Eddy again (2)

Alweer het derde deeltje van zijn Cahiers. Dit deeltje had voor mij ten opzichte van de eerste twee het voordeel dat er ook schrijvers in besproken werden die ook nu nog wel bekend zijn. Adriaan Roland Holst, Gide, Jan van Nijlen.

Lang en gelukkig

Vanavond was het afscheid van mijn jongste dochter van groep 8, dus van de basisschool. Een leuke musical, die we ook in het 'echte theater' hadden gezien. Het werd leuk uitgevoerd, en zoals dat dan hoort: het was een leuke avond, maar bij het afscheid was er ook een beetje weemoed. Ook kleine meisjes worden groot.

Familie, wat moet je er mee?

Wel een doorlezer, dit boek van Tessa de Loo. Per hoofdstuk wordt vanuit een wisselend standpunt een familierelatie beschreven. Het gaat over onderlinge machtsstrijd, oud zeer. Mijn bezwaar geldt een beetje de dialogen, die gekunsteld zijn. 16-jarige meisjes hebben het niet over 'een zilte bries'. Een vlot boekje, dat ik over een paar maanden weer vergeten zal zijn.

Dagje Den Haag

Gisteren was ik in de binnenstad van Den Haag. Ik bezocht er De Slegte, en boekhandel Verwijs. Daarna wandelen door de Passage, via Buitenhof, Vijverberg en Lange Voorhout naar de Denneweg, waar ik op een terrasje een espresso dronk. Via allerlei straatjes naar het station teruggeslenterd. Ja, dat was een prima dagje, begrijpt U.

Wacko Jacko

Wacko Jacko is dood. Toch nog onverwacht, zou ik er aan toe willen voegen. Eind jaren 60 dookkie al op als een piepend kereltje met zijn broers. Commerciële Amerikaanse shit. Toen was er dat afschuwelijke, mierzoete Ben, dat maar niet van de televisiebuis te mitrailleren was. Een paar jaar later was er weer zo'n kwijldeun: She's out of my life. Daarna Thriller. Daar stonden twee goeie nummers op, Beat it en Billy Jean, maar het is te androgyn, te glad, te veel oppervlak, te weinig bezieling en teveel gepiep en gehik om blijvend te kunnen boeien. Daarna ging Michael aan zijn gezicht laten kleien, verloofde zich met een chimpansee en ging in een zuurstoftent wonen. Er was ook nog een hoop gedoe met logerende jongetjes. Kortom, een rare kwibus, muzikaal was hij al jaren dood.

Bij nader inzien - het scenario

Ik heb het boek van Voskuil verschillende keren gelezen, en de film van Frans Weisz zeker 4 keer bekeken. Een paar weken geleden kocht ik een tweedehands exemplaar van het scenario. Lezing daarvan geeft weer een iets andere inkijk. Het boekje bevat interviews met Leon de Winter, Jan Blokker, Frans Weisz over de totstandkoming van de film. Daarnaast de oorspronkelijke opzet/verantwoording door Leon de Winter, en het scenario van afleveringen 1 en 6, die samen beschouwd kunnen worden als een verder ingekookte versie van de film en het boek. 

Ik heb de betreffende afleveringen ook nog eens bekeken, aardig om te zien dat aflevering 1 van de serie afwijkt van dit scenario, met deels andere scènes, volgorde, een of twee scènes uit het scenario zijn uiteindelijk verplaatst naar volgende afleveringen, terwijl aflevering 6 vrijwel onveranderd is gebleven in de serie. Voskuil zelf had overigens ernstige bezwaren tegen de verfilming, hij vond het psychologisch niet meer kloppen.

Eén ster, nee: een halve!

Ik heb in geen tijden zo'n slecht boek gelezen. Ik ben er gewoon boos om: wat een tijdverspilling, wat een flutboek. Er is nauwelijks een verhaal, het zeurt maar door. Waarom moest dit nou opgeschreven worden, het is HELEMAAL NIKS. BOE!!!!!

Gevecht tegen de jungle

Achter in de tuin staat een 8 meter lange, 4 meter hoge haag. Deze was een meter de tuin in gegroeid, en veel te hoog geworden. Ik heb dat kreng nu een meter teruggesnoeid, en een meter afgesnoeid. Er ligt nu een berg snoeiafval achter in de tuin.


