Wat deden The Beatles vandaag precies 50 jaar geleden?

's ochtend werden in de EMI Recording Studios twee nummers opgenomen: Please Mister Postman en It Won't Be Long, voor de tweede lp, With The Beatles, die later dat jaar zou verschijnen.

's middags werden opnames gemaakt voor twee radioshows: een interview voor Non Stop Pop, en een zestal nummers (live!) voor Ready Steady Go!: Long Tall Sally, She Loves You, Glad All Over, Twist And Shout, You Really Got A Hold On Me en I'll Get You.

De laatste drie hiervan werden live door de BBC uitgezonden, de eerste drie op een later tijdstip.

Aan het eind van de middag weer terug naar EMI, waar tot 11 uur 's avonds Money (That's What I Want), Till There Was You, Roll Over Beethoven, meer takes van It Won't Be Long en ten slotte All My Loving werden opgenomen.

(Bron: Mark Lewisohn - The Complete Beatles Chronicle)

It's been A Hard Day's Night and I've been working like a dog, indeed!

50books - vraag 29

Vraag 29: Wat heeft de vakantieperiode voor effect op je leesgedrag?

De vakantie heeft niet zo'n invloed op mijn leesgedrag. Ik lees door het hele jaar gemiddeld iets meer dan een boek per week, en dat is ook zo in de vakantie. Het verschil is dat ik vantevoren moet bedenken welk boek ik in de tweede en in de derde week ga lezen. Mensen die op vakantie nu eens "een lekkere stapel van 10 boeken" meenemen zijn meestal geen lezers, over het algemeen komt het grootste deel ongelezen mee terug. Over e-readers ("hier passen wel 750 boeken op!") heb ik het dit keer niet. (Lees eventueel dit nog maar eens). Ik stop dus, afhankelijk van de lengte van de vakantie 1, 2 of 3 boeken in de koffer. Mensen die beweren dat het niet past hebben te veel andere spullen bij zich.



Dit boek ga ik in de eerste week van mijn vakantie lezen. Over de rest moet ik nog nadenken.

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

Toscane, whohohooo!

Morgen is er (Zomer op het plein) een optreden hier van Kasper van Kooten, ik ben van plan om daar naartoe te gaan. Al associërend kwam ik op 'Toscane' met 'Ben en Latoya' (Kasper van Kooten en Martine Sandifort), de geweldige VPRO-tv-serie uit 2001 (alweer).



Leuke nummertjes, en in mijn dagdroom rijden we weer met de volgepakte auto met de kinderen achterin door België en Frankrijk, van camping naar camping. De hele cd meezingend.

Zal ik morgen een verzoeknummertje aanvragen?

Produced by George Martin

Ik keek weer eens bovenstaand dvd'tje en luisterde weer eens naar het cd'tje. George Martin, vooral bekend als de Beatles-producer. Maar hij deed nog veel meer. Zijn carrière liep van 1950 tot 2000, ongeveer. In termen van nummer-1 hits is hij de succesvolste producer ooit. Niet alleen door The Beatles. Bij het luisteren naar de cd (eigenlijk een highlights van een groter, 6 cd's omvattend, overzicht) heb ik steeds iets van: oh ja, dat nummer ook, en dat, en dat. En dat. Comedy, klassiek, jazz, pop natuurlijk, diverse Bond-themes. Namen: Spike Milligan, Peter Sellers, The Goons, Stan Getz, The Beatles, Cilla Black, Gerry and The Pacemakers, Shirley Bassey, Matt Monro, Sophia Loren, Tom Jones, Céline Dion, Jeff Beck, Robin Williams, Phil Collins, Sting, Elton John, Ultravox, The King's Singers, Cheap Trick, enzovoorts en enzoverder. Hier een voorbeeld, dit keer eens niet The Beatles.



Omdat ik het toch niet helemaal laten kan hier de strijkers van Eleanor Rigby, apart uitgebracht op The Beatles' Anthology 2. Hier niet alleen als producer, maar ook als componist. Een inspiratie was de filmmuziek voor Psycho.



George Martin is op dit moment 87 jaar.

