Piep

Nu is er weer iemand die vindt dat er televisie voor dieren moet komen, Omroep Piep. Weer een aanwijzing dat we het allemaal nog veel en veel te goed hebben hier. Dan krijg je dit soort flauwekul.

Nog eens: Herman Finkers

Ik heb vandaag nog verder nagedacht over de voorstelling van Herman Finkers, en gelezen in het programmaboekje bij de voorstelling. Daarin staan toch mooie verhalen, over het geloof, over Willem Wilmink en over Gerard Reve (volgens Finkers was Reve met zijn twee Twentse ouders een volbloed Tukker).
Zowel in de voorstelling als in het programmaboekje weer Psalm 131 in het Twents, zie ook nog eens hier.

Indringende voorstelling

Herman Finkers is na 7 jaar weer terug. Voor een deel nog steeds dezelfde kolder, maar ook heel veel serieuzer werk, verhalen en liedjes over zijn ziekte en over het geloof. Bijzonder.

HAFMO was er ook

De opening van het nieuwe theaterseizoen. Een leuk feest met rode loper, feestkleding, gebakje en mooie muziek door Holland Symfonia en Judith van Wanroij. Dat klinkt toch anders dan van de CD. HAFMO zat recht voor mij.

Over ons

Het bedrijf waar ik werk bestaat 90 jaar. Alle medewerkers ontvingen een fotoboek met teksten, Over ons. Ik heb al een paar eerder verschenen gedenkboeken, te weten Hoogovens IJmuiden 1918-1968. Ontstaan en groei van een basisindustrie, door prof. dr. Joh. de Vries, Hoogovens 1945-1993 - Een studie in industriële strategie, door Dankers en Verheul, en Concern in beweging, vijfenzeventig jaar Hoogovens door Willem Nieuwenhuis. Vergeleken met deze eerder verschenen boeken is dit nieuwe boek verreweg het mooist, maar ook het minst interessant. Het is meer een dik uitgevallen kleurenfolder dan een doorwrochte bedrijfsgeschiedenis of -beschrijving. Toch wel jammer. Hopelijk over 10 jaar weer beter.
.

Het inwendige prepon of aptum, zogezegd

Jee, wat een onleesbaar boekje is dit zeg. De Albert Verwey lezingen van Geerten Meijsing. De man is kennelijk op het gymnasium geweest en laat dat merken ook. Het is daardoor een soort Groot Dictee der Nederlandse taal geworden. Allemaal moeilijke woorden. Maar wat nou de mening van Geerten is over literaire roem, hoe die te verkrijgen en wat zijn visie is op de relatie tussen schrijver en publiek heb ik hieruit niet kunnen opmaken. Gelukkig maar 3,50 Euro voor betaald.

Prestige

Ik schreef al eerder over megalomane prestigobjecten.
Minister Eurlings, optimist van beroep, meldde dat de Betuweroute steeds populairder wordt. Inderdaad rijden er inmiddels wat treinen over deze route. Wat hij er niet bij zegt is dat het een fractie is van waar vanuitgegaan was, en dat (ook als de planning WEL gehaald zou worden) er tot in lengte van dagen bij elke rit geld bij moet, van overheidswege. In de derde klas van de middelbare school, bij economie, leer je dat in dit soort gevallen de rationeel juiste beslissing is: nu stoppen, niets meer aan doen. Maar hier is meer aan de hand, het is een prestigeobject.
Nu zijn er ook al problemen in de hoofdstad, bij de aanleg van de Noord-Zuid Lijn. Ideetje van wethouder Geert Dales. Inmiddels weg, eerst een half jaartje burgemeester Leeuwarden, nu Hogeschool InHolland. Die lijn zou veel minder kosten dan 1 miljard, en er voor 2011 liggen. Verzekeren van de risico's was niet nodig. Inmiddels staat de teller op 2 miljard, gaat het verder oplopen naar minstens zo'n 4 miljard en is de prognose voor de voltooiing nu ergens tussen 2015 en 2020. De omgeving van het Centraal Station, Damrak, Rokin en verder is al jaren een complete ravage, het Centrum is een grote holle kies, met vele afsluitingen en omleidingen en allerlei monumentale panden verzakken. En dat duurt dus nog een jaartje of tien. Ook hier geldt; in de derde klas van de middelbare school, bij economie, leer je dat in dit soort gevallen de rationeel juiste beslissing is: nu stoppen, niets meer aan doen. Maar ook hier is meer aan de hand, het is een prestigeobject. Nou, gefeliciteerd met zo'n kwaliteitsimpuls. In 2020 kun je een kwartiertje sneller van het Centraal Station naar .... euh, een ander NS station, als je perse met de metro wilt.

