50boeken - vraag 8: Hoe maak jij tijd om te kunnen lezen?

Weinig tv kijken. En niet te veel bloggen.

#50boeken (eigenlijk: #50books) wordt dit jaar gedaan door Hendrik-Jan de Wit. Iedere zondag stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, waar dus een overzicht te vinden is van alle reacties op deze vragen.

22 februari 1986

22 februari 1986. Een koude, grijze dag. Het vroor. Ik liep in het centrum van Den Haag, wat ik er deed, weet ik niet meer. Boek kopen, denk ik. Op de hoek van het Spui en de Kalvermarkt kwam ik mijn broer tegen. We maakten een praatje. Hoe het ging? Wel goed. Pappa en mamma nog gezien, onlangs? Vorige week langs geweest. Zoiets was het. We hadden weinig tijd. Hee, ik moet door. OK. Ik bel wel eens, voor een afspraak. Leuk, doen we, bij ons. Groetjes hè. Jij ook. Tot kijk. Hoi!

Dat was de laatste keer dat ik mijn broer sprak. Vandaag 30 jaar geleden. Een paar weken later was hij er niet meer.


22 februari 2016

Kings of War

Eerder, vorig jaar, greep ik ernaast, maar dit keer had ik kaartjes. Fijn, het is per slot van rekening een Shakespeare-jaar. Kings of War. 3 Shakespearetragedies 'in one go'. Henry V, Henry VI en Richard III. Het duurde van 7 tot 11.45 uur, met een half uurtje pauze. Het toneel is een war room, met er omheen en achter een gangenstelsel. De actie daar kunnen we ook volgen via een meebewegende cameraman en videoschermen. De kracht van Shakespeare is dat die koningen pakken en stropdassen kunnen dragen, en kunnen telefoneren of via een computer kunnen communiceren. Het blijft goed. Macht, leiderschap, verantwoordelijkheid over leven en dood. De machinaties van 'het spel'. Ik heb het ademloos gevolgd.

Iedereen was goed, maar wát een Richard III is die Hans Kesting.

Ik zou willen zeggen: gaat dat zien, maar het is zo'n beetje voorbij, en het is uitverkocht. In april speelt Toneelgroep Amsterdam deze voorstelling een aantal keren in Londen, dat wel. Met boventiteling, want: Een paard! Een paard! Mijn koninkrijk voor een paard!

Elvis is King

Ik lees al bladerend in dit boek. Had goede besprekingen, en tot nu toe vind ik 't óók goed. Elvis Costello schijnt het écht zelf geschreven te hebben, geen ghost-writer dus. Ik moet nu een keer goed beginnen op bladzijde 1 en dan van kaft tot kaft. Ondertussen heb ik hierdoor wel weer een oud plaatje van Elvis herontdekt.



Dit was de tweede lp van Costello, uit 1978. In Delft gekocht, bij 't Platenmanneke. Ik herinner mij dat er in Oor geschreven werd over de Koning Boudewijn van de popmuziek, of zoiets. Smal gezicht, zware bril. Wat vond ik dit goed, veel beter dan dat andere nieuwe bandje Dire Straits met hun brave tappen-met-je-gympies-muziek. En nog steeds. Scherp geproduceerd door een andere held, Nick Lowe.

Om flink chagrijnig op de hoes te komen liet Costello tijdens de fotosessie Hotel California van The Eagles draaien, ha ha.

Later is zijn muziek veranderd, maar altijd interessant gebleven. Ik zag hem 3 keer live. Meeste indruk maakte een concert in Carré, een hele avond in zijn uppie met een akoestische gitaar.

Genoeg gepraat, luister weer eens naar die lp of cd!

Elvis is King.

50boeken - vraag 6: Zou je sneller willen lezen?

Nee.

Ik ben de laatste jaren steeds meer gaan lezen, misschien ook wel sneller. Afgelopen jaar las ik gemiddeld 53 bladzijden per dag. Gemiddeld. Maar hoeveel per uur? Geen idee. Misschien 30 of zo? Gisteren las ik 38 pagina's in Vrouw, van Karl Ove Knausgård. Geen makkelijk spul, een tamelijk diepgravend essay van een paar honderd bladzijden over Hitler, in dat dikke boek, dat bijna 1100 pagina's telt. Maar interessant, dus ik lees door en door en door. Gisteren zo'n twee uur, schat ik. Sneller dan nu wil ik niet, want dan ga ik dingen missen, denk ik. Ik wil juist gemiddeld langzamer gaan lezen. Zie mijn leesvoornemen voor 2016 nog maar eens. Boeken die meer leesaandacht vragen. Langzamer lezen, het boek beter begrijpen. Dát wil ik.