Ik heb de bak gisteren helemaal volgestouwd, vanmorgen is hij geleegd en hij is nu weer volgestouwd. Het zal weken duren voordat ik dit via onze medium size kliko (die een keer in de twee weken geleegd wordt) heb weggewerkt.

Brieven Ter Braak en Du Perron

Dit is niet meer leverbaar, gelukkig tikte ik vrijwel ongeschonden exx. op de kop bij De Slegte, afgelopen december. Een mooie aanvulling op de 9 delen Brieven van Du Perron, die ik eerder las. Of eigenlijk andersom. Ik heb nu Deel 1 uit. Het mooie is dat hier de briefwisseling van beide kanten wordt gegeven. Doordat het een briefwisseling tussen twee personen is, is het wel wat eenzijdiger dan de brieven van Du Perron aan al zijn andere penvrienden, daar zat van nature meer variatie aan onderwerpen in. Wel mooi is de correspondentie over en weer over vriendschap, begin 1933. Het is wel duidelijk waar Maarten Koning en Paul Dehoes hun voorbeelden vandaan haalden.

Freek bijna 65

In NRC Handelsblad stond een interview met Freek de Jonge. Hierin weer allerlei food for thought. Zo wil hij nu een stuk schrijven over het feit dat de Militaire Willemsorde op het Binnenhof door de Koningin wordt uitgereikt, en alles live voor televisie wordt verslagen, terwijl de zogezegd prestigieuze P.C. Hooft-prijs in een zaaltje van het Letterkundig Museum wordt uitgereikt door Lut Missinne (inderdaad, ik had er ook nog nooit van gehoord). Het zegt iets over Nederland en de waardering voor militairen en dichters. Ik hoop dat Freek dat stuk inderdaad gaat schrijven.

Wandelen met Voskuil (2)

Ik heb vandaag de Voskuil-wandeling verkend. Op een paar puntjes bijslijpen en dan issie klaar. Mieters!

Weer feest! (2)

Zojuist kwam het bericht door dat mijn zoon is geslaagd voor het VWO-examen. Nadere gegevens nog niet bekend, maar het is feest!
Update: goede lijst, vlag hangt uit, 's avonds met het gezin gezellig uit eten. Meneer is nu naar zijn vrienden.

Wandelen met Adriaan

Door een plotse verandering van plannen stond ik afgelopen zaterdag op het NS-station zonder boek. Een moeilijk verdraagbare situatie. In de AKO kocht ik daarom deze mid-pricer. Was ik toch al van plan nog eens te kopen. Weer een boek waarmee Van Dis zijn oprechte betrokkenheid met de onderkant van de samenleving toont. Het begin is ijzersterk, halverwege bekroop mij af en toe de neiging om door te willen bladeren, maar stug doorlezend vond ik het laatste kwart wel weer goed. En een mooi einde.

Ik ga het verhaal niet samenvatten, maar geef een klein hoogtepuntje. Het voorlaatste hoofdstuk eindigt:

'Heb je echt goed gedaan?' vroeg de pater na een lange stilte.
'Ik heb voor een hond gezorgd van wie ik veel hield en ik heb hem weggegeven. Ik heb een vriend aan een vrouw geholpen, een vrouw van wie ik had kunnen houden.'
'Je hebt jezelf tekort gedaan.'
'Zonder een ander tekort te doen.' Mulder keek op zijn réveil du Tsar. 'Veel is het niet, maar wel iets, en dat is toch mooi, vind je niet?'

Ja, dat is toch klasse, ook zonder de rest van het verhaal te kennen.

Jeroen Brouwers laureaat

Zeer tot mijn plezier lees ik dat Jeroen Brouwers een grote Belgische prijs heeft gekregen, als cultureel bruggenbrouwer tussen Vlaanderen en Nederland. Na het gedraai en gekruidenier van met name de Taalunie en de Nederlandse regering bij de toekenning van de Prijs der Nederlandse Letteren lijkt mij dit een verdiende, zoete wraak. Ronald Plasterk, eat your heart out!

