Even weg

Lezer!

Vanaf morgen zit ik een paar dagen in dit hotel.


Ik kan niet zeggen dat ik er erg tegen opzie.

Tegendraadse praatjes

Ik heb een zwak voor Boudewijn van Houten. Hij heeft een paar goede, interessante boeken geschreven. Dit is een verzameling artikelen, deels al eerder gepubliceerd, met 'modern-rectionaire ideeën'. Het zijn bepaald interessante ideeën en zoals ook al eerder ben ik het er vaak niet mee eens. Maar nu is toch de argumentatie af en toe zwak. Boudewijn raast af en toe door. Hij moet gewoon weer eens een goede roman schrijven.

Smile

George Martin, producer van the Beatles, zei het al: "If there is one person that I have to select as a living genius of pop music, I would choose Brian Wilson."

Smile was in de jaren '60 een ambitieus project van Brian Wilson van The Beach Boys, een soort van concept pop-symfonie. Het project werd halverwege afgeblazen omdat Brian steeds meer in de war raakte en o.a. meende dat hij het briljante Sgt. Pepper van The Beatles nooit zou kunnen evenaren. Het project kreeg in de jaren erna een bijna mythische status. Een aantal van de gemaakte opnamen verscheen later hier en daar op verschillende Beach Boys LP's. Pas omstreeks 2004 kon Brian ertoe bewogen worden (met de oorspronkelijke tekstschrijver Van Dyke Parks en een nieuwe band) Smile af te maken. In 2004 - 2005 volgde een sensationele concertreeks. Ik zag Smile in Antwerpen. Het mooiste, beste popconcert ooit. Deze week kocht ik (veel, veel te laat) de CD. In 1967 zou dit een regelrechte sensatie geweest zijn. Ook nu is het nog een heel bijzonder muziekstuk. Een van de beste albums uit de popgeschiedenis.

Avenier drie en vier

Gisteren bezocht ik de langverwachte (en wel hier of hierom) voorstelling met de delen drie en vier van De geschiedenis van de familie Avenier. De recensies waren niet al te best, dus ik wist niet precies wat te verwachten. Wat mij betreft hadden de recensenten ongelijk.
Deel 3 is een bij vlagen dolkomische maar ook tragische voorstelling. Het is 1985 en de familie Avenier is uit de witgoedsector op de camping terechtgekomen. De huiskamer uit 1955 is vervangen door de standplaats van de caravan. Er worden mooie contrasten gemaakt tussen de broers onderling, maar ook tussen de overige familieleden. De onvolmaaktheid van gewone levens.
Deel 4 is heel anders van opzet geworden dan de eerste drie delen, veel schematischer en abstracter. Het speelt in 2000 in het verpleeghuis van Rita. Zij speelt een schitterende rol, waarin ze (half zwevend tussen bewust en onbewust, tussen leven en dood) haar kijk op de familieverhalen van de voorgaande vijftig jaar geeft. De overige spelers staan haar daarin vrijwel zonder kostuum of schmink bij. SCHITTEREND!
Helaas gaat het leven door, en zal er geen deel vijf of zes meer komen. Misschien ga ik in het najaar nog eens kijken, er komen nog wat dagen waarop alle delen achterelkaar gespeeld zullen worden.

Een dagje naar de grote stad

Elk jaar tussen Kerst en Nieuwjaar ga ik met mijn oude studievriend K. een dagje naar de grote stad. Door omstandigheden was het er de laatste keer niet van gekomen, en dus gingen we vandaag. Het was mooi weer, een lekker zonnetje. We wandelden over het Museumplein, via Leidseplein en -straat naar de eerste aanleg, boekhandel Scheltema. Na onze aankopen snel door naar de tweede aanleg, Grand Café Luxembourg waar de inmiddels ook traditionele "Kroketten Holtkamp" werden gegeten, met daarbij een glaasje bier. De dag voerde ons verder, naar De Slegte, Fame en De Bijenkorf.
De oogst: Brian Wilson: Smile, Duran Duran: Rio, The Chemical Brothers: Exit Planet Dust, Pink Floyd: Live at Pompeii, Robrert M. Pirsig: Zen & de kunst van het motoronderhoud, Willem Frederik Hermans: Volledige Werken deel 7, Boudewijn van Houten: Een lichtzinnig leven.

De thuisblijvers hadden gelijk

Twee trommelende Belgen. Technisch goed, maar na een paar minuten wordt het saai. Er werd enige afleiding gezocht in het presenteren van tekenfilmpjes, die te flauw voor woorden waren. En er werd veel te veel met geluidseffecten uit de computer geknutseld. Ik heb niet geapplaudisseerd.

Het menselijk tekort

In de periode welke dit brievenboek beslaat gaat EduP door een moeilijke periode. Zijn moeder overlijdt, de bezittingen worden met grote moeilijkheden en tegenvallende opbrengst verkocht, en er wordt door geldgebrek verhuisd naar steeds krappere kamers. EduP begint aan wat later Het land van herkomst zal worden, beëindigt het redacteurschap van Forum en vertaalt, om aan geld te komen La condition humaine van Malraux in Het menselijk tekort. Een af en toe schrijnend schrijversbestaan.

Hilarisch en aangrijpend

Vanmiddag naar een voorstelling waarin zoonlief speelde. Een bijzondere combinatie; hilarisch en aangrijpend. Ik vertel niet te veel, want een aantal lezers gaat nog kijken.

