ik verwacht ergens deze week....

Hij staat weer!

De kersentuin

Dit is natuurlijk een van de hoogtepunten uit de toneelgeschiedenis, in een nieuwe versie door Erik Vos. Een tragikomedie. Het stuk is (en zo bedoelde Tsjechov het ook) hilarisch, bijna kluchtig, maar ook tamelijk tragisch. Een familie, al generaties in het bezit van een prachtige kersentuin dreigt deze door veranderende omstandigheden te verliezen. Waarschuwingen en aankondigingen worden genegeerd, men is niet in staat actie te ondernemen om het tij te keren. Een wonderlijk, wervelend stuk vol verwikkelingen. Af en toe stonden er meer dan 10 spelers tegelijk op het toneel. Mooie muziek door Matthijs Vos.

De plot was bijzonder toepasselijk in deze week van Kopenhagen en het gehannes van politici.
De familie is uiteindelijk niet in staat om de juiste beslissing te nemen en moet het landgoed verlaten.

Philip

Eerder vanavond las Philip Freriks voor de laatste keer het 8-uur Journaal voor. Zoals hij zelf zei: "Het is zoals het is".

Wim de Bie is terug!

Vanmiddag merkte ik ineens dat Wim de Bie een Twitter-account heeft geopend: @wimdebie. Ik heb me meteen aangemeld als volger. Vanaf 5 januari zal Wim de Bie voor de VPRO gaan fungeren als Nationale Mental Coach. Ik verheug me er op. Sinds gisteren zijn er overigens al 6 tweets.

Gedichtenwedstrijd (2)

Ik berichtte al eerder over mijn deelname aan de Nationale gedichtenwedstrijd. Vandaag kreeg ik een bericht. Ik ben door naar de volgende ronde. Nou, gefeliciteerd dan maar. Ik hoef daardoor gelukkig nog niet na te denken over publicatie in deze blog. Dat mag dus niet.

Update

Soms gaat het snel. Vandaag is er afgesproken dat Corus tot 1 april betaalt, omdat men nut en noodzaak inziet, voor Tata Steel, en dat men ondertussen op zoek gaat naar alternatieve financiering. Dus op 4 januari ga ik voorlopig weer verder. Het was wel even vervelend, gisteren.

Ik kreeg een aantal meelevende reacties op mijn vorige bericht. Dank!

Teleurstellend

Vanmiddag ontving ik een teleurstellend bericht van het Ministerie van Economische Zaken. De aanvraag in het kader van de Kenniswerkersregeling, waardoor ik tot eind 2010 aan de TU Delft zou kunnen werken, is volkomen onverwacht alsnog afgewezen. Hierdoor zit ik met ingang van nu zonder werk. Let wel: zonder werk, niet zonder baan. Morgen overleg over hoe nu verder.

Een ragfijn meesterwerk, met Uw welnemen

In de boekhandel kocht ik Marten Toonder's De bovenbazen, een magistrale Bommelvertelling. Ik las het al in 1973, maar raakte mijn exemplaar kwijt. Het is een commentaar op de kapitalistische economie. Prof. Heertje beval het een paar maanden geleden ook aan in De wereld draait door. Het is nu heruitgegeven in een zgn. crisiseditie, bij gelegenheid van de kredietcrisis. Aanbevolen!

Te buiten gegaan

Vandaag ben ik lekker de stad in gegaan. Ik heb heerlijk koffie gedronken in een nieuwe zaak: Coffee United. Inderdaad, een franchise-lijn, maar deze schenkt niet het gebruikelijke aardoliederivaat dat je elders voorgeschoteld krijgt, of de slappe meuk van Starbucks, maar echte koffie. Een ontdekking.



Bij de lokale platenzaak Pop Eye vond ik bovenstaand Pet Shop Boys cd'tje. Pet Shop Boys is een mal duo, maar ik vind ze vrijwel onweerstaanbaar.
Verder nog twee boeken gekocht. Prima dagje, dus.

Big Macca

Paul McCartney speelde gisteravond ruim 2 1/2 uur in een uitverkocht Gelredome. Daarvan zijn geen professionele beelden beschikbaar, vandaar onderstaand fragment uit zijn laatste DVD met het optreden deze zomer in New York.


Het was een werkelijk geweldig concert, ik heb genoten, en uit volle borst meegezongen. Iedereen was enthousiast, en vandaag las ik ook een laaiend enthousiaste bespreking in NRC.

Ik kon (behalve het splinternieuwe I Want To Come Home) met alle nummers meezingen, U ook?

Magical Mystery Tour
Drive My Car
Jet
Only Mama Knows
Flaming Pie
Got To Get You Into My Life
Let Me Roll It / Foxy Lady
Highway
Long And Winding Road
I Want To Come Home
My Love
Blackbird
Here Today
Dance Tonight
And I Love Her
Mrs. VanderBilt
Eleanor Rigby
Band On The Run
Oblida-Oblada
Sing The Changes
Back In The USSR
Something
I've Got A Feeling
Paperback Writer
A Day In The Life - Give Peace A Chance
Let It Be
Live And Let Die
Hey Jude
Day Tripper
Lady Madonna
Get Back
Yesterday
Helter Skelter
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (reprise) - The End

Nog steeds onvoorstelbaar

29 jaar geleden alweer werd John Lennon vermoord. Morgen ga ik naar Paul McCartney in Gelredome, hij zal dan Give Peace A Chance spelen, en ik en 30.000 anderen zullen meezingen. Uit volle borst.

Small Macca

Deze week is de klimaatconferentie in Kopenhagen en vorige week daarop vooruitlopend sprak Sir Paul het Europese Parlement toe over zijn sympathieke idee om te een vleesloze dag per week te stimuleren. Nou goed, hier is meer te lezen over dit initiatief.
Wilt U dit initiatief steunen, dan kan dat hier. U krijgt dan de mogelijkheid om een speciaal voor deze gelegenheid door Paul geschreven nummer te downloaden. Downloaden zonder geld te storten, dat kan ook, en wel hier. Het nummer heet Meat Free Monday. Helaas geldt ook hier weer de paradox dat zaken waarmee popartiesten zich bevlogen verbonden verklaren kennelijk geen inspiratie geven voor het schrijven van uitmuntende nummers. Dit sympathieke doel verdient eigenlijk een iets beter nummer.

Big Macca

Het is (op deze blog) Paul McCartney week!



Nieuw live werk van Paul McCartney. Alleen al vanwege de locatie (Citi Field, op de plaats van het legendarische Shea Stadium) is dit een bijzonder concert, waarover van alles te beweren valt. Ik doe dat niet, maar beperk me tot mijn mening: dit is de beste McCartney live CD sinds Wings over America uit 1977. Een genereuze selectie (ruim 2 uur) uit 's mans immense catalogus (Beatles, Wings, solo, en (fijn) nu ook eens wat van The Fireman), goeie band, en gelukkig goed bij stem. Behalve op 2 CD's staat het concert ook nog eens op een DVD. Deze Deluxe Edition bevat daarnaast nog een bonus DVD, met daarop een verrassingsconcert in de straten van New York, afgelopen zomer, een collage van amateurfilms geschoten tijdens het concert en de volledige uitvoering van I'm down. (In de concertfilm was dit kunstig doorsneden met Beatles footage van hetzelfde nummer in Shea Stadium 1965.)