Stoner

"Na het lezen van Stoner dacht ik: ik ben mijn tijd aan het verdoen, ik moet leraar worden. Als u een boek wilt lezen dat uw leven gaat veranderen, lees dan Stoner."
(Arnon Grunberg in de Volkskrant)

Nieuwsgierig geworden door de enorme ophef die over dit boek gemaakt werd heb ik het vorige week ook gelezen. Tja. Ik vond het wel een vakkundig geschreven boek, de stijl nodigt tot verder lezen, en de hoofdpersoon leidt zeker een interessant niet-opzienbarend leven, zal ik maar zeggen. Een social climber die niet op zijn plaats is in de nieuwe leefomgeving, daarin schijnbaar onbewogen allerlei tegenslagen ondervindt en toch zijn eigen weg gaat. Maar: hoe ik ook las en dacht, nergens kreeg ik (zoals Grunberg) door dit boek een verpletterend nieuw inzicht over mijzelf of over mijn omgeving. Er zijn boeken die mij dit wel gaven. Samenvattend: een redelijk goed boek, maar de hype was beter.

PSB - Electric

Het moet maar eens gezegd: de nieuwe cd van Pet Shop Boys, Electric, is gewoon erg goed. En Pet Shop Boys zijn goed, al een jaar of 30. Ik weet dat al lang, en U weet het ook, want het stond vorige week ook in de krant. Prima besprekingen, en terecht.
Kijk, met een serieus gezicht en een goed glas wijn in de hand luisteren naar het onderaardse gemompel van Leonard Cohen doe ik ook, en met genoegen. Maar PSB maakt óók al weer 30 jaar goede muziek. Leuke frisse pop, maar ook richtingaangevende dance. En dit is weer zo'n ouderwets lekkere dans- en meezingplaat. Aanstekelijke melodieën, een strakke beat en een batterij sythesizers, Britse tongue in cheek snoeshaanteksten, een gezonde dosis pathos: ik vind het de beste PSB in jaren. There! I've said it.

Beste nummer: Love is a Bourgeois Construct. Volume op 10 en voetjes van de vloer!

50books - vraag 28

Vraag 28: Sla je wel eens stukken tekst over omdat ze niet boeiend (lijken te) zijn?

Nee. Ik lees een boek van begin naar eind. Als ik neig tot overslaan betekent dat dat het boek mij niet (meer) boeit, en dan sla ik niet over, maar dicht.


Fragment J.J. Voskuil, Het Bureau deel 3, Plankton, blz 626

Juist eerder deze week had ik het met een collega over de soms bladzijdenlange Duitstalige passages in Het Bureau van J.J. Voskuil. Dat zijn dan vaak weergaven van congresbezoeken. Niet overslaan, maar juist lezen, want hier wordt haarfijn uit de doeken gedaan hoe (in de persoon van professor Horvatic) er gemarchandeerd, gedraaid en gekonkeld wordt in Maarten Konings vakgebied. Als je dit overslaat mis je een van de hoofdzaken van de hele roman. Een goed boek bevat geen overbodigheden, een slecht boek hoeft niet uitgelezen te worden.

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

Rory Storm and The Hurricanes - Live at the Jive Hive March 1960

Dit plaatje verscheen vorig jaar, ik kocht het deze week. Interessant, want Rory Storm and The Hurricanes waren rivalen van The Beatles in Liverpool, traden op in hetzelfde circuit, gingen ook naar Hamburg en hadden tot augustus 1962 ene Ringo Starr als drummer. Lees over deze groep dit boek van Tom Egbers.

Deze opnamen zijn van een optreden van 5 maart 1960, plus 4 niet verder gedateerde oefenopnamen, thuis bij Rory en zijn ouders. The Beatles waren toen nog absolute nobody's, hadden geen drummer en heetten nog The Beatals (sic!). Rory Storm and The Hurricanes traden al op in en rond Liverpool.

De muziek: vooral de atmosfeer en het enthousiasme zijn goed, het spelen soms minder. Maar dit was dan ook het absolute begin van de Mersey Beat. Allemaal rock 'n' roll covers. Het doet een beetje denken aan Live at The Star Club van The Beatles, maar dat was 2 1/2 jaar later en The Beatles waren toen al veel beter.

De hamvraag voor Beatlesfans is natuurlijk: doet Ringo mee op deze opnamen? Dat wordt niet met zoveel woorden gezegd in het cd-boekje, maar wel gesuggereerd. De foto's laten Ringo duidelijk zien, maar deze zijn van november 1961 (het foto'tje op de voorkant is bovendien een montage). Maar het dagboek van gitarist Johnny Guitar vermeldt dat 'Ritchie' op 2 maart (dus 3 dagen voor de opnamen) griep had en niet kon meespelen. Kan een griep maar 2, 3 dagen duren?

