Een bezoek aan de Abbey Road Studios

Eerder deze maand bezocht ik de Abbey Road Studios. Een verslag hiervan staat in De Leunstoel. Ik had ook een fototoestel bij me. Hier zijn nog wat plaatjes.


De vaakst gefotografeerde zebra ter wereld.


De beroemdste platenstudio ter wereld.


Binnen!


Overzicht Studio 2 vanaf boventrede van de trap naar de Control Room. In die verre hoek daar, daar stonden The Beatles, vaak.


Studer J37 4-track tape recorder. Het merendeel van de Beatles-opnamen (ongeveer A Hard Day's Night t/m White Album) gebeurde met dit soort apparaten. 4 sporen. Daarvoor was het twin-track, daarna 8 track. Met 4 sporen opnemen betekent zorgvuldig mixen.


Redd.17 4 sporen mengtafel. Deze tentoongestelde was werkend, de sessietape van Donovans Sunshine Superman werd hiermee gedemonstreerd. Als ik het me goed herinner: 1e spoor: Donovan + slaggitaar, 2e spoor vnl. bas en drum (dus al teruggemixt naar 1 spoor), 3e spoor sologitaar Jimmy Page + toetsen (al teruggemixt), 4e spoor Donovan 2e stem. Twee sets faders, hiermee werd dus de uiteindelijke stereomix gedaan.


TG 12345 Mk.II mengtafel, gebruikt bij o.a. de Abbey Road en Dark Side Of The Moon lp's.



Dit zijn de geheime wapens van The Beatles: de Fairchild 660 limiter en de Altec RS124 compressor. Hierdoor klinken met name de drums en de vocals zoals ze klinken, bij The Beatles. Het zijn ongeëvenaarde, nooit verbeterde apparaten. De laatste jaren herontdekt en weer volop in gebruik.





En dan staan er 3 piano’s: een honky tonk piano, bekend als Mrs. Mills’ Piano, een Steinway en nog een upright piano. Sommige toetsen hebben een groen stickertje. Drie gelukkigen mogen naar voren komen en na aftellen 3, 2, 1, Play! deze toetsen indrukken, net als op 22 februari 1967, op diezelfde piano’s, toen door John, Paul, Ringo en roadie Mal Evans. Het slotakkoord van A Day In The Life, E Majeur. BOOOOIIINGGGGGGGGG! Geweldig!


Dit is een Schiedmayer Celeste. Gebruikt bij Baby It's You en Goodnight. Maar bekender van het intro in Echoes (Pink Floyd). Ik heb stiekem ook een paar toetsen ingedrukt. Pieng! Pieng! Pieng!


Take 1! Don't call us, we'll call you.

Navigatie:
21e aflevering
Einde van de serie: 1e aflevering

Moordenaars van Jan de Witt

Zoals (denk ik) iedereen leerde ik op school over het Eerste Stadhouderloze Tijdperk, Johan en Cornelis de Witt, het Rampjaar 1672 (het volk was redeloos, het land reddeloos en de regering radeloos) en uiteindelijke benoeming van Willem III als stadhouder en opperbevelhebber van het leger. En toen werden de gebroeders De Witt vermoord door 'het grauw' van Den Haag. Als geboren en getogen Hagenees ben ik honderden keren langs de Gevangenpoort en over de Plaats gelopen, waar het zich destijds heeft afgespeeld.

In dit boek wordt de hele gang van zaken diep uitgespit, aan de hand van overgeleverde beschrijvingen en andere archiefstukken. Uitgebreid wordt verteld over de staatkundige ontwikkelingen tijdens het Stadhouderloze Tijdperk, en hoe na het uitbreken van de oorlog met Engeland, Frankrijk, Keulen en Münster de positie van de Staatsgezinden (en vooral Johan de Witt) onhoudbaar werd.