Jaring Elshout

Vanmorgen was in Vrije geluiden Ate Doornbosch te gast. Dit nog eens naar aanleiding van zijn mega-project Onder de groene linde, een verzameling van 9 CD's en een DVD met Nederlandse liederen, door hem verzameld gedurende zijn werkzaam leven bij het Meertens Instituut. Bureaulezers herkennen in hem Jaring Elshout.

Ton Sijbrands

Afgelopen week zond de VPRO een interessante documentaire uit over (wellicht) de sterkste dammer ter wereld, ooit: Ton Sijbrands, dammer met alle gevolgen van dien. Deze documentaire is hier nog te bekijken. Het is het verhaal van de damloopbaan van Sijbrands, van jeugdige belofte tot gepensioneerd wedstrijddammer, nu. In 1973 speelde Sijbrands in Den Haag tegen Andreiko om het wereldkampioenschap. Ik ben toen ook verschillende keren gaan kijken. Helaas werd deze 'Match van de eeuw' al snel een 'Match van de geeuw' door de bijna eindeloze reeks remises. Sijbrands behield zijn wereldtitel, dat wel.

Fijn boekje

Ik moet wat oude kennis aangaande turbulentie van stromingen opfrissen, en kocht daarom bij bol.com dit boekje. Schot in de roos, een eerste doorbladering verraadt het als een gedegen werk, zoals te verwachten van (de helaas te vroeg overleden) professor Nieuwstadt. Ik verwacht er veel aan te hebben.

5 december

Sinterklaasavond: we zijn met het gezin + aanhang lekker uit eten geweest, in Bergen aan Zee.

Druk joh!

Dezer dagen heb ik weinig tijd om te bloggen. Ik ben nu echt begonnen als 'kenniswerker' aan de TU Delft. Elke dag op en neer met de trein, aan de ene kant relaxed, aan de andere kant is het een flinke reistijd, dagelijks. De eerste dag met allerlei administratieve zaken doorgebracht, de tweede dag vergaderd en de derde dag met deels niet functionerende apparatuur gestoeid. Ik voel me al bijna thuis.

George Harrison

George Harrison (25/2/1943 - 29/11/2001)

Dit zijn de laatste flmopnames die ik ken, uit januari 2001.

Wat wij nodig hebben, is weer een Karel (3)

Momenteel verschijnt het Verzameld Werk van Karel van het Reve. Vandaag kwam daarvan deel 3 uit. Ik zou het graag kopen en lezen, maar ik moet mij beperken.

Uit deel 3 een observatie uit 1972:
Vrij regelmatig kun je op de buis ons parlement aan het werk zien, en bijna dagelijks parlementariërs. Zou dat het wegblijven van de kiezers straks beïnvloeden? Als kijker krijg je geen gunstige indruk van dat parlement. Het is niet zozeer dat de meeste sprekers vaak slecht of helemaal niet uit hun woorden kunnen komen. Een verzameling slechte sprekers die met elkaar vergaderen en besluiten nemen kan een gunstige indruk maken, ondanks dat slechte spreken, door redelijk overleg en verstandige besluiten. Maar in de Tweede Kamer wordt eigenlijk geen overleg gepleegd. Men houdt zich bezig met het elkaar afvangen van vliegen, en dat is voor de toeschouwer een uiterst irritant schouwspel.

Het einde nadert

Zo af en toe word ik weer eens met de neus op de feiten gedrukt, ik ben geen 22 meer. Zo ontving ik vandaag een brief van de Sociale Verzekeringsbank (SVB), die begon met:

Geachte heer/mevrouw,

Over een aantal jaren krijgt u een AOW-pensioen.

Ze hebben me al in beeld.

Een wonderlijke afspraak

Morgen wordt er een door mij bestelde SIM-kaart voor mijn telefoon bezorgd. Vanavond kon ik al kijken hoe laat ongeveer.

Wij komen op 27-11-09 je bestelling afleveren tussen 10:05 en 13:05 uur op het door jou opgegeven adres [...].

Wonderlijk: tot op de minuut nauwkeurig, met een speelruimte van 3 uur.

Nog meer goed nieuws!

Er komt een nieuw boekje van J.J. Voskuil, in februari 2010. Uit de aankondiging van Van Oorschot begrijp ik dat het klein (64 blz.) verhalenbundeltje wordt, met minstens een niet eerder in boekvorm gepubliceerd verhaal, Alleen op de wereld. Ik heb dat ergens in een aflevering van Tirade, maar in een boekje is toch handiger. Daarnaast het mooie Mijn socialistische jeugd, eerder verschenen in Onder andere, en 'niet eerder gepubliceerde foto's'.

Een mooi begin van de dag

De dag is weer goed begonnen! Ik knip de PC aan en zie in mijn inbox dat ik 500.000 Engelse Ponden heb gewonnen. Da's goed nieuws, want dat geld kan ik net goed gebruiken. Studerende kinderen kosten flink wat, de tandarts verkondigde van de week ook al de noodzaak van een kroon, en met Sinterklaas en Kerst voor de deur vliegt het geld er uit. Een half miljoen pond, da's ruim 1,2 miljoen gulden! Daar kan ik wel even mee vooruit. Ik heb mijn baan alvast opgezegd.

Oeroeg

En zo las ik dan op mijn 55e Oeroeg, een boekje dat op de middelbare school door bijna iedereen (maar niet door mij) gelezen werd, waarschijnlijk vanwege de geringe omvang. Het is ook geen moeilijk boek. Het boekje gaat over de (geïdealiseerde) vriendschap tussen twee jongens, een Indische en een Hollandse jongen. Symbool voor de relatie tussen Nederland en Indonesië. Deze vriendschap verloopt, de jongens vervreemden van elkaar en blijken uiteindelijk tegengestelde belangen te hebben. Het hier vertelde verhaal is tamelijk rechttoe rechtaan, maar leest toch plezierig.
Deze achtenveertigste (!) druk werd in een oplage van bijna 1 miljoen exemplaren verdeeld o.a. op scholen en door bibliotheken. Met die zevenenveertig voorgaande drukken erbij moet nu iedereen dit boek toch wel in huis hebben.

Ik schreef het al eerder: Nederland leest heeft als bedoeling mensen met elkaar te laten praten over dit boek. Een leuk idee van Philip Freriks, maar ik heb het dit jaar weer niet zien gebeuren.

Gerard Reve 1

Ik heb het eerste deel van de Reve-biografie uit. Ik denk: een must voor elke Reve-fan. Het boek staat vol interessante details uit Reve's leven. Het ouderlijk gezin, school, broer Karel, de oorlog, de vrienden, zijn huwelijk met Hanny Michaelis, de schrijverij, de Engelse periode, de ontluikende homosexualiteit, het staat er allemaal in. Dit boek eindigt in 1962, met de breuk met Wimie. Volgend jaar komen deel 2 en 3.
Even kniesoren. Ik schreef: het boek staat vol met details. Dat is leuk, maar wat daardoor ontbreekt is de lijn, de duiding van dit alles. Maar misschien is dit nog niet goed mogelijk bij de nu behandelde periode (jeugd) en is dit meer op zijn plaats als het schrijverschap tot volle wasdom is gekomen, dus deel 2 of 3.
Verder: de schrijfstijl van Nop Maas bevalt mij niet altijd even goed. Ik meen dat Maas te veel de stijl van terloops doorvertellen van wat hij nu weer gehoord heeft, hanteert.
Ik sla het boek open om een voorbeeld te vinden. Bladzijde 254/255: De beschrijving van Hanny Michaelis' bezoek aan huize Van Het Reve is kennelijk genoteerd aan de hand van Michaelis' herinnering, naar mijn smaak blijft Maas hier te dicht bij zijn notities. Ik vind dan een zin als bovenaan blz 255 wat knullig: "Ze voelde zich niet op haar gemak; [...]" Ik heb het gevoel dat dit wat te snel 'doorverteld' is, niet sterk. Dit komt veel voor in het boek, maakt het voor mij soms wat moeizaam om te lezen, jammer.
Ook jammer is dat Maas citaten uit Reve's werk in noten vaak verantwoordt met referentie aan vindplaatsen in het Verzameld Werk, voor mij was het duidelijker geweest als dat gedaan was aan de hand van de oorspronkelijke titels (De avonden, Werther Nieland, enz.)