PS: De testritten voor de hogesnelheidslijn naar Antwerpen gaan dit jaar ook van start.

TOENKK!!!

Zo klonk het ongeveer toen ik vanmiddag de aanvraag voor hulp in de huishouding voor mijn moeder in de bus deed, aan de Gemeente Den Haag.
Het betrof hier 2 verschillende formulieren, inclusief alle gevraagde bijlagen, in totaal 23 A4-tjes.

DRIE-EN-TWINTIG-A-VIERTJES.

En dan heb ik nog zo maar het vermoeden dat hierover het laatste woord nog niet gesproken is.

Ralph Inbar, kom maar tevoorschijn!

Close encounter

Ik leg het even vast. Op 30 juli 1999 bezocht ik het Gemeentearchief van Amsterdam. Ik was daar voor het eerst en moest een pasje laten maken. Naam en adres, en er werd een foto gemaakt. De bezoeker na mij, die ook aan de balie kwam voor een pasje, net toen mijn foto daar gemaakt werd, was J.J. Voskuil.

Poelie

Een mooi klein boekje met poezenverhalen, -gedichten en -foto's. Frans Pointl is een schrijver die ik graag lees. Hij heeft een stuk of zes, zeven boekjes geschreven. Een klein maar indringend oeuvre. Ik herinner me nog zijn optreden bij Van Dis, dat was geweldig. Van Dis complimenteerde hem met zijn mooie kostuum. Dank U wel, antwoordde Pointl droogjes, het is mijn begrafenispak. Inmiddels zijn we een kleine 20 jaar verder. Ik heb al zijn boekjes, op een na, een gedichtenbundel die niet meer leverbaar is. Deze verhalen zijn bijzonder aardig. Het gaat in wezen niet over zjn katten maar over hemzelf en de verhouding tot anderen. Klein maar fijn.

Het tweede boek van A.F.Th. dit jaar

Er is een nieuwe serie opgezet 'over de roman'. Het eerste deel daarvan is nu verschenen, geschreven door A.F.Th. van der Heijden. Kruis en kraai is een boekje van iets meer dan 100 bladzijden, en bestaat uit een serie brieven aan Anthony Mertens, eerder zijn redacteur bij de uitgeverij. In die brieven schrijft Van der Heijden over 'de roman'. Wat en hoe, wat zijn de goede romans uit de 20e eeuw, de kenmerken van de klassieke roman, het werken aan Het Onmogelijke Boek, en nog meer. Een interessant inkijkje in des schrijvers werkplaats.

Hier is ...

Dit boek bevat een flinke verzameling kortere stukken van Adriaan van Dis, die de afgelopen veertig jaren geschreven en her en der gepubliceerd zijn, in kranten en bladen. De onderwerpen zijn divers; het gaat over televisie, taal, de Indische jeugd, Afrika, Parijs, Bergen aan Zee. Die Van Dis is toch een wonderlijke kerel. Als je hem ziet en hoort dan denk je dat het een wat deftige meneer is, met een jasje en een dasje. En dat is hij misschien ook, maar er is ook een andere kant. Die van de avonturier, die 9 maanden door Europa en Azië trekt, of de kant van journalist in de oorlogsgebieden in Afrika, de man die betrokken is bij het ANC in Zuid-Afrika tijdens de Apartheid, of die zich ergert aan, maar ook begrip toont voor rellende jongeren in de Parijse banlieues. Het komt hier allemaal aan de orde. De stijl vind ik ook bijzonder, verzorgd en met een dosis tongue in cheek, met aandacht en oprechte interesse voor de underdog, wars van populistische xenofobie. Een lekkere dikke pil van ruim 500 bladzijden.

Een somberstemmende gedachte

Ik realiseerde me vandaag dat Jort Kelder 10 jaar jonger is dan ik. Waarschijnlijk zal hij mij dus overleven. Als het tegenzit zal ik hem de rest van mijn leven af en toe op televisie moeten zien, met zijn malle bretels.

Bij nader inzien (3)

De afgelopen dagen heb ik de film Bij nader inzien van Frans Weisz weer bekeken. Ik schreef daar al eerder over, op 7 oktober 2007. Wederom was ik getroffen, en soms zelfs ontroerd door sommige scenes. Vorig jaar was ik nog lyrisch over deze film, ik ben er nu toch (wellicht doordat ik er weer meer over heb gelezen in Tirade 424) iets genuanceerder over gaan denken. Ik zie nu beter Voskuils bezwaren tegen de film. De 'oude scenes' laten in de film door hun beknoptheid minder dan het boek de ontwikkelingen in de vriendschap zien. Daardoor is het meer een nostalgisch beeld geworden, een foto, waarnaar de vrienden na 40 jaar met enig heimwee terugkijken. En volgens Voskuil is het juist daarom mogelijk dat ze weer bij elkaar komen; in het boek BNI zou dit onmogelijk zijn. Volgens Voskuil een essentieel verschil tussen film en boek, die daardoor niets meer met elkaar te maken hebben.