#50boeken (eigenlijk: #50books) wordt dit jaar gedaan door Hendrik-Jan de Wit. Iedere zondag stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, waar dus een overzicht te vinden is van alle reacties op deze vragen.

De revisor

Foto: Barrie Hullegie, 'geleend' van internet.

Hier verheugde ik mij al een tijdje op. Een nieuwe uitvoering van De revisor, van Gogol, door het Nationale Toneel. Een paar jaar geleden zag ik het ook al. Maar dit was een nieuwe, grondige bewerking. Het verhaal ('Er is een revisor onderweg, hij reist incognito', en de daaruit volgende misverstanden) is hetzelfde, maar speelt zich nu af in 2016, in Nederland, 'in de regio'. Een door en door corrupt en verrot gemeentebestuur vreest de inspectie door de revisor, maar het is (persoonsverwisseling) een mislukt theatermaker. Die blijkt ook gevoelig voor de hem aangeboden extra'tjes. Macht corrumpeert. Alleen de verbeelding (kunst en religie) is in staat de mens te bevrijden van deze oerdrift. Mensen, in Godsnaam, laten we samen zingen. Wie weet helpt 't. Ge-wel-dig.

Enfin, wat zit ik het toch een beetje gebrekkig in drie zinnen na te vertellen. Ga zelf kijken. Ik heb mij bijna 3 uur vermaakt, en in Gogol's spiegel gekeken. Het is een volle bak, er zijn 13 spelers, 16 rollen, en dan tel ik de 'bezorgde burgers' nog niet mee. Zonder de anderen tekort te willen doen, ik heb erg genoten van en gelachen om Joris Smit, Mark Rietman, Stefan de Walle en Jaap Spijkers.

Het decor is ook mooi: een soort kooi met in- en uitschuifbare traliewanden, met 66.140 ledlampjes. Zesenzestigduizendhonderdveertig. Ik bedoel: mijn kerstboom heeft er 50, en dat is al een gedoetje.

Gaat dat zien!

50boeken - vraag 5: Wat vind jij van boeken over schrijven, een gruwel of een mooie aanvulling in je boekenkast?

Van die mensen die een mop vertellen en hem daarna gaan uitleggen. (Of nog een keer vertellen, omdat je niet lacht en men denkt dat je hem niet snapt.) Dodelijk vind ik dat. Een mop is leuk, of hij is niet leuk.

Zo is het volgens mij ook een beetje met schrijvers die boeken schrijven over hoe te schrijven. In 1985 was Gerard Reve gastschrijver aan de Rijksuniversiteit Leiden. In november van dat jaar gaf hij in de Pieterskerk op vier achtereenvolgende vrijdagavonden vier openbare colleges, de Albert Verwey-lezingen. Die lezingen zijn gebundeld in het hierboven afgebeelde boekje. Het spijt me het te moeten zeggen, maar dat is niet goed. Wat een formele praat, over de vier 'vrije en onvrije Zuilen' van proza, over stijl, woordgebruik, en elementen als koor, commentaar, aankondiging en bevestiging. Een soort Literaire Kunst van Lodewick (wie kent dat nog?) maar dan erg formeel opgedist in Reve's archaïsche woordgebruik ('wederkeren'), dat vaak al niet meeer dan flauw is en dat hier zijn doel volkomen voorbij schiet. En dat terwijl Reve vele keren wél heeft laten zien hoe je een boek schrijft. Daar had hij naar moeten wijzen: Kijk, De ondergang van de familie Boslowits, zó moet je een boek schrijven. Verder niet uitleggen.

Er zijn meer van die boeken met schrijftips. Opbouw van een verhaal, tijdlijnen, personages. Ik geloof er niet in. Dat is techniek. Maar zonder talent blijft het resultaat bloedeloos. Wil je weten wat goed schrijven is? Lees dan boeken. Goede en slechte. Denk ik.

Terzijde 1: Die Albert Verwey-lezingen in Leiden heb ik bijgewoond. 'Live' waren ze veel beter 'te pruimen', in mijn herinnering (het is al ruim 30 jaar geleden, mensen) kwamen de verhalen die Reve om de theorie heen vertelde daar veel beter uit de verf, en werden ze herhaaldelijk met bulderend gelach ontvangen. In het boek verdrinken ze in de dodelijke ernst van de 'behandelde stof'.

Terzijde 2:
Hendrik-Jan heeft het in zijn inleiding bij deze vraag over Het boek van violet en de dood van Gerard Reve, dat jaren later in een 'iets gewijzigde vorm' verscheen als Het boek van violet en dood. Volgens mij ligt het nog iets ingewikkelder.

#50boeken (eigenlijk: #50books) wordt dit jaar gedaan door Hendrik-Jan de Wit. Iedere zondag stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, waar dus een overzicht te vinden is van alle reacties op deze vragen.