De schrijver schetst portretten van alle bij de moord betrokken personen. Dit waren geen anonimi, maar met naam en toenaam bekenden. De conclusie moet zijn dat de moord op Cornelis de Witt een vooropgezet plan was, waarvan (om er maar eens twee te noemen) Cornelis Tromp en Willem III op de hoogte zijn geweest. De noodlottige aanwezigheid van Johan de Witt was misschien een onvoorziene toevalligheid, maar misschien ook door de omstandigheden uitgelokt. Prud'homme laat zien wat de onderlinge verhoudingen waren tussen complotteurs en eigenlijke daders. En waar ze stonden en wat ze precies deden, op 20 augustus 1672, op het Buitenhof en op de Plaats. Een soort schriftelijk Zapruderfilmpje.

De complotteurs, de eigenlijke moordenaars en mededaders zijn nooit vervolgd. Integendeel, ze werden beloond, kregen mooie posities en jaargelden toegewezen. Financieel zijn ze er allen beter van geworden. Cornelis Tromp (complotteur en ooggetuige) werd een paar jaar later opperbevelhebber van de Nederlandse vloot.

Vooral de minutieuze beschrijving van de moord en de dolle razernij en schending van de levenloze lichamen is (ook na ruim 340 jaar) nog steeds schokkend. Althans voor mij.

Bambie (17) De samoerai

Ineens schoot er in het gezin een kaartje over, en zo ging ik naar (alweer de 17e voorstelling van) theatermimegroep Bambie.

Zoals ook bij eerdere voorstellingen een verwarrende mengeling van mime, acrobatiek, absurde mafketeligheid en stof tot nadenken.

In het Stijlboek van de Japanse Krijgsadel staan wel 100 voorschriften die een beetje samoerai ter harte dient te nemen. In Bambie (17) De samoerai zoeken vier ‘krijgers’ houvast in deze eeuwenoude voorschriften.

Grijp de eerste gelegenheid aan.
Doe alleen dingen waar u achter staat.
Bij alles komt het op het einde aan.
Draag een bamboehoed die iets naar voren helt.
Stel wraakneming niet uit.

Middels zwaardgevechten, bloemschikkunst en ander (quasi) Japans vertoon laat Bambie vier moderne samoerai – letterlijk ‘hij die dient’ – op zoek gaan naar wat er nog te dienen valt.

Het eerste deel van de voorstelling (de reis van de samoerai) vond ik het sterkst. Mime van heel klein (een lopende man verbeeld door bewegende vingers op een tafel) tot levensgroot (een bergbeklimming op een kantelende tafel).

De daarop volgende 'bedscène' met de onbereikbare moeder van de samoerai duurde te lang, maar het slot, waarin de inmiddels gestorven moeder door haar 3 zonen net als een pop in het Japanse Bunraku-toneel wordt bewogen was van een ontroerende schoonheid.

Onze eeuw

De Koude Oorlog, Nederland en de dekolonisatie, Europa, globalisering, het komt allemaal aan de orde in 4 gesprekken tussen twee oud-hoofdredacteuren van NRC Handelsblad. Ik vond het bijzonder interessant om te lezen. Deels wist ik wel waar het over ging, deels was ik het vergeten, en veel was ook nieuw voor mij. Wat zou er gebeurd kunnen zijn als Molotov niet door Stalin zou zijn teruggeroepen van de onderhandelingen over het Marshallplan? Waardoor konden de politionele acties in Indonesië eigenlijk plaatsvinden? Zou zoiets nu nog steeds kunnen? Zal de monetaire unie in Europa stand kunnen houden? Hoe kon het liberalisme van de VVD verengen tot alleen de economische component? Waarom doet de Duitse economie het beter dan de Nederlandse? Waarom spreekt men in Brazilië wel Portugees en in Indonesië geen Nederlands? Dat, en nog meer, staat in dit boekje.

50books - vraag 11

Vraag 11:
Welk boek las jij onlangs en wil je iedereen aanraden ook te lezen?

Oei. Wil ik iedereen wel een boek aanraden? Smaken verschillen. Onlangs? Ik heb eens teruggebladerd in mijn boekenschriftje, de laatste tijd zijn het geen echte toppers geweest. Ik moet terug naar december vorig jaar, toen las ik Valse papieren van Valeria Luiselli. Ik schreef al eens waarom ik dat een goed boek vind.



#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op eerdere vragen.

