Gelijk met de laatste Beatles-single Now And Then was er ook de release van (50 Years Anniversary) opgepoetste versies van de verzamelaars 1962 - 1966 en 1967 - 1970, oftewel de rode en blauwe dubbel-lp's.
Voor deze uitgaven zijn ze flink onder handen genomen. Ik kocht de cd's. Voor de zoveelste keer. :-)
Wat valt er over te zeggen?
Deze nieuwe versies zijn flink uitgebreid. Het rode album 1962-1966 bevat 12 extra nummers, waaronder voor het eerst een paar covers, en het blauwe 1967-1970 negen. In totaal staan er nu 75 nummers op deze platen, dus ongeveer een derde deel van de 213 (4 daarvan weer in twee versies, dus 217) die tussen 1962 en 1970 werden uitgebracht. Hoewel ik wel zeg dat ALLE nummers van The Beatles briljant zijn, is een keuze op 4 cd's (overigens niet volledig benut) of (nu) 6 lp's begrijpelijk. In sommige gevallen had ik een andere keuze gemaakt, maar ik ga er niet over.
Toch een paar opmerkingen.
Het rode album. De Andy White versie van Love Me Do is ingeruild voor de Ringo Starr versie. Een terechte wissel, de Ringo Starr versie is de oorspronkelijk uitgebrachte, deze versie stond in 1962 in de Engelse hitparade. De Andy White versie werd vanaf maart 1963 gebruikt voor de lp Please Please Me, en ook voor volgende heruitgaven (ook op single). Overigens is van de RS-versie de oorspronkelijke mastertape verdwenen, en is voor verschillende heruitgaven (ook nu weer) steeds gebruik gemaakt van een zogenaamde needle drop opname. Die verder toegevoegde nummers zijn op zich mooi, maar zou het ook mijn keuze geweest zijn?
In deze uitgebreidere keuze mis ik If I Fell, een heel fijne John-compositie en in 1964-65 als exportsingle een hit in Nederland, Duitsland en Noorwegen. Verder bijvoorbeeld She's A Woman, een b-kantje (!?), maar wat voor een! Nog een ontbrekende b-kant: Rain, vooral ook omdat dit een van de nummers is waar John in latere interviews (waarin hij vaak zeer kritisch op zijn Beatleswerk terugkeek) trots op bleek te zijn. Drie erbij, dan ook drie eraf (kill your darlings): Roll Over Beethoven, You Really Got A Hold On Me en You Can't Do That. Die zijn er in deze uitgave nou net bijgekomen, jammer. Tja, ik zei toch dat ik misschien een andere keuze had gemaakt.
Dan het blauwe album. Bijna ironisch: ik mis It's All Too Much, een mooi staaltje acid-rock. Verder The Inner Light, een b-kant van George, een van zijn 'Indiase nummers', ik denk wel het meest Indiase, hoewel de tekst is ontleend aan (zeg maar: gekopieerd uit) een Engelse vertaling door Juan Mascaró van Tao Te Ching van Lao Tse in Lamps of Fire (blz. 66). Julia, misschien het persoonlijkste nummers van John, waarom is dit overgeslagen?
Drie nummers erbij, dan ook weer drie eraf: Dear Prudence, Glass Onion en Now And Then. Drie nummers van John, het is niet anders. Now And Then is er volgens mij alleen opgezet als trekker. Ik vind het een mooi, ontroerend nummer, ik ben blij dat het bestaat, maar het past niet op een compilatie die 1967-1970 heet. Het moet op Anthology 3, waar het ook voor bedoeld was. Ik denk zo maar dat dat er ook nog wel eens van gaat komen.
Vrijwel alle nummers worden gepresenteerd in een re-mix door Giles Martin. Er is weer gebruik gemaakt van de MAL-techniek van Peter Jackson om de bestaande mixen 'uit elkaar te trekken'. Het spectaculairst is dat natuurlijk bij Now And Then. Van de nummers afkomstig van de eerste twee lp's zijn er alleen 2-sporen masters, en van Love Me Do en She Loves You is alleen een mono-mix beschikbaar. Dankzij MAL konden nu nieuwe, moderne stereo-mixen gemaakt worden. Een flink aantal re-mixen was overigens al beschikbaar in de zgn. 50 Years Anniversary edities.
Als je deze cd's gewoon draait tijdens een kopje thee zullen de verschillen misschien niet opvallen. Als je echt luistert, en dat doe ik al jaren, dan hoor je ze wel. Een gitaar die eerder niet opviel, een hi-hat die duidelijker hoorbaar is, maar ook zijn in een aantal gevallen hoorbare edits (She Loves You, Roll Over Beethoven) heel netjes weggewerkt. Mooi! Minder mooi, of eigenlijk zelfs slecht: de remix van Old Brown Shoe, onbegrijpelijk dat deze in deze vorm erdoor is gekomen. De zang klinkt veel bedompter dan bij eerder releases. Opmerkelijk: de remix van I Am The Walrus. Het outro, onder andere met het geluid van een door John opgevangen AM radio-uitzending van King Lear klinkt radicaal anders. Het lijkt alsof er een ander, compleet 'nieuw' radiofragment doorheen klinkt. Tot nu toe werd dat in de remixen van Giles Martin nooit zo gedaan. Het kan en mag, kennelijk.
De purist zal zeggen dat The Beatles in mono beluisterd moeten worden. Hij of zij zal gruwen van deze mixen. Ik luister ook wel mono, maar ik gruw niet, ik hoor hier weer wat nieuws. Via digitale downloads en streaming zijn zo'n beetje van al deze nummers zelfs ATMOS-mixen te beluisteren. Toch maar eens een bioscoop kopen.