Ringo Starr schreef op zijn site dat hij niet op deze cd meespeelt: “It’s not me, that was done after I’d left to join the Beatles. I don’t know who the drummer was but I hope that Rory fans enjoy it anyway.” Tja, dat is ook weer onnauwkeurig, Ringo ging in augustus 1962 over naar The Beatles, maar op deze cd komt een verwijzing voor van Rory naar Eddie Cochran, die inderdaad voorjaar 1960 door Engeland tourde. Dus weldegelijk (maart) 1960.

Wat denk ik: Er wordt veel gezegd over Ringo's capaciteiten en drumkunsten, maar hij kon als geen ander strak maat houden en aangeven. Phil Collins noemde hem ooit 'a fucking metronome'. De drummer op deze cd rammelt er vrolijk op los. Vaak niet in de maat. Ik wacht af of Mark Lewisohn er in de aankomende Beatlesbiografie wat over gaat zeggen. Tot die tijd zeg ik: het is Ringo niet.

PS: de originele tape bevatte volgens het cd-boekje ook opnamen van een (niet gedateerd) optreden in vakantiepark Butlins. Dat zou ik ook nog wel eens willen horen. Het is bekend dat Ringo daarbij ook meespeelde, tot hij in 1962 bezoek kreeg van John & Paul.

Half moons, whole truths & heartbreaks

Deze week ontving ik de crowd funded cd waar ik in januari over schreef.
En hij is geweldig! Live opgenomen, het programma dat ik dus al zag. Ik verval in herhalingen, wat kan Mathilde Santing prachtig mooi, ontroerend, wat kan ze goed zingen. En weer is Given mijn favoriete nummer. Goed dat er kennelijk toch nog genoeg mensen zijn die willen betalen voor muziek. Daardoor is het plaatje er nu. Het is (zolang de voorraad strekt) te bestellen op de site van Mathilde Santing.

Ineens waren we in Dirkswoud

Vanmiddag fietste ik met E. door de polders bij ons in de buurt. En ineens waren we in Dirkswoud.

Dirkswoud, ook wel het Giethoorn van het Westen genoemd, ligt in de provincie Noord-Holland. Preciezer: het ligt binnen de driehoek Alkmaar–Schagen–Hoorn. Als u vanaf deze drie plaatsen loodlijnen neerlaat die uitkomen op de tegenoverliggende zijden, dan ligt Dirkswoud op het punt waar die loodlijnen elkaar snijden. Maar kijkt u even in uw atlas.

Dirkswoud, tot ergens vorig jaar las je er regelmatig over, maar nu niet meer. Hoe zou het er nu zijn? We aten een ijsje bij IJssalon 't Hoorntje, aan de Oosterzij. Van de eigenaresse Chantal Draaijer hoorde ik dat de crisis ook in Dirkswoud zijn sporen nalaat. De eerste rotonde in de gemeente Dirkswoud, die het drukke kruispunt tussen Kerkweg en Oosterzij moest vervangen, en waaraan vorig jaar zo voortvarend was begonnen door aannemer Van der Peet, ligt er onafgemaakt bij, en het geplande industrieterrein achter de Westerweg zal er wel helemaal niet meer komen, vertelde Chantal. Een fikse tegenslag, vooral voor de wethouder van Sport, Cultuur en Wegenaanleg, de heer A. Braas die er, zo wordt gefluisterd, een flink deel van zijn persoonlijk vermogen in gestoken had.

Ondertussen gaat het IJssalon 't Hoorntje voor de wind. 'De mensen kopen nu even geen huizen of auto's meer', vertelt Chantal Draaijer. 'In plaats daarvan kopen ze liever een ijsje. Dat gaat gelukkig gewoon door. De mensen hier laten zich echt niet gek maken door die Rutte en Samsom.'