Een fietstocht naar Rome

Een jaar of wat geleden ondernam schrijver Ilja Leonard Pfeijffer met zijn vriendin een fietstocht naar Rome. Ze haalden het, maar aan de voorbereiding lag dat niet. Vandaag vertelde hij er over in het programma Boeken van de VPRO.

Toen heb ik nog, een week vantevoren, bij de Turkse fietsenmaker op de Kaasmarkt in Leiden een zesdehands Batavus racefiets gekocht. Die is ter plekke voor mij een beetje opgeknapt. En op 1 juni vertrokken we naar Rome, totaal ongetraind en onvoorbereid.
Het was zelfs zo dat ik dacht: OK, vanaf de Burcht via het Van der Sterrepad naar de Oude Rijn, dan rechtsaf naar de Hooigracht en dan de Hooigracht op en toen dacht ik: maarre, welke kant is het eigenlijk op naar Rome? Had ik nog helemaal niet over nagedacht. Toen zijn we maar bordjes Zoeterwoude Dorp gaan volgen.

De Kersentuin

Vanavond het sluitstuk van het mooie toneelproject Tsjechov3, De Kersentuin. Vorige jaren zag ik de andere stukken, De Meeuw en Oom Wanja. Zoals gezegd, een mooi project, een eerbetoon aan Tsjechov, de meesterverhalenverteller. Rupsjenooitgenoeg: Jammer toch dat het geen Tsjechov4 is geworden, ik zou graag ook Drie Zusters eens zien, dat is er tot nu toe nog niet van gekomen.
De Kersentuin zag ik al eerder in andere uitvoeringen (1, 2). De inhoud van het stuk ken ik dus wel zo ongeveer. Toch was het vanavond weer anders. Van de drie uitvoeringen die ik tot nu toe zag is dit de meest speelse, zeg maar kluchtigste versie. Maar het is niet alleen maar een klucht. Er zit ook tragiek in: verwachtingen, tegenstellingen, het onvermogen om ontwikkelingen te keren. Enfin, ik heb er niet voor geleerd, maar ik heb een heel goede avond gehad. Goed spel van Carine Crutzen, Hein van der Heijden en Paul Kooij (Hoewel ik bij die laatste altijd als ik hem hoor even moet denken aan BB Boordevol en Anton Gleuf :-)).

Mensen, ik herhaal het nog maar eens: doe jezelf een plezier en kom achter de tv vandaan. Tot begin juni door het gansche land!

De leeuw en zijn hemd

Misschien wat minder bekend dan het Boekenweekgeschenk is het Boekenweekessay. Dit jaar geschreven door Nelleke Noordervliet.
Ik vond het een leuk boekje, over hoe men door de eeuwen heen aankijkt tegen zoiets als 'de Nederlandse identiteit', of 'de Gouden Eeuw'. Een vondst is om dit als 'embedded' reporter te doen met gesprekken. Verhalen zijn veel interessanter dan jaartallen en feitenrelaas. De lezer gaat op bezoek bij Leidense wolwerkers, in Amsterdam bij Rembrandt op de Rozengracht, bij Willem van Focquenbroch, spreekt met de gebroeders Dirk en Gijsbert Karel van Hogendorp, Albert Verwey. Steeds wordt op een iets andere manier tegen die identiteit en de Gouden Eeuw aangekeken. Met de kennis van 'nu', tegenover de moraliteit van toen.

De slotconclusie: Ik heb gezien hoe het succes van de Gouden Eeuw tot toetssteen werd gemaakt van onze identiteit. En hoeveel moeite we daarmee hadden. Rond 1800 de schaamte dat de erfenis erdoorheen was gejaagd, maar ook de hoop op een nieuw elan. Rond 1900 de borstklopperij: we zijn beter dan toen, en nu rond 2000 hebben we eigenlijk geen contact meer met dat verleden, of het moest zijn dat we ons schamen voor de fouten en de succes onszelf niet meer toerekenen. Evenwichtig en open is dat niet.

64 blz, 2 euro 50. Daar hoef je het niet voor te laten.