Logisch, he?

Vandaag deed ik een klein bedrijfsexamentje. Voor allerlei zaakjes (toegang tot het bedrijf, toegang tot bepaalde fabrieken, vergunning voor uitvoeren van bepaalde werkzaamheden in fabrieken) zijn persoonlijke certificaten en vergunningen nodig. Daar horen toetsen bij. Vandaag weer zoiets. Ik moest een aantal meerkeuzevragen beantwoorden. Een van die vragen viel mij op, ik formuleer deze in abstracte vorm hieronder.

Er is 1 goed antwoord:
Welke van de onderstaande 4 beweringen is niet waar?
1. Handeling X kan gebeuren volgens methode A
2. Handeling X kan gebeuren volgens methode B
3. Handeling X kan gebeuren volgens methode C
4. Handeling X kan volgens geen van de methodes A, B of C gedaan worden

Valt U iets op aan deze vraag? Mij wel. Dit is een slechte vraag. Ten eerste omdat er twee keer een ontkenning in voorkomt, uitermate verwarrend en niet echt toetsend op kennis van de stof, maar op ingewikkeld kunnen redeneren.

Maar vooral omdat voor het juist beantwoorden van deze vraag kennis van de stof helemaal niet nodig is. Met logisch redeneren is het antwoord voor iedereen te vinden. Ziet U het antwoord?

Stel, het kan niet volgens A, dan is (1) onwaar en moeten de andere waar zijn (er is immers maar een goed antwoord, dus foute bewering). Maar daarmee is (4) in tegenspraak. Analoge redeneringen gaan ook op voor (2) en (3). Dit betekent, dat (1), (2) en (3) alle waar moeten zijn, en dus is (4) onwaar. Het antwoord is dus: (4).
Deze vraag is dus gratis goed te beantwoorden, met dank aan professor Doorman, en zijn colleges Formele Logica.
(Ik wist het antwoord ook 'uit de stof' overigens, en ik ben verder ook geslaagd, dank U.)

Ik ben voor Kluun

Vanavond was er een discussie bij De Wereld Draait Door over de film Komt een vrouw bij de dokter, naar het boek van Kluun. Wat een malle argumenten gingen daarbij weer over tafel. Volgens een mevrouw van Elle zou het een slechte film zijn, want de hoofdpersoon gedroeg zich abject. Bovendien werd dat niet expliciet gezegd in de film. Foei! Nou ja. Als er nu alleen nog maar boeken en films gemaakt mogen worden waarin men zich correct gedraagt, of waarin aan het eind wordt gezegd dat het vertoonde verkeerd is, dan wordt het een saaie boel. Dan kunnen we maar beter allemaal bij de padvinderij gaan. In de literatuur lopen godzijdank veel vreemde, soms onaangename personen rond. De boeken van Grunberg (en ook Marek van der Jagt) vind ik juist daarom vaak boeiend. W.F. Hermans kon er ook wat van. Of A.F.Th. van der Heijden. Ik heb het boek van Kluun niet gelezen, en ik vermoed dat het inderdaad een slecht boek is, maar niet omdat de hoofdpersoon verwerpelijk gedrag vertoont. Juist niet.

Ben ik weer!

Hier ben ik weer, aan de andere kant van de herinstallatie. Ik heb Windows gelukkig ;-) na het laatste bericht nog een keer moeten herinstalleren, omdat er toch nog iets dwars zat. Daarna ging het wel goed, maar wat een karwei. Eerst meer dan 100 updates downloaden, daarna Office, antivirus, scansoftware, printer, etc., etc. Het is nog niet allemaal gedaan, de rest installeer ik bij gebleken behoefte. Aarde, ik ben er weer.

Grrrr!

Vandaag ben ik dan begonnen met een herinstallatie van mijn desktop-PC. Eerst heb ik van onze data een back-up gemaakt op een externe hard disk. Daarna met de Recovery CD aan de slag om Windows opnieuw te installeren. Dat is mij na veel moeite gelukt. De installatie staat op 2 CD's, en de CD-lade wilde niet meer open na de eerste. Uiteindelijk heb ik toch een schone installatie weten te maken. Nu moet het netwerk opnieuw ingesteld worden. Dat doe ik morgen dan maar, ik heb nu geen zin meer. Als het niet goed gaat en de verbinding met Internet valt ook weg voor de laptop waarop ik nu werk, dan was dit het laatste bericht op mijn blog.

In gedachten (2)

Vandaag 50 jaar geleden overleed mijn moeder. Ik bezocht Westerveld en zette bloemen op de plaats waar haar as verstrooid is.



Er scheen een mager zonnetje, juist boven de bomen, achter het monument. De vogels schreeuwden, en de kerk van Driehuis bimbamde in de verte.

Het is alweer feest!

Vandaag is onze oudste dochter 18 geworden. Vannacht heb ik haar meteen al gefeliciteerd, vanmorgen ging ze trakteren in het tehuis waar ze een weekendbaan heeft. Vanmiddag was er de familievisite. Om 2 uur was bovendien de eerste rijles, het was voor de jarige best wel spannend, maar verliep allemaal erg plezierig. Vanavond is er een leuk feest voor vrienden en vriendinnen.

De gebroeders Karamazov

Hier moest ik wel even voor gaan zitten, geen lichte kost. Drie uur toneel. De Vest in Alkmaar was redelijk gevuld, ruw schattend zeg ik: 500 plaatsen van de 800 verkocht. De gebroeders Karamazov van Dostojevski als toneelstuk, gespeeld door RO Theater met Jack Wouterse als Karamazov. Een bizarre familie, grote mono- en dialogen. Grote onderwerpen ook: goed en kwaad, schuld en boete, vadermoord, moraal en drift. Jack Wouterse was als gewoonlijk groot en geweldig, maar de held van de avond voor mij was Rogier Philipoom als Dimitri. Ik heb geen idee hoe dit toneelstuk zich verhoudt tot het (mij vele keren aangeprezen) boek. Toch eens lezen.

Klein gebrek geen bezwaar

Ik wil niet zielig doen, maar de kuur is op, ik zit zonder pillen en ik schiet meteen terug naar hier. Morgen weer de huisarts bellen.

Literaire juweeltjes

Eerder (namelijk hier, hier en hier) schreef ik al over de Literaire Juweeltjes. Ik spaar of verzamel ze niet per se, maar als ik een interessante tegenkom gaattie in de boodschappenmand. Zaterdag kwam ik er weer twee tegen.





Ik las ze vandaag in de trein. Dimitri Verhulst is in dit korte essay weer op zijn misantropische best. Ik denk nu echt dat ik alles ga lezen van deze schrijver.
L.H. Wiener kende ik nog niet. Hij valt voor mij een beetje in de categorie G.K. van het Reve en Nescio. Dat kon dus bepaald slechter.