Dagboek 1974 - 1976

Schrijven over jezelf, zei ik, betekent alles wat niet deugt kapot maken, maar je moet wel iets dat ongeschonden blijft overhouden. (p. 182)

Het 10e deel alweer, en het blijft goed, erg goed. Wilt U een makkelijk weglezend boek? Dan is dit niet voor U. Dit is weerbarstig, onbuigzaam proza. Ik word gedwongen langzaam, aandachtig te lezen. De ingrediënten zijn inmiddels bekend, maar vervelen nog steeds niet. Het huwelijk, de schoonmoeder, de vriendschappen, de broer, ze zijn er weer. En vooral de verhouding die Frida daarmee heeft. Die is altijd moeilijk, nooit makkelijk en vanzelfsprekend. Het huwelijk met E. blijft moeizaam, de verhouding met de schoonmoeder is eigenlijk onmogelijk, de vriendschap met Han en Lousje heeft een flinke kras opgelopen, met de broer gaat het juist wel weer redelijk. Frida spaart zichzelf niet, maar in dit deel is er meer dan voorgaand ook sprake van opkomen voor de eigen ongemakkelijk- en eigenaardigheden, zo van: dit hoort bij mij. Zie het citaat hierboven.
Goed, nu weer 8 tot 12 maanden wachten, op deel 11.

Noot voor de uitgever: Helaas wordt dit boek ontsierd door een aantal niet-kloppende verwijzingen naar de Aantekeningen achterin, en door een paar zetfouten. Jammer.

50books - vraag 27

Vraag 27: Van welk boek heb je ooit gezegd dat je het gelezen had, terwijl dat niet zo was?



Dat is me niet vaak gebeurd, zeggen dat ik een boek heb gelezen terwijl dit niet zo was. Ook op de middelbare school heb ik volgens mij alles van de leeslijst echt gelezen, en niet alleen de uittreksels uit Literama, Survey of Der rote Faden.

Er staat mij een voorval voor de geest, een niet-ware bewering over een gelezen boek, gedaan in een blog, prompt werd ik door een vriend op deze 'leugen' gewezen. Toen ik begon in Oorlog en vrede noemde ik een aantal eerder door mij gelezen titels, als een soort leesontwikkeling, daaronder Under the vulcano van Malcom Lowry. Dat had ik helemaal niet gelezen, dat kon je al zien aan de spelfout in de titel. Lees hier wat mijn verklaring hiervoor was. Ik heb de tekst daarna aangepast en de 'leugen' weggepoetst.
Overigens heb ik Under the volcano en Oorlog en vrede nog steeds niet (uit)gelezen.

Terzijde: afgelopen week vroeg iemand mij of ik Bonita Avenue van Peter Buwalda had gelezen. Nee dus. Iemand anders mengde zich in het gesprek, zeggende dat hij het boek niet had gelezen, maar er wel veel "over had gelezen en gezien" her en der. En vervolgens dan over dat boek praten. Daar begrijp ik nog minder van.

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

Olk

Vanmiddag, terwijl ik in de tuin een boterhammetje at, bedacht ik me dat er nu niemand meer is die mij nog Olk noemt. Mijn vader noemde mij Olk. Wat het betekent weet ik niet, en waarom hij dat deed heb ik hem nooit gevraagd. Het schijnt dat hij destijds in zijn gezin ook Olk genoemd werd. Mijn broer had geen bijnaam. Zelf noem ik mijn zoon niet Olk. Er is nu dus geen Olk meer in de familie. Als je je vader verliest, raak je ook een stuk van jezelf kwijt. Na ruim 5 jaar ontdek ik nog steeds nieuwe stukjes, die ik toen van mezelf kwijtraakte.

50books - vraag 26

Vraag 26: Hoe houden jullie bij welke boeken je al gelezen hebt?

Het meest nauwkeurige antwoord op deze vraag is: in mijn boekenkast. Ik leen nooit boeken, ik leen nooit boeken uit, gelezen boeken staan in de boekenkast. Nog niet gelezen boeken liggen boven, naast mijn bed en in de kamer die 'kadastraal' wordt aangeduid als studeerkamer, maar eigenlijk als opslag fungeert. In mijn boekenkasten staat alles geordend per genre (Nederlandse literatuur, buitenlands (per taal), buitenlands vertaald, schaken, Beatles, non-fictie-overig, per genre alfabetisch op schrijver, en per schrijver weer op volgorde van publicatie, anders kan ik er geen wijs uit.



Daarnaast houd ik sinds 1 januari 1990 een zogenaamd boekenschrift bij, hierover schreef ik al eerder (hier en hier).

