Try before you die

Vanavond ben ik voor het eerst van mijn leven naar een opera geweest. Ik had er altijd een stevig vooroordeel over. Drama, pathos, omstandig gezang op onwaarschijnlijke ogenblikken. Ik zag Rigoletto van Verdi uitgevoerd door de Nationale Opera van Moldavië. Een toegankelijk verhaal, met als bekende 'hit' La donna e mobile. Die vooroordelen, nou die bleken te kloppen. Maar ik werd wel helemaal ingepakt door de twee hoofdrollen, Rigoletto en zijn dochter. Sterk spul he, die Fisherman's Friend.

Nieuwe peuterspeelzaal

Gisteren bezocht ik voor mijn werk de TU Delft, en reed daarbij over de Julianalaan, waar het gebouw staat dat in mijn tijd (opa vertelt) dienst deed als Hoofdgebouw, en als onderkomen voor de Afdeling Technische Wiskunde. Vele uren heb ik daar in de collegebanken doorgebracht.

Sinds een half jaar is dit gebouw in gebruik als onderkomen voor de faculteit Bouwkunde. En dat is te zien. Het gebouw dat op de afbeelding nog in volle glorie prijkt, is inmiddels in allemaal harde kleuren (roze, geel, groen, blauw, rood, enz.) overgeschilderd. Het lijkt wel een peuterspeelzaal, wat overigens goed past bij mijn perceptie van deze fröbelfaculteit. Daarbinnen zitten dan die honderden Bouwkundestudenten hun maquettes in elkaar te plakken van hun bedenksels, waar dan achteraf altijd nog een civiel ingenieur bij moet komen om uit te rekenen of al die gekke blokjes, als je ze van beton maakt en 100 keer zo groot, in werkelijkheid wel op elkaar blijven staan.

Een gevalletje Zen

Vandaag vond ik 'door er niet naar te zoeken' de twee boeken over Voskuil waar ik al eerder over piepte, Lam naast leeuw van J. Heymans, en Een zondagmiddag met J.J. Voskuil. Keurig opgeborgen diep achter in een boekenkast in 'de studeerkamer'. Nu nog aan te schaffen Nog even een ommetje, de bundel van Arjan Peters over Voskuil, en de in de film Bij nader inzien gebruikte opname van Ave Verum. Dan is de verzameling weer up-to-date.

In boek verzonken

Vanmiddag miste ik een trein. Omdat het aardig weer was, ging ik in de zon zitten lezen. Op gegeven moment was daar de volgende trein. Wel iets vroeger dan verwacht. Ik stapte in en las verder. Na ongeveer een half uur passeerden we een tunneltje dat ik niet kende. Ik keek weer op uit mijn boek en zag een landschap dat ik niet herkende. Even later passeerden we onbekende gebouwen. In de verkeerde trein. Bij het volgende station ben ik maar uitgestapt, heb een aanvullend kaartje gekocht. Daarna via een omweg dan toch naar huis gereisd.

Au

Mijn dochter is een weekje skieën met de klas. Gisteravond brachten we haar naar de bus. Het duurde even voordat alles en iedereen ingeladen was, maar een uur later dan gepland vertrokken ze dan toch. Volgens het eerste sms-je ligt er veel sneeuw. Het plaatsje waar ze bivakkeren heet, ironisch genoeg: Au.

Eddy again

Tweede deeltje van de Cahiers. Zie voorgaande bericht.

Vaud!

We zijn op zoek naar een middelbare school voor onze jongste dochter. Vanavond bezochten we er weer een. Het is een leuke school, schoon, en in een mooi modern gebouw. Er werd nog een presentatie gegeven. Als een van de kenmerken werd gemeld dat de school ook als een hoogbegaafprofielschool wordt aangemerkt. Inderdaad, U leest het goed: hoogbegaaf.

Hermans' autobiografie

In dit boek zijn de min of meer autobiografische verhalen van Willem Frederik Hermans bijelkaar gebracht. Deze verhalen zijn in de loop van Hermans' schrijverschap verspreid gepubliceerd. Nu staan ze dus bij elkaar. In een woord: geweldig! In drie woorden: scherp en humoristisch. Lees alle verhalen, maar in ieder geval dan toch: Het grote medelijden.

Saai

Meestal zijn de voorstellingen van RO Theater leuk. Deze helaas niet. Het duurde en het duurde, en het was vooral saai. Zo vond ook mijn dochter.
De nuancering 24 uur later: René van 't Hof speelde na de pauze een onwaarschijnlijk goede dronken ober. En Hans Leendertse speelde voor de pauze God (toe maar) en na de pauze een ontevreden restaurantklant, was ook goed.

Eddy's weblog

Ik las het eerste deel van Cahiers van een lezer. Een facsimile uitgave uit 1981, de oorspronkelijke Cahiers (5 deeltjes) werden door Du Perron eind jaren '20 in eigen beheer uitgegeven in oplages van 30 stuks, en worden tegenwoordig op Internet aangeboden voor honderden Euro's per deeltje. Du Perron bundelt hier een aantal elders gepubliceerde besprekingen. In een paar gevallen is het bezwaarlijk dat het onderwerp van die besprekingen niet meer bij ons algemeen bekend is. Wat overeind blijft is de argumentatie en polemische stijl van schrijven. Absoluut niet verouderd, maar helder en duidelijk. Je zou het een soort weblog kunnen noemen, maar wel scherp en to the point. Anders dan hier, dus.

Te moeilijk voor mij

Bij gelegenheid van de Nationale Gedichtendag verscheen dit kleine bundeltje, met daarin 9 gedichten, in het Zuidafrikaans en ook met de vertalingen in het Nederlands. Thema is de bereikbaarheid dan wel onbereikbaarheid van de andere persoon. Dit wordt op verschillende manieren verbeeld, bijvoorbeeld met de uitgestrektheid van het heelal en de daarin optredende krachten. De gehanteerde taal is mij te vreemd, te abstract, te groot. Ik kan het niet overzien en begrijpen of voelen.