Groeten uit Grolloo 2

Op het podium staat een Ludwig-drumstel met ster. En toen kwam Ringo. Met zijn All Starr Band.



De All Starr Band, ik vind het een goed bedacht concept. Ringo is een fantastische drummer, maar zijn repertoire bekende nummers is misschien wat beperkt. Hij nodigt bekende namen uit de popwereld uit om mee te spelen, en heeft dan een band en een leuk afwisselend repertoire. Zo kwamen al grote namen in eerdere edities langs: Todd Rundgren, Gary Brooker, Jack Bruce, Peter Frampton, Sheila E., Dr. John, Billy Preston, zwager Joe Walsh, afijn, ga zo maar door. In deze editie (alweer de dertiende, sinds 1989) zijn dat Colin Hay (Men At Work), Graham Gouldman (10cc), Steve Lukather (Toto), Gregg Rolie (Santana), Warren Ham (speelde met Toto) en Gregg Bissonette (speelde met Toto). Voor mij het vierde Ringo-concert, de eerste was 1992 in Keulen.

Genoeg! De band kwam op en speelde een bekend rock 'n' roll-riff. Iets later stond onze held op het podium. De tent ontplofte. RINGOOOOOOO! Matchbox, een Carl Perkins-nummer, door The Beatles in 1964 opgenomen en uitgebracht op de Long Tall Sally EP. Daarna door met Ringo's eerste (Europese) solo-single. Ik maakte met mijn mobieltje een filmpje van aanvaardbare kwaliteit.



Achter de drums nu, want tijd voor de All Starrs. 10cc, Toto, Santana en Men At Work komen voorbij. Ringo drumt alle stijlen zo gemakkelijk, vooral bij Rosanna (Toto) zie je dat hij de ware Super Dude Of Backbeat is.

Vervolgens 3 Ringo-nummers, een nummer 'from my time with that other band.... Rory Storm and The Hurricanes', de eerste eigen compositie ('from more than one hundred I wrote during The Beatles' :-) ) die ook opgenomen werd, en het feest was compleet met, jawel, Yellow Submarine. 'If you don't know the words to this next song, you're here for the wrong band'.

Ringo ging zich daarna even omkleden en maakte plaats voor 'the song that 10cc will forever be remembered for'. Mooie uitvoering.



Ik was verbaasd daarna You're Sixteen te horen, ik meen dat er ooit gezegd was dat Ringo dit nummer niet meer zou zingen. De man wordt volgende maand 78, en daarnaast MeToo en zo. Maar hij zong het wel, en de hele tent zong mee. Een van zijn grootste hits.

Hierna volgde het enige nummer dat niet iedereen mee zal hebben kunnen zingen, Anthem. Ik kende het wel, maar ook ik moest even nakijken op welke Ringo-cd dit ook weer stond. Deze dus. Ik had dit nummer graag ingeruild gezien voor een ander. Bijvoorbeeld (het was immers een bluesfestival) Ringo's eerste USA-single: Beaucoups Of Blues. Daarna weer drie keer de All Starr Band, met (hoera!) een van mijn favoriete Santana-nummers, Oye Como Va.

Nog een handvol Ringo-nummers, met de onverbiddelijke afsluiter With A Little Help From My Friends.

En weg was Ringo. De band speelde nog een sing-along-versie van Give Peace A Chance van John Lennons Plastic Ono Band.

Misschien was deze Starr-band wel de beste die IK zag. Het was mooi, het voldeed aan de verwachting, ik heb vrijwel het hele concert meegezongen. Sorry.

Maar ook: weemoedigheid. Ringo wordt 78, hij komt niet vaak in Europa, 'and I realize you're not coming back anymore'.