Nieuw rubriekje

Ik heb een nieuw rubriekje toegevoegd, met daarin de boeken die ik heb, die nog niet gelezen zijn, maar waarvan ik de hoop heb ze binnen afzienbare tijd wel te lezen. Ingewikkeld he? Ze liggen meest naast mijn bed. Het is mijn voornemen om de stapel wat af te toppen, de komende tijd, dus meer boeken van de stapel te lezen dan nieuwe aan te schaffen. Maar ik beloof niks. De lijst staat overigens in een willekeurige volgorde. Nieuw aangeschafte of gekregen boeken komen ook in het lijstje. De lijst zal nooit tot nul gereduceerd worden, zo goed ken ik mezelf wel.

Kies: 1

Ik belde met een verzekeringsmaatschappij, over een eventueel af te sluiten verzekering. Zoals wel meer voorkomt kwam ik in een wachtrij. Toen hoorde ik iets grappigs: 'Om te zorgen dat u met de juiste medewerker komt te spreken, hebben wij een keuzemenu. Om in het keuzemenu te komen, kies: 1.'

1 jaar alweer

Vandaag is het een jaar geleden dat mijn vader overleed. Raar, zo snel als de tijd soms gaat. Vannacht, tussen twaalf en half een, zo rond de tijd waarop hij toen is overleden, zat ik alleen in de kamer en dacht ik aan hem. Ik mis die man. Ik mis zijn verhalen, zijn hand en arm, zijn raad en daad. Ik mis zijn vragen en antwoorden. Ik mis zijn liefde, aandacht en betrokkenheid. Ik mis zijn stem, zijn lach, de twinkel in zijn ogen.

En toch is hij er, op een of andere manier.

Niets gaat verloren. Wat er niet meer is,
wat men niet in zijn hand kan sluiten en meedragen,
komt terug als het zelf wil, neemt wat men nu bezit.

(Frida Vogels)

Wandelen met Voskuil

Met een paar vrienden staat de afspraak dat 'we een keer een Voskuil wandeling gaan maken in Amsterdam'. Ter voorbereiding herlas ik Wat doe jij in mijn stad? van Onno-Sven Tromp. Vol aardige weetjes en details. In het boekje is dit alles verdeeld over drie afzonderlijke wandelingen. Het is gewoon te veel om in een keer te belopen. Daarom maakte ik een eerste selectie.


Dat oogt nog steeds als een dag stevig doorstappen. Ik beraad me op oplossingen.

Dansen

Vanavond was er een voorstelling van de dansschool van mijn jongste dochter. Ik heb geweldig genoten, niet alleen van mijn dochter, maar van alle dansen, het was erg leuk allemaal. Ontroerende kleuters, basisschoolmeiden, bakvissen, jonge en oudere dames. En 1 jongen. Dochter danste klassiek ballet, streetdance, jazzballet en in de grande finale.

D-day

Vandaag 65 jaar geleden.

Land in de war

Laat ik er maar een flauwe opmerking over maken. Ook ik voel me ongemakkelijk na de overwinning van Wilders gisteren.
Immers, ik ben lid van de VPRO en heb een designer bril. Op beide heeft Geert het niet begrepen.
Wat een land.

Grrrrrr

Gisteravond, na de verkiezingen, deden mijn mijn vrouw en zoon mee met het stemmen tellen in het stembureau. Om 11 uur was dat gedaan, en gingen ze naar buiten. Fiets gestolen. Stond op slot, maar toch. Naar wij vanmorgen van de fietsenhandelaar begrepen, zijn ietwat tuttige damesfietsen momenteel zeer geliefd bij de jeugd om mee rond te toeren. En inderdaad, koren op de molen van blondrechts: volgens een getuige scharrelden in de loop van de avond twee mediterrane types rond bij het stembureau. Gatver, ik wil helemaal niet zo denken.

Stemmen

Vandaag heb ik gestemd, voor de verkiezingen voor het Europese parlement. Gewoon, omdat het kan.
Voor het eerst in jaren weer 'gezellig' met papier en rood potlood. Alleen, vroeger had je van die metalen ronde stembussen, vandaag deponeerde ik mijn ingevulde biljet in een stembus die mij vooral deed denken aan de grijze bak die ik een keer in de twee weken aan de stoeprand plaats.