Wat een feest!

Dit weekeinde was het feest: zaterdag was onze (20e) huwelijksdag, en vandaag is de 90e verjaardag van mijn (stief)moeder*). 90, dat is om met mijn dochter te spreken 'best wel oud'. Een en ander werd min of meer gecombineerd gevierd met een familie-etentje bij Gauchos in Den Haag. Leuk en erg lekker. De door mij bestelde ossenhaas was superb. En gelukkig niet zo'n buitenissige lap van 4 ons of zo, maar een bescheidener 150 gram. Is genoeg.

*) N.B.: de aanduiding (stief)moeder hanteer ik NIET omwille van de negatieve bijklank die deze omschrijving vaak heeft, integendeel, maar is bedoeld om onderscheid te maken met mijn (biologische) moeder. Beiden zijn mij lief.

Mijn leven als Theo Nijland

Een leuk programma van Theo Nijland, de beste onbekende zanger van Nederland. Wij hebben een stuk of 3 CD's van hem, mooie liedjes. Dit is een soort Greatest Hits voorstelling, met een dikke knipoog gepresenteerd als 2(!)-persoons musical, met alle cliché-ingrediënten. Gaat dat zien!

Professor Doorman

Vandaag las ik in NRC dat professor Doorman is overleden. Dat was een geweldig leuke, boeiende man. Zoon van de legendarische Karel Doorman, voorzitter geweest van de VPRO, Wagner-liefhebber, directeur van het Sweelinck Conservatorium, en van Stichting Skepsis. Hij gaf filosofiecolleges in Delft. Dat was wel wennen in het eerste jaar voor al die beta's. Nadenken over vragen als wat is goed? Wat is waar? Wat is wetenschap? In het tweede jaar bestudeerden we de Tractatus Logico-Philosoficus van Wittgenstein, in de vertaling van Willem Frederik Hermans. In de na-kandidaatsfase koos ik voor het filosofiepakket voor de verplichte niet-technische vakken. Ik kreeg toen weer college van Doorman, in de formele logica. Toevallig had ik vorige week de dictaten weer in mijn hand. Ik raakte (samen met een studievriend) met hem in gesprek over zijn kritiek op Harry Mulisch' filosofische boek De compositie van de wereld (toen net verschenen en het gesprek van de dag, althans bij ons), dat hij beschouwde als een interessant maar uiteindelijk teleurstellend werk van een dilettant. Om zijn argumenten kracht bij te zetten gaf hij mij een manuscript van een artikel waarin hij puntsgewijs de poten onder Mulisch wegzaagt. Ik ben het allemaal nagegaan, Doorman had gewoon gelijk, Mulisch gaat als ik het mij goed herinner al in Hoofdstuk 1 (Rechtvaardiging der paradoxen) in de fout. Ik zal als ik er aan denk dat nog eens uit de oude mappen opdiepen. Mulisch kende de kritiek, maar weigerde altijd er inhoudelijk op in te gaan. Wel signeerde hij mijn exemplaar van De compositie van de wereld. Toch maar bewaren dus. Goed, een van de Delftse smaakmakers uit mijn studietijd is er niet meer, het is niet anders.

Gelukkig hebben we de beelden nog

Twee maanden geleden schreef ik over mijn jubileum. Vandaag kreeg ik een dvd met daarop filmbeelden van de "2 voor 12 aflevering" die mijn collega's voor mij in elkaar gezet hadden. Op bijgaand screen shot zie je mij wat ongemakkelijk de gang van zaken afwachten.



Het filmpje zelf was leuk om weer terug te zien, ik heb een paar keer hard moeten lachen, op de bank vanavond.

Gerard Reve

Deze week werd er veel aandacht aan besteed: de biografie van Gerard Reve, door Nop Maas. In NRC stond een lovende recensie. Eerder las ik al een voorpublicatie die veelbelovend leek. Vanmorgen heb ik dan dit boek aangeschaft.



Ik heb nu zo'n 70 bladzijden gelezen, en het is tot nu toe geweldig. Gedetailleerd, puttend uit vele brieven en herinneringen, met niet eerder gepubliceerde fragmenten en foto's, en dat zo'n 700 pagina's lang. En dat is dan nog maar deel 1. Ik houd van biografieën, en ik houd van Reve. Hier komt het prachtig samen.
Als zo dikwijls, komt ook nu mijn eigen leven mij als onbelangrijk en zinloos voor, en zie ik nergens in dat leven iets dat groots of heldhaftig genoemd zou mogen worden of dat, in helderheid of geladenheid, de kracht zou bezitten van een symbool, dat het zin en duiding zou kunnen geven. - Gerard Reve, Oud en eenzaam.

Gedichtenwedstrijd

Ik heb vandaag dan toch een gedicht ingestuurd naar de Nationale gedichtenwedstrijd. Gelukkig dacht ik er nog op tijd aan, de inzendingstermijn sluit 1 november. Ik heb dit gedicht al jaren geleden geschreven, en bij nalezing vind ik het nog steeds niet onaardig. Proberen dus maar. Nee, ik zet het gedicht nu niet on line, dat mag namelijk niet. Als mijn gedicht de volgende ronde niet haalt, plaats ik het hier alsnog. Misschien.

In gedachten

Vandaag is de geboortedag van mijn moeder. Zou er nog iemand anders zijn die vandaag aan haar denkt? Ik denk eigenlijk van niet...
Maar ik, IK WEL!!

Moeten we vaker doen

Ik denk dat veel mensen het hebben, je neemt je voor bij die of die langs te gaan, of samen uit, doen we, ik maak een afspraak, maar het komt er gewoon niet van want druk, me dit en me dat, op dinsdag kan ik niet, misschien zijn ze niet thuis, vanavond wil ik eigenlijk alleen maar op de bank zitten.
Vanavond gingen we met goede vrienden weer eens uit, eten in Haarlem. Het was goed, gezellig en we hebben over van alles gepraat en bovendien lekker gegeten. Het heeft ons allemaal gewoon GOED gedaan. Stom dat we dat niet vaker doen....

Verre werelden

Een dag of tien geleden bezocht ik de Warren-tentoonstellingen in Middelburg. Bij de expositie over Warrens etnografica hoort deze publicatie. Het is een mooi vormgegeven kijk-, lees- en bladerboek. Naast een inleiding door Adriaan van Dis, met herinneringen aan Hans Warren en zijn kunstverzameling, bevat het boek mooie afbeeldingen van de 102 in Middelburg tentoongestelde werken (overigens een klein deel van de in totaal zo'n 700 stukken omvattende verzameling). In een begeleidende tekst worden deze verder toegelicht. Ook bevat het boek per kunstwerk verwijzingen naar vermeldingen in het Geheim dagboek, en eventueel naar een geïnspireerd gedicht. (In het boek wordt verwezen naar Hans Warren, Verzamelde gedichten, maar veel van de bedoelde gedichten staan ook in de bundel Een stip op de wereldkaart.)

Het op voor- en achterzijde van het boek afgebeelde werk is volgens het achter in het boek opgenomen bijschrift het hoofd van een heilige man (arhat), uit Nepal. Het is gedateerd 1875-1900, het materiaal is verguld metaal en verf.

Op p. 140-141 wordt het samen met andere hoofden uit Warrens collectie afgebeeld.