Setlist:
Matchbox (Ringo)
It Don't Come Easy (Ringo)
Dreadlock Holiday (10cc)
Evil Ways (Santana)
Rosanna (Toto)
Down Under (Men At Work)
Boys (Ringo)
Don't Pass Me By (Ringo)
Yellow Submarine (Ringo)
I'm Not In Love (10cc)
Black Magic Woman/Gypsy Queen (Santana)
You're Sixteen (You're Beautiful And You're Mine) (Ringo)
Anthem (Ringo)
Who Can It Be Now? (Men At Work)
The Things We Do For Love (10cc)
Oye Como Va (Santana)
I Wanna Be Your Man (Ringo)
Hold the line (Toto)
Photograph (Ringo)
Act Naturally (Ringo)
With A Little Help From My Friends (Ringo)
Give Peace A Chance (Plastic Ono Band)

Groeten uit Grolloo 1

Vooraf: Oplettende lezertjes zullen zeggen, het is toch Groeten uit Grollo, met één o? Klopt, zo heet de lp, en zo heette het dorp in de jaren 60. Maar nu heet het Grolloo. Vandaar.

Ik ging dus naar Grolloo, bekend van Cuby + Blizzards, waar sinds een paar jaar het Holland International Blues festival wordt gehouden. Dit was de derde editie. Ik kan het prima horen, maar ik ben geen échte bluesliefhebber. Ik ging voor Ringo Starr And His All Starr Band. Maar een wat kleiner festival (dus geen PinkPop of Lowlands) heeft vaak een lekker sfeertje, en het is dan goed toeven met vrienden, met een hapje of drankje, en luisteren naar de muziek. Ik wilde het hele vrijdagprogramma wel zien en vertrok om een uur of half twee van huis. Onderweg hoorde ik steeds alarmerender berichten over stremmingen op de Afsluitdijk, dus ik besloot via Enkhuizen en Lelystad te reizen. Ik was niet de enige, zodat ik pas om half vijf het festivalterrein betrad. De vriend met wie ik afgesproken had, was nog meer vertraagd en kwam een uur later.

Ik was net op tijd voor de tweede act, King Solomon Hicks, voor mij totaal onbekend. Ik luisterde buiten, met een biertje. Een soort jazz/blues fusion. Nummers die goed klonken, maar waarvan ik de meeste niet kende. En Have You Ever Loved A Woman en Let's Just Kiss And Say Goodbye. Leuk.

Daarna was het de beurt aan Walter Trout. Een oude rot, hij speelde in Canned Heat, en (lees ik) bij John Mayall's Bluesbreakers. Het klonk (in vergelijking met King Solomon Hicks) allemaal wat doorleefder, echter. Ik herkende overigens geen enkel nummer. Maar: prima muziek. Ik nam nog een biertje en at een sateetje.

Als voorlaatste was er Jeff Beck (Yardbirds, Jeff Beck Group, en een lange, lange solocarrière), tijd voor ons om de tent (de grootste festivaltent in Europa, capaciteit 13.500 man) in te gaan en 'de posities in te nemen'. We kwamen tot ongeveer 20 rijen vanaf het podium, dichterbij ging niet. Jeff Beck had een sterke band (drums, bass, cello), en speelt zelf natuurlijk KRANKZINNIG GOED GITAAR.



Het was technisch perfect, maar toch leek het niet erg geïnspireerd. Wat mij betreft was er ook vrijwel geen band met het publiek. Beck zei boe noch bah, ik heb hem alleen kort de namen van de bandleden horen noemen, af en toe was er een kort knikje, daardoor bleef het wat steriel. Tot zanger Jimmy Hall het podium op kwam. Wat een stem, wat een soul. Superstition van Stevie Wonder was een hoogtepunt.



Ik ben geen kenner van Beck's werk, maar hoorde ook Little Wing (van Jimi Hendrix) en Cause We've Ended As Lovers (van Syreeta, maar ik heb het op Beck's lp Blow by Blow). Aan het eind was er (als tip of the hat naar de volgende act) een geweldige uitvoering van A Day In The Life, zodat het toch nog allemaal meer dan goed kwam.

Pauze, sommigen hadden genoeg gehoord, of gingen wat te eten of drinken halen, wij schoven verder naar voren. Vijfde, zesde rij, precies midden voor het podium, waarop ondertussen een Ludwig-drumstel met ster geplaatst werd.