Een leerzaam telefoongesprek

Deze week deed ik een oproep op Radio West voor oud-klasgenoten. Via via kreeg ik naar aanleiding hiervan ook het telefoonnummer van I. Ik was wat beducht om hem op te bellen, want in mijn herinnering was I. een beetje een buitenbeentje. De meeste van de klasgenoten groeiden op in arbeidersgezinnen en hadden het dus bepaald niet rijk, maar bij I. was het nog een slagje armer. Zijn vader dronk en mishandelde het gezin. I. had ook een lichamelijk ongemak, zijn benen waren niet even lang, waardoor hij aangepaste schoenen droeg. Kortom, hij viel er een beetje buiten, werd af en toe ook gepest. In de vijfde klas verdween hij bovendien uit het zicht, doordat het gezin naar een ander adres verhuisde. Ik wist niet wat te verwachten, en kon mij goed indenken dat I. geen behoefte meer zou hebben om aan een reünie mee te doen.
Het telefoongesprek verliep echter volledig anders. I. was razend enthousiast, haalde allerlei oude herinneringen op, vertelde vrijuit over zijn familieachtergrond en hoe men daaraan uiteindelijk had weten te ontsnappen. I. is van dezelfde leeftijd als ik, is naar eigen zeggen zeer gelukkig en straalde dat ook voor 150% uit. Het liefst zou hij in de auto stappen en naar me toe komen, maar we wonen 200 kilometer uit elkaar. Na het telefoongesprek was ik vrolijk en vol goede moed. Ik leerde ook wat: in 42 jaar kan heel wat gebeuren, in dit geval was het een zeer positieve verandering.

Ik wist niet dat ik dit boek had

Ik vond dit toneelstuk van J. Bernlef in de boekenkast. Ik wist niet dat ik het had, en heb ook nu eigenlijk nog geen idee waar ik het gekocht, of van wie ik het gekregen heb. Zoals veel ander werk van Bernlef gaat ook dit toneelstuk over identiteit en geheugen(verlies).

Malle Geert!

Ik lees dat de Partij voor de Vrijheid onder andere 'strijdt tegen hufterigheid en onfatsoen'. Het is een gotspe dat te moeten lezen van een partij wier leden in de Tweede Kamer met regelmaat pejoratieve kwalificaties (als: beroepslafaard, knettergek, leugenaar, lijder aan Alzheimer en dergelijke) van hun collega's ten beste menen te moeten geven.

Landgenoten!

Vanmorgen was ik op de radio. Via het lokale station Radio West heb ik een oproep geplaatst voor een aantal van mijn oud-klasgenoten van de lagere school, inmiddels ook allemaal jongens en meisjes van 53, 54 jaar. Zover is het nu met mij gekomen. Ben toch wel benieuwd of het wat oplevert.
Update: via de oproep zijn tot nu toe drie namen plus telefoonnummer binnengekomen. Bellen dan maar.

Fame

Met de jongste dochter ben ik naar de musical Fame gegaan. De ouderen onder ons herinneren zich de televisieserie uit de jaren '80. Het uitje was heel gezellig, en ik denk voor de doelgroep geslaagd. Zelf ben ik geen liefhebber, er wordt veel, luid en schetterend muziek gemaakt, hard gesproken en op die typische musicalmanier gezongen. Maar goed, met dochterlief uit en in de pauze een Fristie, da's ook wat waard!

Zomerhitte

Ter voorbereiding op de film herlas ik het boekenweekgeschenk 2005 van Jan Wolkers. Het is jammer dat uitgerekend dit boekje het laatste fictiewerk is gebleven van Wolkers. Wolkers wil te veel vertellen in 92 bladzijdes. De dialogen worden daardoor onnatuurlijk. Het verhaal is ook tamelijk gezocht. Niet het beste boek van Wolkers, dus.

Met veel tam-tam aangekondigd, de eerste film van Monique van der Ven (regisseur) naar de laatste roman van Jan Wolkers. Ik ben van beiden een fan, en had graag gemeld dat deze film een geweldige knaller is. Helaas, het is een tamelijk saaie, langdradige film geworden. Van der Ven had al gezien dat het verhaal uit het boekje wat weinig is voor een speelfilm, en dus waren er een paar aanvullende verhaallijnen verzonnen door Edwin de Vries (de man van). Dit heeft de film niet gered. Sophie Hilbrand is natuurlijk leuk om te zien, maar niet geloofwaardig als studente geschiedenis. Verder zoals bijna spreeekwoordelijk in de Nederlandse film slechte dialogen, en ongeloofwaardige omstandigheden en verwikkelingen. Jeroen Willems speelde wel goed, dat dan weer wel.

1000 dingen

Vandaag liep ik nog even langs Ockenburgh. Mijn broer ligt daar, verstrooid, al 22 jaar. Ik weet nog 1000 dingen van hem. Van hoe hij werd aangekondigd door mijn vader terwijl ik buiten speelde, op de stoep, "We weten het nog niet precies, maar je krijgt een broertje of een zusje",  tot de laatste keer dat we elkaar spraken, in de vrieskou op de hoek van het Spui en de Grote Marktstraat. "Nou dag, tot kijk." Ik weet nog 998 andere dingen. Maar ik weet niet meer hoe zijn stem klonk.

Schoonheid

Ik heb geen verstand van ballet. Maar 25 ballerina's die over het toneel zweven, het was prachtig.

Lange tijd niet zo gelachen

Een bizarre combinatie van Beyond the Fringe, Monty Python, Fawlty Towers, André van Duin, Cluedo. Tranen gelachen.