Uit de daar gegeven toelichting:
Nepal is vooral bekend als hindoeïstisch land. Het boeddhisme heeft echter ook altijd veel aanhangers gekend. In beide religies spelen festivals een belangrijke rol. Deze hoofden zijn waarschijnlijk gebruikt tijdens één van de boeddhistische festivals. [...] Mogelijk werden ze gedragen tijdens een feestelijke processie.
(uit: Hans Warren, Verre werelden, p. 140)

Warren kocht dit stuk op 18 november 1998 bij Christie's in Amsterdam.

Een dag later schreef hij erover in Geheim dagboek:
[...] Zondag de zeventiende zijn we naar Amsterdam geweest voor [...] de kijkdag bij Christie's. [...] Vooral was ik benieuwd naar een repoussékop van een arhat uit Nepal. Zou het dezelfde zijn als die uit 1994, toen we de eerste kochten en ik zo moeilijk kon kiezen tussen de twee? Het was hem, destijds werd hij ƒ6500-ƒ7500 getaxeerd, nu ƒ1500-ƒ2000. Ik vond hem nog steeds prachtig, de nobele uitdrukking trof me sterk. [...]
(uit: Hans Warren, Geheim dagboek 1996-1998, p. 118-119)

De op p. 140-141 afgebeelde hoofden inspireerden Warren ook tot een gedicht:

Uit een kloosterschrijn
Uit een kloosterschrijn
van de Himalaya, hoog in Nepal,
kwamen ze hier. Meer dan levensgrote
paradehoofden van gedreven zilver,
verguld en gelakt.
Hemels lachende jonge monniken,
een strenge arhat, doodshoofden die haast spreken.
[...]
(uit: Hans Warren, Een stip op de wereldkaart, p. 26)

Heerlijk, zo'n regenachtige zaterdag.

Good evening Holland!

Op 9 december treedt Paul McCartney, misschien wel voor de allerlaatste keer (de goede man is 67), in Nederland op, in de Gelredome. Ik ben er bij, vanmorgen heb ik kaarten gekocht.

Voorlopig tenslotte

Goed, ik ga nog 1 keer he-le-maal los over die Beatles-dozen. Maar eerst een kwis-vraagje.

Tussen 1962 en 1970 brachten The Beatles 217 verschillende nummers uit, als single-, EP- of LP-track. Welke van deze nummers staat het meest op de tot nu toe verschenen Beatles-CD's?
Ik bedoel dus dat je onwillekeurig denkt: Ja hoor, die staat er natuurlijk ook weer bij....



Volgens mij is dat Yellow Submarine. Dit nummer verscheen in 1966 op Revolver, en in 1969 op Yellow Submarine, dus in 1987 op de CD-versies van deze LP's. In 1993 dook het weer op op de CD-versie van The Beatles 1962-1966 (de 'rode dubbel-LP'). In 1999 stond het nummer ook weer op de herziene Yellow Submarine Songtrack CD, waarop alle filmnummers stonden, in geremixte vorm en in 2000 op 1, een CD met alle (27!) nummer-1 hits van onze helden. Yellow Submarine staat natuurlijk ook op de geremasterde versies van Revolver en YS. Tot zover de stereoversies. Monoversies verschenen in 1992 (in de 22 CD's tellende The Beatles Singles Collection) en in 2009 op de monoversies van Revolver en YS. Een 5.1 mix staat op de Yellow Submarine DVD uit 1999. Een opzettelijk afwijkend gemixte versie met andere effecten en een gesproken intro door Ringo tenslotte staat op de 4-track single Real Love uit 1996.

Maar nu de remasters. Laat ik eerlijk zijn: de verschillen tussen de nieuwe en de oude CD's zullen bij oppervlakkige beluistering via de (auto) radio of als achtergrondmuziek in het winkelcentrum niet iedereen opvallen. Want: het gaat om reMASTERING, niet om reMIXEN. Dat betekent dat uitgegaan is van gemixte tapes, en dat de nummers niet wezenlijk anders zijn geworden. Ik vind wel dat ze in veel gevallen anders zijn gaan klinken, helderder, meer detail. Technisch is er veel vooruitgang geboekt op het gebied van met name AD-conversie, dus het omzetten van analoog naar digitaal. Verder zijn technische fouten in de mastertapes zoals drop-outs of slechte edits, waar mogelijk weggepoetst. Het gaat dan om ingrepen van (soms) milliseconden. Omdat ik al 40 jaar naar deze muziek luister en er veel over gelezen en in detail naar geluisterd heb, vallen deze zaken mij soms op. Ook is in een paar gevallen ruisonderdrukking toegepast. The Beatles zijn de grootste artiesten van de 20e eeuw, en hun muziek verdient het om op de best mogelijke wijze geconserveerd te worden. Met een paar details ben ik minder gelukkig. Vanaf nu zijn de stereo-CD's de standaard, die in de winkel verkrijgbaar is. De monoversies zijn gelimiteerd in oplage, en zullen waarschijnlijk niet meer bijgemaakt worden. Maar in een aantal gevallen is de monoversie superieur: Dat zijn dat met name de LP's vanaf Please Please Me tot en met Sgt. Pepper. Please Please Me en With The Beatles zijn eigenlijk geen stereo maar ruwe twin-track, en dat klinkt voor de gemiddelde luisteraar bepaald eigenaardig. Ook is jammer genoeg gekozen voor de 1987 remix van Help!, met veel toegevoegde nagalm. De oorspronkelijke drogere 1965 stereomix staat gelukkig als bonus op de mono-CD.

Wat je hoort is het belangrijkste. Ik kon het echter niet laten ook op een meer technische manier naar de CD's te kijken. Om een brede vergelijking te maken tussen de in de loop der jaren verschenen edities heb ik drie nummers uitgezocht, die op 5 verschillende stereo-CD's zijn uitgebracht. Dit zijn All You Need Is Love, Eleanor Rigby en Yellow Submarine. Deze nummers zijn alle oorspronkelijk op CD verschenen in 1987, maar komen ook voor op de in 1993 uitgekomen CD's The Beatles 1962-1966 en 1967-1970, in 1999 op Yellow Submarine Songtrack, in 2000 op 1 en in 2009 op de remasters. Monoversies en afwijkende Anthologyversies laat ik buiten beschouwing.

Methode: de onderzochte nummers zijn met behulp van Exact Audio Copy ongecomprimeerd naar een PC overgezet, waarna bij programma's als Goldwave en Audacity een kleine analyse is uitgevoerd.

Als illustratie hieronder de waveforms van Yellow Submarine, uit 1987 en uit 2009.


1987


2009

Wat aan deze grafiekjes meteen al te zien is, is dat de versie uit 2009 er harder, luider op gezet is, het niveau is 2 tot 3 dB versterkt, om het ten opzichte van de huidige rockmuziek niet al te schriel af te laten steken. Dat is overigens een cosmetische ingreep, je kunt een CD ook harder laten klinken door de volumeknop van de versterker verder open te draaien (uitgaande van een goede installatie die zelf niet te veel ruis inbrengt).

Wat mij bevalt aan de 2009 grafiek, en aan de getalletjes die daaraan te onttrekken zijn, is het feit dat de muziek er niet te hard op is gezet. De toppen van de grafiek (de luidste passages) raken in geen geval het maximaal op een CD mogelijke niveau van 0 dB, waarboven het geluid afgekapt wordt. Hierdoor gaat het geluid vervormen, en omdat de luidste passages afgekapt worden en de stillere niet, gaat er dynamiek verloren, de muziek klinkt dan veel vlakker.