Dit is dus een puur chronologische opsomming van gelezen boeken. Moeilijk terugzoeken, maar dat hoeft eigenlijk ook niet, want ik weet vrij goed wat ik gelezen heb, en mijn boekenkast is zoals gezegd geordend.

Computers: ik heb van een internettwitterkennis een mooie database gekregen, waarin ik vlijtig boeken ben gaan invoeren, maar dat is halverwege gestrand. Verder heb ik een account bij LibraryThing en bij Goodreads, maar ik heb daar nooit wat ingevoerd, volgens mij.

Dus kom ik altijd weer uit bij mijn boekenschrift (inmiddels tweede cahier). Daar ben ik tevreden mee. Het enige dat ik betreur is dat het begint op 1 januari 1990, en niet op 6 juli 1954.

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

50books - vraag 25

Vraag 25: Welk boek heeft voor jou een bijzondere betekenis gekregen?

Een boek dat voor mij een speciale betekenis heeft gekregen.... ik interpreteer dat als "Een boek waardoor je over jezelf en je omgang met anderen bent gaan nadenken". Een voor mij belangrijk boek.



Voor zover ik kan nagaan, heb ik Bij nader inzien vier keer gelezen; in 1997, in 2005, in 2008 en in 2011. Prachtig, machtig boek, ik heb het eerder gezegd en ik zal het nog wel eens zeggen. Waar gaat het over, laten we dat ook nog maar eens behandelen: het boek gaat over vriendschap, over waarachtigheid, het gaat over het bepalen van de eigen waarden. Dit boek deed en doet me nadenken over mijzelf en over mijn eigen vriendschappen. Frida Vogels schreef ergens dat de meest treffende zin uit het boek volgens haar is: 'Als je werkelijk schreef zoals het moet', zei Maarten, (...) 'zou je geen vriend meer overhouden'. Bij de laatste herlezing viel mij op dat de beschrijving van Paul eigenlijk niet zo constant negatief is als ik mij meende te herinneren. Er is weldegelijk sprake van een echte vriendschap, die aan het eind kapot gaat. En waarom? Omdat Paul een onwaarachtige fraseur is? Ik denk het niet. De vriendschap is voorbij, omdat Paul Maarten voor zijn gevoel in de steek laat. Hierna is het alleen nog Maarten en Nicolien. De lezer zou willen zijn als Maarten: eerlijk tegenover zichzelf, verantwoording afleggend. Maar ik herken meer van Paul in mezelf dan mij lief is.

Ik denk dat ik het boek nog wel een keer of wat zal lezen, immers: "Een boek lezen is een lang gesprek met een vriend, een gesprek dat nooit geheel voltooid is."

P.S.: Er is naar het boek door Frans Weisz een film gemaakt, die een paar keer op tv is uitgezonden en die ik ook meerdere keren gezien heb. Een mooie film. Voskuil zelf was minder te spreken over het resultaat, want door een ingreep in het verhaal door Jan Blokker en Leon de Winter (die het script schreven) is de themathiek heel anders, meer nostalgisch geworden. Ook hier geldt de hoofdwet van boekverfilmingen: het boek is beter.

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

Zeevonk

Even eerlijk: dit boek trok mijn aandacht door de achternaam van de schrijfster. We zijn overigens geen familie.
Dat gezegd hebbend: Zeevonk heb ik met aandacht en plezier gelezen. In het boek las ik het verhaal van de getraumatiseerde slachtoffers van de Jappenkampen, de geschiedenis van Indische Nederlanders die na de Indonesische onafhankelijkheid naar Nederland kwamen, met een hoofdpersoon die in Nieuw Zeeland haar geluk zoekt en het niet vindt. Maar ook niet na terugkomst in Nederland. Het boek gaat naar mijn idee over teleurstellingen. De teleurstelling over het verloren gaan van 'Ons Indië' en de teleurstellingen in relationele sfeer. Dit alles parallel verteld met de geschiedenis van de Willem Ruys/Achille Lauro (de enige plek waar de hoofdpersoon zich veilig kan voelen, waar ze steeds terugkeert en waarmee ze ten onder zal gaan), ook al geen gelukkige.
Vrouwenboek? Geen idee, niet echt bij stilgestaan.

Er is niets op de tv