Picasso in Holland

Niet dat dat nu wekelijks gebeurt, maar altijd als ik per auto of met de fiets door Schoorldam rijd, denk ik onwillekeurig: Picasso heeft hier ook nog een tijdje gezeten. Ik hoorde dat jaren geleden (ca 1987) eens in een radio-programma over Nescio, het is mij altijd bijgebleven.

En nu was er dan in het Alkmaars museum een kleine tentoonstelling, over die periode. Op de valreep ben ik wezen kijken. Het is een kleine tentoonstelling, beperkt tot het werk dat hier gemaakt is. Picasso bleef een paar weken (in 1905) in Schoorldam, tekende er twee schetsboekjes vol en maakte 3 gouaches en waarschijnlijk een schilderij. Die twee schetsboekjes liggen op de tentoonstelling, alle bladzijden zijn ook nog eens gereproduceerd zodat ze goed bekeken kunnen worden. Ook hangen twee van die drie gouaches (Les trois Hollandaises en La belle Hollandaise) er voor het eerst weer bij elkaar. De derde gouache, Nue avec bonnet Hollandaise, hing er niet. De huidige verblijfplaats daarvan is onbekend. Het schilderij is niet bewaard gebleven.

Ik heb geen verstand van kunst, maar vooral La belle Hollandaise vond ik prachtig van kleur.


La belle Hollandaise

Aanleiding voor deze tentoonstelling was het verkrijgen door het museum in 2015 van een oud caféstoeltje, afkomstig uit café Lands Welvaren in Schoorldam, dat daar naar verluidt speciaal voor Picasso werd neergezet omdat hij (1 meter 63 klein) niet gemakkelijk kon tekenen in de andere aanwezige (grotere) stoelen. Het stoeltje is 'dertien in een dozijn, maar bijzonder door de wereldberoemde gebruiker'.


Het 'Picasso-stoeltje'

Verder was er op de tentoonstelling informatie te zien en te lezen over het verloop van het verblijf in Holland, er was een door Picasso aan Apollinaire gestuurde ansichtkaart uit Alkmaar (W.G.E. Valk, Luxe Broodbakkerij, Alkmaar), er was de enige foto met Picasso in Schoorldam, en er was een documentaire te zien over het verblijf en over de totstandkoming van de tentoonstelling, en ook over het belang voor Picasso zelf van dit verblijf. Leuk, klein maar fijn en op de enig juiste plaats, deze tentoonstelling.


Boek bij de tentoonstelling, afbeelding: Les trois Hollandaises

Tot slot: wat was nou de link tussen Nescio en Picasso, in dat radioprogramma?
Picasso was in Holland op uitnodiging van Tom Schilperoort, correspondent voor NRC en de Telegraaf in Parijs, die daar een bohemien leven leidde. Schilperoort stond bekend als aartslener, maar erfde in 1905 drieduizend gulden, die hij er in korte tijd weer doorheen joeg. Ook anderen (o.a. Picasso, die werd uitgenodigd naar Holland te komen) profiteerden hiervan. Volgens sommigen (maar dat is niet helemaal onomstreden) stond Schilperoort model voor Nescio's uitvreter - Japi.

50 boeken - vraag 33: Takel jij je boeken toe?

Euh... nee. Ik probeer er normaal netjes mee om te gaan, net als met de cd-speler en de koffie-snelfilter, twee andere gebruiksvoorwerpen. De boeken die ik lees zijn voor het overgrote deel niet bijzonder of bibliofiel, maar gewone handelsuitgaven. Toch gewoon netjes mee omgaan. Natuurlijk ontstaan er gebruikssporen, maar ernstige vlekken, scheuren of vouwen probeer ik te vermijden. Ik ben niet als Frits Bolkestein, die een gelezen bladzijde uit het boek waarin hij bezig is scheurt.
Bij gebonden boeken gaat bij mij de stofomslag er tijdens het lezen af, dan blijft die netjes.
Ik vind het nog altijd jammer als tijdens het lezen een knak in de boekrug ontstaat. Een klein pijnscheutje geeft dat steeds, toch.
Ik ken mensen, die knakken een boek opzettelijk open en strijken het nog even verder plat met de hand, in het midden, voor ze beginnen met lezen. Dezulken leen ik geen boek, ik geef het dan liever. Niet eten, snoepen of drinken tijdens het lezen. Boek gewoon even wegleggen.