Als voorbeeld de grafiek voor de versie van Yellow Submarine, die in 1999 verscheen op Yellow Submarine Songtrack:


1999

Te zien is dat deze muziek er veel harder op staat. Met name aan de rechterkant van de grafiek, bij het einde van het nummer, lijken alle pieken een even hoog niveau te hebben. Dat klopt, daar wordt het maximum niveau gehaald, en de nog hardere passages worden afgeknipt. Dit resulteert dus in een luid, vervormd en vlak muziekje, The Beatles onwaardig. Een gemiste kans, omdat juist op deze CD de nummers opnieuw gemixt zijn.

Ook voor de twee andere nummers heb ik vergelijkbaar pluiswerk gedaan, met ongeveer hetzelfde resutaat.

Is dit nu de best mogelijke representatie van Beatlesmuziek? Ik denk van wel. De oorspronkelijke mixen zijn gehandhaafd, de technische onvolkomenheden zijn waar mogelijk gerepareerd en het geluid is er binnen de mogelijkheden van de CD optimaal op gezet. In theorie bieden SACD en DVD de mogelijkheid om een grotere dynamiek toe te laten. Dit stuit op het bezwaar dat deze formats niet breed geaccepteerd zijn als geluidsdrager. Verder is in de meeste gevallen zo'n grotere dynamiek voor de gemiddelde luisteraar al niet meer onderscheidbaar, zo blijkt uit uitgevoerde dubbel-blinde tests.

Een verbeterstap die nog wel mogelijk is, maar die veel werk met zich meebrengt, is om terug te gaan naar de oorspronkelijke multitracks, deze op te knappen en dan opnieuw de master te mixen. De multitracks zijn de afgelopen jaren allemaal gedigitaliseerd, het werk zit dan nog in de opknapbeurt en de remix. Ik ben al aan het sparen....

Tenslotte: nu alle nummers opnieuw gemasterd zijn zal EMI binnen afzienbare tijd ook moeten komen met een verbeterde uitgave van 1962-1966 en 1967-1970, of van 1, zodat alle hits handig op 1 uitgave bij elkaar komen te staan.

Als het niet kan zoals het moet...

Vanmiddag zag ik The Bootleg Beatles. Inderdaad, een look-alike band. Maar deze is erg goed. De muziek, de instrumenten, de kleding, de gebaren, de spraak, de opmerkingen, het klopt allemaal tot in detail. Het is de tweede keer dat ik dit zie, en het was weer geweldig leuk. Er werden nummers gespeeld uit verschillende periodes, met bijbehorende outfits, dus begonnen werd in de Shea Stadium-pakken, daarna de Pepper-uniformen, en tenslotte de meer casual kleding van White Album, Abbey Road. Ik kon met alle nummers meezingen.

Muziektip

Houdt U van frisse beatmuziek, een beetje midden jaren '60, met een scheut Joe Jackson ten tijde van Look Sharp!? Luister dan eens naar Mark & The Spies. Ik zag ze vanmiddag live, het was bijzonder aanstekelijk, fris lawaai. Ik heb hun tweede CD gekocht en inmiddels beluisterd. Vet cool! Mieters! Helemaal te wauw!

Mijn achilleshiel

Mijn achilleshiel is, wel, mijn achilleshiel.
Ik loop nu al weer voor de derde keer in 16 maanden te strompelen en te hompelen. Het doet verrekte zeer en het is een aandoenlijk gezicht. Hoe kom je deraan, hoe kom je deraf.

Vroege gedichten Hans Warren

Bij de onlangs bezochte tentoonstellingen rond Hans Warren was ook een bundeltje niet eerder uitgegeven gedichten van Hans Warren te koop. Vandaag las ik het, in de trein. Ik moet melden dat de schrijver het destijds in een aantal gevallen goed gezien heeft, toen hij besloot de gedichten in portefeuille te houden. Het gedicht Het huis aan Schelde probeert stemmingen en gevoelens rond het ouderlijk huis op te roepen, echter, het is te veel, gaat bladzijden lang door en komt daardoor onscherp en rommelig over. De satirische reeks Dit is poëzie van de gemeentesecretarie is niet veel beter. De daarop volgende kortere seizoensgedichten vind ik wel goed, die roepen krachtig een bepaalde sfeer op. In het bundeltje is ook een aantal natuurtekeningen opgenomen, die zijn zonder meer de moeite waard, die had Warren niet 60 jaar moeten verstoppen.

Beatles Top 10 -- 2009

Een vriend vroeg mij wat dan wel mijn Top 10 van Beatlenummers was. Hier komtie, al deze nummers zijn BRILJANT:

1. A Day In The Life: verder commentaar overbodig, luister!
2. Eleanor Rigby: het beste nummer van de beste Beatles-LP
3. Strawberry Fields Forever: alles, alles klopt in dit nummer: zang, gitaar, mellotron, orkest en Ringo's back-beat
4. While My Guitar Gently Weeps (versie van 'Love' CD): mooi, heel mooi, dit graag draaien bij mijn begrafenis
5. Tomorrow Never Knows: het Tibetaanse Dodenboek als popsong, met tapeloops, lesleyspeakers, versneld en achterstevoren afgespeelde geluiden en wat er nog meer aan experimenteels verzonnen kon worden
6. I Feel Fine: kick ass band, de 2-gitarensolo was zijn tijd jaaaaaren vooruit
7. Yesterday: onterecht afgedaan als cliché, het is echter gewoon een mooi nummer met een (toen) waarlijk vernieuwende orkestratie voor op een popplaat
8. Twist And Shout: keihard over de speakers en je waant je in de Cavern
9. If I Fell: die John and Paul harmonieën, mooier dan dit is er niet
10. I Want To Hold Your Hand: de eerste wereldhit, überaanstekelijk

Maarre, hoor ik U zeggen, waar zijn dan Hey Jude en All You Need Is Love? Die Top 10 is mijn waan van de dag. Vraag het mij morgen weer en er komt iets anders uit, afhankelijk van toestand en gemoed.

Tweede poging

Ik ben weer begonnen in Oorlog en Vrede.

Hans Warren

Vandaag bezocht ik drie exposities over Hans Warren, in Middelburg. In het Zeeuws Documentatie Centrum was een kleine expositie van vogeltekeningen en foto's. Die tekeningen waren erg leuk, mooi van kleur en detaillering. Warren heeft destijds overwogen om serieus in de ornithologie door te gaan, maar het is bij liefhebberen gebleven. Daarnaast een keuze uit foto's, door Warren genomen. Warren was na de oorlog een tijd gemeenteambtenaar, en maakte in die hoedanigheid ook foto's van het toenmalige dorpsleven. Ook vrienden fotografeerde hij, jammer dat er geen namen bij stonden, dan was er een verbinding met personen uit het Geheim Dagboek mogelijk geweest. Niet alleen de tentoongestelde tekeningen en foto's, maar de hele collectie Warren is overigens op Internet te raadplegen, op de site van het Zeeuws Documentatiecentrum. In de expositieruimte van de Zeeuwse Bibliotheek was de expositie Er staat een huis aan Schelde, over de literaire nalatenschap. Dus: brieven, drukproeven, foto's en natuurlijk de een aantal oorspronkelijke dagboekcahiers. Erg leuk. Tenslotte was er in het Zeeuws Museum de tentoonstelling Verre werelden, met een keuze uit de door Warren verzamelde ethnografica. Er stonden 102 exemplaren tentoongesteld, van de in totaal ca. 700 door Warren verzamelde. Onvoorstelbaar, waar liet die man dat in dat kleine arbeiderswoninkje? Er hoorde een leuke gids bij, ook kocht ik een bundel met onuitgegeven gedichten. Een mooie dag, zo midden in de week.