De verrekijker

Kees van Kooten schrijft het Boekenweekgeschenk! las ik vorig jaar. Ik verheugde mij er op. Ik ben een fan van Van Kooten en De Bie, en ook eerdere boeken van Van Kooten (Koot graaft zich autobio, Modernismen, Annie, en andere) las ik met plezier.
Helaas viel De verrekijker mij tegen. Ik vind het een grabbelton van herinneringen, overwegingen, olijkheden, verhaalfragmenten. Er zitten goede stukken tussen, maar het is te fragmentarisch, te weinig. Ik zou willen dat Van Kooten een zo'n fragment dan had uitgewerkt tot een goed verhaal van 96 pagina's. Dat is niet het geval. De paar goede fragmenten redden het boek wat mij betreft wel van de 'Wim Kan-status'. Dat wel. Toch jammer.
Ik heb deze week twee andere Van Kooten-boeken aangeschaft. Hopelijk bevallen die beter.

Oedipus

Twee verhalen in een! Koning Oedipus en Oedipus in Kolonos. Inclusief koren, zoals het hoort bij een Griekse tragedie. Ik vertel het verhaal maar niet na. Ik heb genoten van het spel van Nasrdin Dchar (de jonge Oedipus) en Jack Wouterse (de oude Oedipus). Jack Wouterse had ik nog nooit op het toneel gezien, na de pauze had hij een ijzer- en ijzersterke monoloog, een vele minuten durende indrukwekkende tekst over noodlot, lijden, inzicht, verzoening en aanvaarding. Ik zou dat graag nog eens nalezen. Ik herinner me alleen de kernzinnen: ‘Er is alleen nu. Vouw je gedachten op, vouw ze op tot je in het nu bent.' Het duurde drie uur, maar ik heb me geen moment verveeld, integendeel: in de tweede helft zat ik op het puntje van mijn stoel. Gaat dat zien!

Cyprus 1989

Het gedoe rondom het dreigende faillisement van Cyprus deed me aan het volgende denken.

In 1989 ging ik met mijn vriendin (nu: echtgenote) op vakantie naar Cyprus. Rugzak en tent. We trokken rond op het eiland, van camping naar camping en belandden uiteindelijk in Polis Chrysochous. Heerlijk weer, mooie camping in bos bij strand, lekker eten.
De laatste dag brak aan, we moesten met de bus terug naar het vliegveld, maar eerst de camping betalen. Daarvoor gingen we naar het postkantoor, geld opnemen. Dit was nog in de periode van de girobetaalkaarten.
Bij het loket vertelde de lokettist van dienst dat het geld op was. Wij dachten: grapje. Nee hoor, kijk maar! Hij trok een la open, daarin alleen een postzegelmap en wat losse munten. Ik zie het nog haarscherp voor me.
Het dichtstbijzijnde volgende postkantoor was in Paphos, aan de andere kant van het eiland. De tijd was krap. Daar met de taxi naartoe. Die konden we ten eerste niet betalen, en we moesten ook weer terug, spullen van de camping halen en de bus naar het vliegveld (weer aan een heel andere kant van het eiland) in. Even wachten dan maar alstublieft, we halen hier geld bij het postkantoor. De lokettist in Paphos bekeek paspoort van vriendin en girobetaalkaart aandachtig. Toen zei hij (in het NEDERLANDS): Uw handtekening is niet geldig. Waaaaaat! zei vriendin. En nog wat meer. De goede man had een paar jaar in Nederland gewerkt en dacht een onschuldig grapje te maken. Een geintje, meneer Sonneberg. Wrong time, wrong place. Enfin, misverstand uitgelegd, handen geschud en geld opgenomen. Een paar uur later stapten we 'volkomen ontspannen' het vliegtuig in.

50books - vraag 10

Vraag 10:
Wat betekent de Boekenweek voor jou?

