Ik denk dat het in maart 2005 was, bij een voorstelling van Truus te Selle,
Mieterse dag geweest, met teksten uit
De harde kern van Frida Vogels, dat ik hoorde dat Uitgeverij Van Oorschot voornemens was om de dagboeken van Frida Vogels te gaan uitgeven. Ik was wel benieuwd. Frida Vogels was de inspiratie voor het personage Henriette Fagel, in J.J. Voskuils
Bij nader inzien. Ik dacht: ik koop een deeltje en beslis na lezing of ik er nog een koop. Nu zijn we bijna 10 jaar verder, en er zijn elf delen verschenen, die ik allemaal gelezen heb. De oorspronkelijke opzet was dat er per 2 jaar steeds 3 delen zouden verschijnen. Dat tempo is, vooral de laatste jaren, niet meer gehaald, maar toch ligt er nu een flinke stapel verschenen dagboekdelen. Ook zou de reeks oorspronkelijk doorlopen tot 1991, het jaar waarin De harde kern door Van Oorschot werd geaccepteerd. Frida Vogels heeft nu gesloten dat
Dagboek 1977-1978 het laatste deel zal zijn dat tijdens haar leven verschijnt. Voorlopig moeten we het dus met de elf verschenen delen doen. Geeft niet, want die zijn allemaal geweldig. Ook het onlangs verschenen deel, Dagboek 1977-1978 is weer erg goed. Weer schrijft Frida over haar moeizame huwelijk met E., weer schrijft Frida over de relatie met broer Michiel en met haar vader. Frida Vogels is werkelijk uniek in haar dagboek, waarin ze steeds probeert eerlijk te schrijven over deze onderwerpen, en vooral: over zichzelf, met een verbluffende eerlijkheid. Dezelfde onderwerpen behandelt ze ook in
De naakte waarheid, het boek waaraan ze in deze periode schrijft. Verder lezen we over een hond met een gebroken poot, een poging om haar de zoon van een stervende vriendin te laten adopteren, en over een nicht als ongewenste gast.
Op 24 december 1978 voltooit Frida haar boek De naakte waarheid ("
24 dec. - Klaar."), dat in 1992 als onderdeel van De harde kern zal verschijnen. Een mooi punt voor het einde van dit dagboekdeel. Omdat dit voorlopig het laatste te verschijnen deel is, besloot Frida Vogels om de aantekeningen die ze in 1991 maakte (
Verslag met de linkerhand), en waarmee in de oorspronkelijke opzet de reeks zou worden besloten, in dit deel op te nemen. Een meesterzet. Deze aantekeningen fungeren nu als een soort epiloog, waarin we lezen dat er een evenwicht hervonden is in het huwelijk met E., dat haar houding tegenover broer Michiel min of meer genormaliseerd is, dat het boek waarschijnlijk bij Van Oorschot zal uitkomen en dat Frida terugkijkt op haar leven en bijvoorbeeld de passages uit Bij nader inzien over Henriette Fagel herleest. Frida's gebroken pols in het gips, en het verwijderen daarvan, zijn misschien een beeld voor het onderwerp van deze hele dagboekreeks. Heel mooi.
Maar nu is het (voorlopig?) voorbij, en begint "Het Lange Wachten". Of toch weer eens De harde kern herlezen.
Een leven lang met touwen, zeilen, planken
één, daarmee vechtend tegen wind en water.
Tenslotte onder lamplicht moeilijk hand en blik
voegend naar een ontwijkend beeldje, tot het schip
verzegeld in zijn fles op eigen golven vaart.
(Frida Vogels, uit De harde kern 3, p. 190)