Coachen doe je samen

Ik las dit boek, dat ik eerder bij een lezing op de school van mijn dochter aanschafte. Die lezing was leuk, onderhoudend en leerzaam. Het boek is een teleurstelling. Het is het verhaal van Marc Lammers, die ons probeert uit te leggen waaruit zijn succes als coach bestaat. Maar het is dan ook niet meer dan een verzameling anecdotes, waarin voor mij de samenhang niet duidelijk werd. Het is daardoor voor mij mislukt als biografie, mislukt als sportboek en mislukt als managementboek. Nou ja, er staat een opdracht met handtekening in. Ik heb de laatste tijd veel tijd verdaan, het is verdorie weer eens tijd voor een echt leesboek!

Natuur is voor de dommen

Het kabinet heeft besloten de Hertogin Hedwigepolder in Zeeuwsch-Vlaanderen onder te laten lopen, als compensatie voor het verdiepen van de vaargeul in de Westerschelde. Dit gaat dus weer gewoon door. Zoals altijd alles doorgaat als er een economische component in zit. In 1839 verplichtte Nederland zich de bereikbaarheid van de Antwerpse haven te garanderen door de Westerschelde bevaarbaar te houden. Inmiddels zijn we 170 jaar verder, en de schepen steken inmiddels zo diep, dat uitbaggeren tot 13,10 m nodig is. Zulke schepen kunnen Antwerpen overigens wel bereiken, maar niet altijd, vanwege de sterke getijden.
Baggeren dus maar. Dit gaat ten koste van de natuur. In de Westerschelde liggen (nog steeds, maar wel steeds minder) vele hectaren buitendijks natuurgebied. Dat wordt aangetast, en moet gecompenseerd. Dat klinkt mooi, maar die compensatie gaat wel weer ten koste van iets anders waardevols, namelijk Nederlands cultuurgebied.

Verder rapporteerde vorig jaar Deltares, een instituut op het terrein van waterbeheer en bouwen in deltagebiedenal en kwam tot de volgende conclusies.

1. De Hedwigepolder is meest ongunstige plek om een ontpoldering te situeren. De initiele voordelen zijn kleiner, en de lange termijn nadelen zijn groter en treden eerder op, dan bij een meer zeewaarts gesitueerde ontpoldering.
2. de lange termijn effecten van ontpoldering van de Hedwigepolder op de natuurwaarde van de Westerschelde als geheel zijn hoogstwaarschijnlijk per saldo (areaal*natuurwaarde*periode) negatief
3. het argument tegen het alternatief ‘bodemverlaging Verdronken Land van Saeftinghe’, namelijk opslibbing die noopt tot nieuw ingrijpen op termijn is precies even sterk en op dezelfde tijdschaal van toepassing op het alternatief ontpolderen
4. alleen de ontwikkeling van schorgebieden met cyclische successie leidt tot duurzaam, hoogwaardig natuurherstel, door ‘behoud van areaal, van dynamiek en van natuurwaarde’.
5. De hamvraag (key question) die vooralsnog onbeantwoord blijft is: waar en hoe kunnen in de Westerschelde omstandigheden worden gecreëerd voor de ontwikkeling van schorren met cyclische successie. Dit is zeker niet het geval bij ontpolderen, en ook niet te verwachten bij het uitsluitend verlagen (zonder aanvullende maatregelen) van het Verdronken Land van Saeftinghe.

Dat is nog wel het malste aan deze tragedie, er IS WELDEGELIJK een alternatief, namelijk het weer verlagen van het niveau van het in de jaren 30 van de vorige eeuw kunstmatig omhooggebrachte Verdronken Land van Saeftinghe. Dit zou m.i. verkiezenswaardig zijn. Daar zou inderdaad pseudo-natuur naar echte natuur HERSTELD worden, en het zou het cultuurlandschap sparen. Dit alternatief is aangedragen en bekend, maar er wordt niets mee gedaan.

Slecht en onvoldoende, dus. En dat in een toch al zwaar onder vuur liggend gebied.

Aan de andere kant van Zeeuwsch-Vlaanderen, bij Breskens, dreigt namelijk ook ontpoldering, het project Waterdunen

En meer algemeen kan men zich de vraag stellen wat de natuur of het cultuurlandschap in en rond de Westerschelde nog voorstellen.
Lees Ik ging naar de Noordnol, het natuurdagboek van Hans Warren, of de eerste delen van diens Geheim Dagboek. Veelvuldig komt daar een uniek natuurgebied bij Borssele ter sprake, de Kaloot. Momenteel loost daar een KERNCENTRALE het koelwater in de Westerschelde. Van de Kaloot rest nog een klein stukje, maar daar wordt nu een containerterminal gepland. Mijn vader vertelde mij twee jaar geleden nog over de natuur even ten oosten van Vlissingen. Daar ligt nu de Sloehaven. Aan de overkant van de Schelde, in Zeeuwsch-Vlaanderen, beheerst de industriele sky line van Dow Terneuzen het uitzicht. Ik heb in mijn fotoalbum nog een kiekje waarop ik daar op het strand speelde, met op nog geen meter een zeehond. Ik kende dit foto'tje niet en kon nauwelijks geloven dat dit zo was. Mijn vader heeft het mij bevestigd. Er was daar een grote populatie zeehonden. Allemaal verdwenen.

Naschrift:
Ik realiseer me dat we allemaal in meer of mindere mate hieraan debet zijn. Zelf werk ik ook bij een bedrijf (Corus) dat aan de Noordzeekust ligt. Op dezelfde plek lag eertijds een schitterende duinvallei, de Breesaap. Hildebrand schreef hierover in de Camera Obscura, in Een onaangenaam mens in de Haarlemmerhout: Ik had een Leidse makker bij mij gelogeerd, met wie ik te Zomerzorg eten zou, om vervolgens over Velzerend naar Velzen te wandelen, waar wij de nacht zouden doorbrengen om 's morgens naar de Breezaap te gaan en aldaar wat te botaniseren, waarvan wij beide grote liefhebbers zijn.
Over de verwoesting van de Breesaap door met name de aanleg van het Noordzeekanaal scheef Conny Braam in De woede van Abraham.

What I did these days

Vrijdag ben ik weer bezig geweest met verdere afwerking van de woonkamer. De bestelde gordijnen waren binnen en zijn opgehangen. Ik heb ook nog maar eens een Billy boekenkast de woning ingesleept, die wordt zondag gevuld.... Daarna naar Haarlem, waar ik een afspraak had met een oude vriend. Een kort maar genoeglijk samenzijn, waarbij de wederzijdse omstandigheden besproken zijn. Een goed gesprek over essentiële dingen in ons werk en leven: ratio, bezieling en zingeving. Maar ook een friet met kip-saté. Zaterdag weer eens met de auto naar mijn moeder. Dat had ik beter niet kunnen doen: 16 km file, vanwege een afgesloten A4. Mein Gott! Verder 's avonds een round-up van de Beatle-mania de afgelopen weken. Binnenkort daarover meer, in deze blog...