Ondertussen biedt dit opnieuw bekijken mij weer stof tot nadenken. Hoe zit het nu met de opvatting van Maarten Koning/J.J. Voskuil over zelfmoord? In de film en in het boek verwerpt Maarten (toch te zien als alter ego van Voskuil) de mogelijkheid van zelfmoord. Dat is volgens hem een vlucht, een niet onder ogen willen zien van uiterste consequenties. Hij verschilt daarin van mening met Paul Dehoes, die de mogelijkheid tot zelfmoord zelfs essentieel vindt. Daar staat dan tegenover dat zowel Maarten Koning (in de film) als J.J. Voskuil hun leven vrijwillig beëindigden. Ik ben er nog niet uit.

Mafia!

In 1972 werd ik 18, en ging ik naar de 5e klas van het Atheneum. Per post had ik een lijst met studieboeken toegestuurd gekregen. Aan het eind van de vakantie fietste ik met een vriend naar het centrum, naar boekhandel De Vijf Vocalen op de Kneuterdijk. daar kocht ik bijna alle benodigde boeken, een paar ontbrekende kocht ik daarna bij Van Stockum, daar schuin tegenover op de Vijverdam. Klaar! Hoe anders is de situatie nu. Mijn zoon is nu even oud als ik destijds. Hij of wij kunnen niet zelf boeken kopen bij een door ons gekozen boekhandel. De school heeft een contract met een grote boekenleverancier. De boekenlijst kan op internet ingezien worden, maar details zoals ISBN-nummer ontbreken, en dat is cruciaal, want de boeken worden regelmatig aangepast, oudere drukken zijn dan niet meer bruikbaar. Er wordt gewerkt met bestelnummers. Je kunt eigenlijk niet veel; meer dan een pakket boeken bestellen. dat klinkt op zich makkelijk, maar er gaat bij levering wel eens wat mis, en dan begint het gelazer. We hadden een paar boeken teveel, en die hebben we teruggestuurd, want het kost allemaal geld. Ik ontving daarop een creditnota, waar op stond dat een boek niet was aangetroffen. Gelogen, want ik heb het boek zelf in de enveloppe gedaan en opgestuurd. Dit betekent dat we nu geen geld terugkrijgen en aan het eind van het schooljaar nog eens moeten betalen voor een verdwenen boek. Op de website staat een niet werkend telefoonnummmer, er is geen e-mail adres, je kunt alleen reageren via een invulscherm, dat lukt overigens niet omdat ons klantnummer niet bekend blijkt te zijn. Een onbereikbare organisatie, die je in een positie heeft gewongen waarin je wel zaken met hem moet doen, en die je laat betalen voor niet geleverde zaken. Dat zijn precies de kenmerken van de mafia.

Ethiek-college met een hoog Pollens!-gehalte

Gisteren was in het plaatselijk theater een voorstelling van Wuivend graan, toneel door Wim T. Schippers. Ik ging er door omstandigheden wat gedeprimeerd heen, maar kwam vrolijk weer naar buiten. We waren getuige van een college ethiek ("Wat doen wij er toe? Ethiek in het licht der evolutie.") door een malle professor, gespeeld door Titus Muizelaar. Ook speelden mee Kees Hulst, Nellie Frijda, Olga Zuiderhoek, en anderen. In twee uur wordt middels een gekke powerpointpresentatie de hele geschiedenis ethiek behandeld, in een Barend Servet-achtige sfeer, met enige Theater van de Lach elementen. Een vrolijke avond.

Het eerste boek van A.F.Th. dit jaar

Helemaal zeker weet ik het niet, maar volgens mij is Voetstampwijnen zijn tandknarswijnen het eerste boek van A.F.Th. dit jaar. Deze week verschijnt overigens een volgend boek, en volgende maand nog een derde. Doorlezen dus!
Voetstampwijnen is een eerbetoon aan Jean-Paul Franssens, die in 2003 overleed. A.F.Th. schreef al meerdere 'requiems', alle geslaagd, en ook deze is weer mooi. Het boek bestaat grotendeels uit paragrafen met herinneringen, waarmee het beeld van Franssens wordt opgetrokken. Deels zijn ze al eerder gepubliceerd in Ik heb je nog zo veel te vertellen, de eerder verschenen briefwisseling tussen A.F.Th. en Jean-Paul. Een emotioneel boek.

