Einde Twitter, verder op Mastodon

Goed, de knoop is doorgehakt. Ik stop NU met mijn Twitter-account. Het gaat op slot. Ik (cross)post niet meer, ik reageer niet meer, ik kijk niet meer. Ik vind het jammer, want ik las de berichten in mijn tijdlijn met plezier en interesse. Het twitterriool waarover je wel hoort, ligt kennelijk bij mij net om de hoek, grotendeels buiten het zicht. Ik ben dan ook een Onbekende Nederlander. Niet interessant.

Af en toe kwam er toch bagger door, of werd ik erop geattendeerd. In voorkomende gevallen vond ik het zo ernstig dat ik er melding van maakte bij Twitter. Ik heb niet de indruk dat er wat mee gedaan werd. 

Een of andere snuiter had 44 miljard te besteden en in plaats van er iets nuttigs mee te doen besloot hij Twitter te kopen. Sindsdien is het een zooitje. De helft van het personeel is ontslagen, of weer aangenomen, het hangt er vanaf wanneer je kijkt. Per 'democratische' twitter-poll is 'besloten' dat haatzaaiers en levensbedreigers die waren verwijderd weer welkom zijn. Bijvoorbeeld de tienduizenden tot nu toe geblokkeerde QAnon-accounts, gevoed door trollen en bots.

Een vriend zei: maar wat is er nu eigenlijk veranderd? Nou, precies dat. Het is een zooitje, haatzaaiers en levensbedreigers zijn weer welkom, onder het mom van vrijheid van meningsuiting. 

De meesten van jullie zal ik missen. Sommigen ken ik persoonlijk, dat blijft. Anderen alleen 'digitaal'. Tegen hen zeg ik: dank je wel, het was mij een genoegen. Ik hoop jullie weer terug te zien op Mastodon, waar ik het ga proberen. Ik heet daar: @fzwaan@mas.to sinds 8 januari 2023: @fzwaan@mastodon.nl

Dank voor uw aandacht.

De Knat

Bij De Hof van Jan, een Haarlems collectief van margedrukkers, verscheen dit boekje, De Knat van J.J. Voskuil. Het heeft 48 bladzijden, wordt ingeleid door Nop Maas en van een nawoord voorzien door Detlev van Heest. Behalve Voskuils tekst bevat het ook een aantal fraaie tekeningen van Paul van der Steen. De oplage bedraagt 100 stuks, ik heb nummer 93.

Ik lees nu (ook) Bijna een man, het eerste deel met dagboeknotities van J.J. Voskuil, daarin wordt het genoemd. 

Op 7 juni 1948 schrijft Voskuil over zijn relatie met zijn ouders, hoe hij voelt dat hij ze teleurgesteld heeft en over andere misverstanden. "Over deze misverstanden ben ik een schertsroman begonnen, De Knat."

Voskuillezers herinneren zich wellicht uit Bij nader inzien, dat De Knat in die roman een prozafragment is, geschreven door Maarten Koning, en door hem aan de vriendenclub voorgelezen op 29 oktober 1948. In Bij nader inzien staat vanaf pagina 288 een fragment van 2½ pagina. Het voorlezen duurt anderhalf uur, wat erop duidt dat het stuk meer is dan het gebruikte fragment. 

In het dagboek valt op 30 oktober 1948 inderdaad te lezen, dat Voskuil de avond ervoor, tijdens het verlovingsfeest van Jaap (in BNI: Paul Dehoes) en Suus (Rosalie Balmakers) op verzoek De Knat voorleest. 

In de nalatenschap van Voskuil is De Knat aangetroffen, het is uitgebreider dan in Bij nader inzien, hier en daar met varianten, maar niet afgemaakt. Het is een wonderlijk verhaal met autobiografische elementen, maar het speelt in een andere werkelijkheid, een andere wereld. Heel anders dan de Voskuil die bekend is geworden. Zowel in het dagboek als in Bij nader inzien zijn de vrienden na de voorlezing enthousiast, ze vinden het verhaal 'mieters' en vergelijken het met Vestdijk, of Conserve van Hermans. Zelf had ik een gedachte-associatie met Een zwerver verliefd van Arthur van Schendel. In ieder geval is het niet de juiste vorm voor Voskuil gebleken. 

Op 7 december 1948 schrijft Voskuil: "De Knat (...) is voor mij een eindpunt. Het enige wat ik schrijven zal." Het kan verkeren.