2CV

Een klein hobby-boekje met aardige verhaaltjes rondom de Citroën 2CV, de Lelijke Eend. Ik vind het jammer dat er kennelijk niet nog eens door een redacteur naar de tekst is gekeken. Ik zou een boekje met de geschiedenis van de 2CV veel interessanter gevonden hebben. Nu zijn het aardige maar ook wat oubollige verhaaltjes. Ik ken de auteur, en hij kan ontegenzeggelijk leuk verhalen vertellen. Maar vertellen is iets anders dan schrijven, vrees ik.

It's Johnny's birthday

John Lennon zou vandaag 69 geworden zijn ...


It's Johnny's birthday
It's Johnny's birthday
And we would like to wish him all the very best
It's Johnny's birthday
It's Johnny's birthday
And it's so nice to have you back to be our guest

At Johnny's birthday
At Johnny's birthday
We'd like to wish you all what you would wish yourself
On Johnny's birthday
It's Johnny's birthday
And it's so good to have you back from off the shelf
And it's so good to have...
You back from off the shelf...

(George Harrison, It's Johnny's birthday op All Things Must Pass)

The Mini Documentaries

Dit is het laatste schijfje uit de Beatle-dozen, in dit geval de standaard stereoset. Op deze dvd staan 'Mini Documentaries' die steeds een LP tot onderwerp hebben, van Please Please Me tot Abbey Road. Dezelfde filmpjes staan in QuickTime format ook op de stereo CD's, maar dit is dus een DVD. Het heeft niet veel om het lijf: met veel geknip en geplak worden op soms kunstige wijze foto's tot een 3d-achtig beeld getransformeerd, en voorzien van audioclips met interviewfragmenten en gedeelten van outtakes van de betreffende opnamesessies. Erg diepgaand is het ook niet, de 13 Mini Documentaries duren samen minder dan 50 minuten. Ze zijn een paar jaar geleden samengesteld en waren destijds bedoeld als bonus voor digitale iTunes-downloads, maar dat laat nog steeds op zich wachten. De DVD zal vooralsnog niet los te koop zijn, en dat is eigenlijk maar goed ook.

Opvoeden doe je zo!

Vanavond was er een ouderavond op de middelbare school van mijn jongste dochter. De school bestaat 100 jaar en dus was er een speciaal programma, te weten een inleiding door Marc Lammers, coach van het gouden dameshockeyteam van de Olympische Spelen in Peking. Een leuke, onderhoudende, inspirerende lezing van ruim een uur, met veel anekdotes, waarbij een aantal coaching principes toegelicht werden die voor ouders van pubers ook bruikbaar kunen zijn. In ieder geval een leerzame avond. Boekje gekocht, binnenkort te lezen.

Eddy again (4)

Het vijfde, laatste deeltje van de Cahiers. Zie mijn eerdere berichtjes over deze serie. Goed leesbaar voor mij, want nog steeds herkenbaar en bekend: Paul van Ostaijen, Malraux, Karel van de Woestijne.

Past Masters & Mono Masters

Deze CD's completeren het volledige werk van The Beatles, zoals dat tussen 1962 en 1970 bij EMI verscheen. Het is een bonte verzameling van hits (die veelal NIET op de reguliere LP's stonden), b-kantjes, nummers van diverse EP's, twee Duitstalige nummers en een nummer dat op een liefdadigheids-LP verscheen. Zo bont als deze verzameling is, zo saai zijn de hoesjes, wat mij betreft had er wel wat meer aandacht aan worden besteed, het zijn nu wel erg eenvoudige bedenksels.


Past Masters Volume One verscheen in 1988. De CD bevat de niet-LP tracks van Love Me Do (originele single versie) tot en met I'm Down (b-kant van Help!). Van de 18 nummers zijn er 5 (Love Me Do, From Me To You, Thank You Girl, She Loves You en I'll Get You mono, omdat daarvan geen stereoversies beschikbaar waren. Sie Liebt Dich en en Komm, Gib Mir Deine Hand worden ook aangemerkt als mono, maar zijn in werkelijkheid 'erg nauwe' stereoversies.


Past Masters Volume Two (1988) bevat de niet-LP tracks van Day Tripper (single) tot en met You Know My Name (Look Up The Number) (b-kant van Let It Be). Van de 15 nummers is alleen het laatste nummer mono, omdat er geen stereoversie beschikbaar was.


Als onderdeel van de stereo remasters 2009 zijn de twee hierboven genoemde Past Masters platen gecombineerd tot een dubbel-CD. In de tussenliggende jaren zijn er twee eerder ontbrekende stereo-mixen opgedoken, zodat nu ook From Me To You en Thank You Girl in stereo op de plaat staan.
Er valt weer van alles te beluisteren, in vergelijking met de 1987 versies zijn de verschillen soms duidelijk, soms hoor ik er geen.
Een kleine greep:

She Loves You: van dit arche-type Beatlesnummer bestaat alleen een monoversie, die dus op alle versies van Past Masters staat. Maar er is wel aan gesleuteld. She loves You is een nummer met veel edits, die op de 1987 CD duidelijk hoorbaar waren. Bij de nieuwe versie is er enig restauratiewerk verricht, waardoor dit minder hinderlijk hoorbaar is. Luister naar de hi-hats op 1:20, na "I think it's only fair", daar is het verschil duidelijk hoorbaar.

Komm, Gib Mir deine Hand en Sie Liebt Dich zijn in 2009 aanzienlijk opgeknapt, en hebben een breder, duidelijk stereobeeld.

Yes it is: de in de 1987-versie aanwezige drop out op I in "remember what I said tonight" is bij de versie uit 2009 gerepareerd.

Day Tripper: de altijd hinderlijk hoorbare drop out in de gitaar rechts bij 1:50 is in de 2009-versie (eindelijk) gerepareerd.

Hey Jude: Luister nog eens (bijna weggemixt, maar weldegelijk opzettelijk hoorbaar gelaten) naar een scheldende Paul McCartney: fucking hell! op 2:58.


De nieuwe 2-CD Mono Masters tenslotte bevat de originele monomixen van de niet-LP tracks, zoals hierboven aangeduid. Er zijn nog wat verschillen, doordat The Ballad Of John And Yoko, Old Brown Shoe en Let It Be nooit in mono gemixt werden, en dus niet in deze verzameling zijn opgenomen. Daarentegen maken hier wel de nooit eerder gebruikte mixen van Only a Northern Song, All Together Now, Hey Bulldog, It's All Too Much en Across The Universe (bedoeld voor een nooit uitgebrachte EP, in 1969) hier hun debuut.

Bij verschillende nummers zijn weer verschillen te horen ten opzichte van de stereo-versies, zoals opgesomd door Joseph Brennan. Mij vielen daarvan de volgende zaken op:

De monoversie van I call your name hoor ik een andere gitaartrack en afwijkende percussie

Mono I feel fine: geen fluisteren tijdens gitaarfeedback aan begin, en een langere fade-out.

We can work it out: de monoversie heeft, in tegenstelling tot stereo, geen reverb op de zang.

Paperback Writer: mono en stereo hebben een duidelijker hoorbaar Frere Jacques, de monoversie heeft hier en daar meer echo, en een langere fade-out.

Lady Madonna: de monoversie heeft iets meer reverb hier en daar, en een langere fade-out dan de stereoversie.

The Inner Light: mono heeft een ander intro.

Revolution: lekker vies! Mono: nog viezer!!

Get Back: de monoversie heeft een schoner hi-hat geluid, en een langere fade-out.