Prijs voor AFTh

‘Misschien had het mes gebloosd omdat een hand het dwong in het geniep te doden, in het donker achter jaspanden, die zelfs de bloedblos nog aan het oog onttrokken.’ Met die zin is A.F.Th. van der Heijden de winnaar geworden van de Tzum-prijs 2008, de kleinste literaire prijs van Nederland. De zin komt uit de novelle Mim.
Uit het jury-rapport: ‘Wie Mim en Het schervengericht naast elkaar legt, zal zien dat Van der Heijden in het voor zijn doen dunne werk Mim een grootmeester is op de vierkante centimeter. De bekroonde zin laat zien dat hij ook een poëtische invulling weet te geven aan een vrij onheilspellende zin door het gebruik van acconsonantie in de woorden ‘gebloosd’ en ‘bloedblos’ en daarnaast assonantie door de vele o-klanken die de formulering duister en grimmig maken.'
De grootte van de prijs is een euro per woord, in dit geval dus 29 Euro, plus een beker.

Bij nader inzien (2)

Al vaker schreef ik over Voskuil, en al eerder ook over Bij nader inzien, de film van Frans Weisz. Ik had al een kopie losgepeuterd bij de VPRO, nu heb ik mezelf dan maar de inmiddels uitgekomen echte versie aangeschaft. Ik ga weer kijken!

De nieuwe Wolkers

Van de website van Uitgeverij De Bezige Bij:

Ongeveer een jaar voor Jan Wolkers' dood kreeg ik een telefoontje.
‘Met Jan,’ zei hij. ‘Luister.’ Hij liet een pauze vallen en zei toen:
‘De Blije Bijtjes!’ En daarna nog eens: ‘De Blije Bijtjes!’
Zo moest volgens Jan Wolkers de nieuwe serie ‘Gouden Boekjes’ van De Bezige Bij heten.

Kort na Jans overlijden ging ik op bezoek bij Karina op Texel. Op tafel lag een map met tekeningen en daarbovenop een tekst. Het was het laatste verhaal dat Jan Wolkers schreef.
Het laatste boekje dat hij achterliet.
Het is het eerste Blije Bijtje. De titel luidt: Het was wel een heel lief varkentje.
(...)

Robbert Ammerlaan, directeur van De Bezige Bij

Als fan van Wolkers heb ik het gekocht. Het is wel een heel lief boekje om voor te lezen aan kinderen van 3, 4 jaar. Aardige tekeningen ook, van Leonie Hulspas. Een beetje Max Velthuijs-achtig vind ik.

Fijn

Op 3 februari van dit jaar schreef ik al over mijn ongenoegen over een toen pas verbouwde en heropende boekwinkel, een sfeerloze kale doos waar je alleen de tophits kon kopen. Ik ben er niet meer geweest. En er waren meer mensen niet tevreden, want de winkel is er nog wel, maar staat inmiddels al een paar maanden te koop.
Ik hoorde onlangs dat een aantal medewerkers van deze boekhandel ook niet tevreden waren en zelf wat nieuws wilden beginnen. Gisteren ging die zaak open, en vandaag ging ik eens kijken. Boekhandel Feijn is de naam. Het interieur is weer helemaal zoals het hoort. Mooie, een beetje ouwerwetserige kasten met boeken (quality check: Nescio op voorraad) die deden denken aan de oude Zwaan en Terburg. Het enige nadeel is dat de locatie niet helemaal top is, het is een beetje uit de loop van het winkelend publiek. Ik hoop dat ze het halen. Hoewel ik omkom in de nog te lezen boeken, heb ik als steun in de rug maar twee boeken gekocht. U leest er nog wel over.

Liebepknof!

Mijn dochter moet voor scheikunde de eerste twintig elementen uit het Periodiek Systeem kennen. Ik moest meteen weer denken aan mijn middelbareschooltijd. Wij leerden die twintig elementen ook, met een raar zinnetje, dat zich laat horen als een onbegrijpelijke dialoog uit een modern toneelstuk.

persoon 1: Ha, hé! Liebepknof!
persoon 2: Nee, Namgalsipsklar, Kaka....

Correct geschreven was dit dan:

H He
Li Be B C N O F Ne
Na Mg Al Si P S Cl Ar
K Ca

Voor mij is de onbegrijpelijkheid van de ezelsbrug juist zijn kracht. De zinnen klinken zo absurd dat ik ze wel moest onthouden.