Eigenlijk niet veel. Ik koop het hele jaar door boeken, als het mij zo uitkomt. Dus ook in de Boekenweek. Dat boekenweekgeschenk lees ik wel altijd, maar ik vind ze wisselend van kwaliteit. De laatste teleurstelling was De kraai van Kader Abdolah. (Wat is dat toch een totaal overschatte schrijver, ook andere boeken die ik van hem las vond ik niet om door te komen. Maar dit terzijde.) Heldere hemel van Tom Lanoye vond ik wel erg goed. Dit jaar Kees van Kooten. Dat klinkt interessant, maar misschien zijn de verwachtingen te hoog gespannen. Nog niet gelezen. Ik heb nu twee exemplaren van zijn boekje, het worden er denk ik drie. Als ik het een leuk boekje vind, geef ik de overtollige exemplaren aan vrienden of zo. Schrijversevenementen tijdens de Boekenweek volg ik niet. De uitzondering die deze regel bevestigt is Jan Wolkers, een paar jaar geleden zag ik hem in Carré en daarna stond ik uren in de rij voor een handtekening bij Atheneum. Maar ja, dat was Jan Wolkers.
Aardig is wel dat er tijdens de Boekenweek iets meer aandacht voor boeken is op tv, al blijft het marginaal.

Ik gun de boekhandel elk initiatief dat ze zou kunnen helpen maar vraag me wel af of de Boekenweek daarbij echt helpt. Het doel van de Boekenweek (De Boekenweek heeft tot doel de positie van het algemene boek in de samenleving steviger te verankeren, eerst en vooral door het publiek te laten ontdekken welk een rijk boekenaanbod er het hele jaar rond in de boekwinkel te vinden is.) lijkt (na 80 jaar Boekenweek) niet echt dichterbij te komen. Tijdens de Boekenweek is het wat drukker in de zaak, maar een week later is alles 'weer normaal'. Maar ja, wat werkt dan wel?

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op eerdere vragen.

Man uit de verte

Dit kocht ik op Schiphol, om wat te lezen te hebben in vliegtuig en hotel. Een goede keuze. Het zijn aardige artikelen over Brils favoriete (of juist NIET) muziek en artiesten. Elvis, Dylan (de man uit de verte), Hank Williams, Creedence, maar ook de Kaiser Chiefs. En allerlei mij onbekende (meest) Amerikanen. Bril associeert er flink op los, maakt onverwachte vergelijkingen. Bill Evans klinkt als het koolzuur dat boven een glas tonic danst, Ruby Johnson heeft een stem hongerig en stevig als gebakken aardappelen. Dat lijken onzinbeelden, maar als je het leest begrijp je precies wat Bril bedoelt. Aanstekelijk, na lezing wil je naar de platenwinkel en in die bakken scharrelen.

50books - vraag 9

Vraag 9:
Hoe kom jij aan je boeken?

Die koop ik bij de boekhandel. Bij Feijn om precies te zijn.

Tijdens mijn schooltijd had ik geen geld en ging ik naar de bibliotheek. Vrijdagavond. Boeken uitzoeken, tijdschriften lezen, misschien wat kletsen met een toevallig ook aanwezige klasgenoot, in de studiezaal van de oude bibliotheek aan de Vondelstraat, Den Haag. Stilte!



Ik koop boeken, want ik wil een passage nog wel eens terugzoeken en herlezen. Mijn boeken zijn van papier natuurlijk. E-boeken, dat is het nog niet en dat zal het wat mij betreft voorlopig ook nog niet worden. Hier staat waarom. Bij de boekhandel, want ik moet ze vantevoren wel vasthouden, inzien, een stukje lezen, een beetje bladeren. De boekhandelaar kent me en geeft soms een tip. Ik drink een espresso'tje en lees vast wat in de nog af te rekenen boeken. Vantevoren inkijken, relevante tips, koffie, kom daar maar eens om bij de internetwinkel.

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op eerdere vragen.

165 Broadhurst Gardens

In Londen deed ik en passant nog een paar Beatles landmarks aan. Dit als kleine aanvulling op een eerdere Beatles Odyssee, waarvan ik al uitgebreid verslag deed (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18 en 19).

Op een of andere manier heb ik het onderstaande gebouw toen overgeslagen.



