Een paar van mijn Yoko Ono-boekjes

Vorig jaar, toen het even kon, bezochten we mijn zoon, die in Gotenburg woont. In de winkel van het plaatselijke Konstmuseum zag ik een tweetalige (Engels - Zweeds) editie van Yoko Ono's boek Grapefruit. Hoewel ik al een editie uit 1970 had kocht ik het, met als excuus: goed voor bij mijn Zweedse lessen. *)

Een paar jaar geleden kocht ik ook al Acorn, een vervolg op Grapefruit, uit 2013. Min of meer passend in deze lijn is ook Living In The Light Of Hope, uit 2018, een bundeling van tweets van @yokoono. 

Het zijn geen boekjes om van voren naar achteren te lezen. Ze liggen meer 'ergens in huis', ik sla ze soms open en lees een of meer pagina's. De instructies van Yoko vind ik interessant, grappig, opmerkelijk, origineel. Ik doe er een paar:

CITY PIECE **)

Walk all over the city with an empty baby carriage.

CLOUD PIECE ***)

Imagine the clouds dripping.

Dig a hole in your garden to put them in.

BEAT PIECE

Listen to a heart beat.

MAP PIECE

Draw a map to get lost.

Uit Acorn:

SKY PIECE II

Look at a star in the sky

not as something unreachable

but as a planet you would visit one day.

CLEANING PIECE IV

Write down everything you fear in life.

Burn it.

Pour herbal oil with a sweet scent on the ashes.

Uit Live In The Light Of Hope:

Do something good every day. it could be a small thing like calling a friend you have been ignoring for some time. It could be just smiling and giving a little wink to your sister who is looking depressed.

Je kunt over deze instructies cynisch doen en het afdoen als flauwekul, maar je kunt het ook even op je laten inwerken. Misschien doet het toch iets met je. 

Lachen mag overigens ook.

LAUGH PIECE

Keep laughing for a week.

Meer lezen over Yoko's kunst: ik vind dit en dat mooie boeken.****) 

*) Thuis las ik dat de uitgever meer Yoko Ono-boekjes had, ik kocht ze allemaal. 

**) 1961, wellicht een inspiratie voor de titel Greenfield Morning I Pushed an Empty Baby Carriage All Over the City, van de Yoko Ono/Plastic Ono Band lp uit 1970.

***) 1963, geciteerd op de hoes van Imagine, de John Lennon lp uit 1971.

****) Deze links zijn alleen bedoeld als illustratie. Wees loyaal, koop lokaal.

Een nieuwe oude lantaarnpaal

 

 Bij mijn moeder is de straat opnieuw ingericht, er zijn meer parkeerplaatsen gekomen. En dat terwijl ik nog weet dat er ooit maar een auto in de straat was, van meneer Van D. Er zijn ook nieuwe lantaarnpalen geplaatst, en wel de 'Berlage straatlantaarn, type 2'. De naam is misleidend, de lantaarns zijn ontworpen door Piet Zwart (1885 - 1977), die overigens wel in dienst was van Berlage. Naar verluidt wilde Zwart een zo eenvoudig mogelijke grijze lantaarn, maar de gemeente, als opdrachtgever, wenste toch nog wat versieringen. Toen heeft Piet Zwart besloten alle 'overbodige' elementen rood te maken. 

 Het opmerkelijke is dat ze bij mijn ouders in de straat nooit eerder hebben gestaan. (In andere straten in Laakkwartier stonden en staan ze wel.) De huizen bij mijn moeder zijn van 1933, en op oude foto's (bijvoorbeeld deze) en in mijn geheugen (jaren 60) was er een boven de straat aan draad hangende verlichting. Ik denk dat die in de jaren 70 is vervangen door moderne lantaarnpalen. Deze zijn nu weer verdwenen, en vervangen door replica's van de Piet Zwart lantaarn. Er zit wel een moderne lamp in, vanwege energieverbruik en gewenste lichtopbrengst. Aan dit type lantaarnpalen is een website gewijd, met een kaartje. Ik heb contact gezocht met de maker, en hij heeft het kaartje geüpdatet.

Een dagje schaatsen in de oorlog

Ik vond onlangs een handgeschreven herinnering van mijn vader, aan een schaatstocht die hij (volgens zijn herinnering) maakte in 1941 of 1942, beide zeer strenge winters. 

Mijn vader was toen 17 of 18. Met een van zijn broers schaatste hij van Den Haag naar Leiden, via de Schenk. In Restaurant-Café Zomerlust aan de Stationsweg bleek de inschrijving te zijn voor de Viermerentocht, een schaatstocht over Kaag, Braassemermeer, Langeraarse Plassen en Noordeinder Plas. Zo'n 90 - 100 km. Meedoen? Meedoen! Onderweg was het een stille, witte wereld, die onherkenbaar verschilde van dezelfde omgeving die ze kenden van roeiboottochten in de zomer. Ze troffen nog een buurman, die ook mee schaatste en een Leidenaar die de dorpen aan de torenspitsen herkende, ene Colijn, neef van de Minister-President. Ze sloten zich bij hem aan. Na terugkeer in Leiden ontvingen ze een medaille, dronken bij neef Colijn nog een kop chocolademelk, aten een oliebol, en schaatsten vervolgens weer naar Den Haag. Jammer genoeg zijn er geen foto's, de medaille is volgens mij ook niet bewaard gebleven.