Natuurlijk gaat het bij mij ook wel eens mis. Koffie drinken tijdens het lezen. Tóch! Tja.

#50boeken (eigenlijk: #50books) wordt dit jaar gedaan door Hendrik-Jan de Wit. Iedere zondag stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, waar dus een overzicht te vinden is van alle reacties op deze vragen.

Paul McCartney: The Life

Van Philip Norman las ik eerder Shout! The Beatles in Their Generation (1981), en John Lennon: The Life (2008). Het eerste was zeer lezenswaardig, maar ernstig bevooroordeeld jegens Paul, die dan ook woest was, en het tweede vond ik niet echt bezield geschreven en met teveel focus op Beatles, te weinig aandacht voor de zeker ook interessante solo-periode (1970 - 1980) van John.

En nu is er dan Paul McCartney: The Life. Om te beginnen is het opmerkelijk dat dit boek er kon komen. Zoals gezegd: Paul was woedend over Shout! Het daar ver/ge-tekende beeld van Paul werd deels gecorrigeerd in het Lennon-boek. Van interviews kon zeker geen sprake zijn, maar wel werd een aantal vragen voor dát boek, waarop alleen Paul het antwoord kon geven, per mail beantwoord. Overigens was over het Lennon-boek Yoko Ono weer niet te spreken, waarschijnlijk omdat het niet allemaal Hosanna! was.
Ook voor het McCartney-boek wilde Paul niet geïnterviewd worden, maar per mail kwam er wel een tacit approval, not authorised, not discouraged either.

Eerst maar eens wat getalletjes.
Opvallend is dat John Lennon: The Life en Paul McCartney: The Life precies even dik zijn. 853 genummerde bladzijden, inclusief titelpagina, inhoudsopgave en dergelijke 864 bladzijden 'bruto', d.w.z. 27 katernen van 32 bladzijden. Dat is geen toeval, denk ik, de schrijver wil zeggen: John en Paul zijn precies even belangrijk. Het probleem is dan wel dat de beschreven levens zeer verschillend zijn. John werd niet ouder dan 40, Paul was bij de publicatie bijna 74.

Ik heb het boek met plezier gelezen. Het boek rekent terecht en definitief af met de notie dat Lennon de experimentelere, interessantere Beatle was. Eerherstel voor McCartney. Ik vind het boek beter dan het Lennon-boek. Ik heb ook dit keer toch weer dingen gelezen die ik nog niet wist. Bijvoorbeeld de klassieke compositie Stately Horn. Niet eerder van gehoord. (Nog) niet uitgebracht, en ook nergens te vinden op internet. Wel uitgevoerd.

Maar doordat de carrière inmiddels zo lang en veelzijdig is, worden veel zaken slechts aangestipt, of niet genoemd. Ik had daarom liever een biografie gelezen waarin iets van een visie op het werk 'in samenhang' wordt gegeven. Dan maar minder feiten, en meer inzicht. Verder is er veel te veel aandacht voor de vreselijke Heather Mills, en ik telde minstens 6 onnauwkeurigheden of fouten. Het is ook nooit goed.

Geen geknies, het is gewoon een goed, lezenswaardig boek, over het leven, de muziek, de Beatle, de Wingsman, soloartiest, pop-, rock-, experimenteel en jazz-musicus, klassiek componist, dichter, schilder, multimiljonair, filantroop, familieman Paul McCartney.

Als je een boek van 853 bladzijden over Paul McCartney wil lezen, is dit het boek.