In dit wat vervallen gebouw, dat nodig een verfje behoeft, is The English National Opera gehuisvest. Maar voor 1980 waren dit de Decca West Hampstead Studios. Veel klassieke platen zijn hier opgenomen, maar ook popmuziek: o.a. The Rolling Stones, Eric Clapton, John Mayall, The Moody Blues en David Bowie namen hier op. The Beatles auditeerden hier op 1 januari 1962. Ze namen er 15 nummers op, maar werden afgewezen. Guitar groups are on the way out, Mr. Epstein. The Beatles have no future in show business, zo kreeg manager Brian Epstein te horen. Epstein hield er wel een tape met de opnames aan over.

In plaats van The Beatles contracteerde Decca Brian Poole and The Tremeloes, die op dezelfde dag auditie deden. Dit was hun eerste single.



Een tegenvaller, die afwijzing? Een blunder? Echt heel goed speelden ze niet, die dag. Voor The Beatles pakte het uiteindelijk goed uit, de combinatie met Abbey Road Studios en George Martin is geweldig goed gebleken. Of dat bij Mike Smith en Decca ook zo was geweest?

En The Tremeloes hebben een zeer respectabele carrière, met een aantal grote hits (Do You Love Me, This Golden Ring, Here Comes My Baby, Even The Bad Times Are Good, en meer). En ze bestaan nog steeds.

Navigatie:
19e aflevering
21e aflevering

Sir? May I give you my ham and egg sandwich?

Afgelopen weekeind was ik in Londen. Even weg, dingen doen en bekijken. Wat was het koud weer, ineens. Het vroor en woei en het sneeuwde af en toe. Ik logeerde in een hotel pal naast de Tower Bridge. Als ik naar het Underground Station liep, ging ik door Trader's Gate, een onderdoorgang met een winkeltje met toeristenspullen pal naast de London Tower. Vlaggetjes, koffiemokken, paraplu's, London Underground Maps en 'Mind The Gap' T-shirts, dat soort zaken.
In die onderdoorgang zat of lag ook altijd een dakloze zwerver met zijn hele hebben en houden. Plastic tasjes, lagen kleding over elkaar heen, een matras, lappen stof en andere ellende. Bedelen deed hij niet, althans ik heb het hem niet zien doen, hij leek daar alleen maar te zitten wachten op betere tijden. Ook 's avonds, toen ik een keer wat later terugging naar het hotel, bleek hij daar te zijn, inmiddels slapend.

Ik liep er die paar dagen dat ik er was, net als iedereen in de grote stad, steeds betrekkelijk snel en gedachteloos langs, op weg naar ondergrondse of terug naar het hotel.

De laatste dag was ik weer op pad, en juist op dat moment liep er nog iemand, een Engelsman, zo te zien een keurig geklede zakenman, strak in het zakenpak, in tegenovergestelde richting. Hij passeerde de zwerver, hield in en stopte. In zijn linkerhand hield hij een sandwich in servet vast. Misschien net gekocht bij het Underground Station.

Hij knielde, stak de sandwich naar de zwerver, die tegen een muurtje zat, toe en zei: Sir? May I give you my ham and egg sandwich? Do you like this? De dakloze nam het broodje aan en bedankte de gever. En ik liep er langs, op weg naar weer een mooi museum.

50books - vraag 8

Vraag 8:
Hoeveel tijd lees je gemiddeld per week?

Te weinig vind ik.

Onder 'lezen' versta ik in dit verband: het lezen van een werk van (meestal) letterkundige aard. :-) Dus niet: krant, tv-gids, berichten van school, vakliteratuur of de achterkant van het pak hagelslag.

Er zijn ook afleidende zaken als slapen, werk, gezin en huishouden. En ik lees het liefst zonder achtergrondgedoe. Dan blijft er weinig gelegenheid over.

Tot een paar jaar geleden las ik elke dag op weg naar werk en weer naar huis, in de bus. Dat gaat niet meer, want door veranderde werktijden moet ik nu met de auto. Verloren tijd, die ik op een of andere manier niet op een ander tijdstip weet in te halen.

Wat over blijft is ongeveer een tot twee uur per dag, 's avonds voor het slapen gaan. En af en toe in de trein.

Dus laten we zeggen: 10 - 15 uur gemiddeld. Te weinig vind ik.

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op eerdere vragen.