Ingenieur of spijkerbroekenkoning, dat is de vraag

Ook ik heb een wonderlijke kerel gekend. 

In Delft had ik een bijzondere studiegenoot. Hij was er 's ochtends altijd, tijdens de colleges en instructie-uren. Hij deed altijd mee met discussies over hoe een vraagstuk op te lossen. Tijdens de pauzes best gezellig kletsend. Ik kwam wel bij hem op bezoek, op zijn kamer. Die was spartaans: een bed, een tafeltje, een bureau met stoel en een kastje met studieboeken. Hij deed op tijd zijn tentamens, en koos in de hogere jaren niet de makkelijkste: Theoretische natuurkunde I, II en II, Electromagnetisme I en II, dat werk. Hij haalde alles, met goede cijfers. Maar. 

Hij deed 's middags nooit mee aan practica, want dat vond hij tijdverspilling, zo'n hele middag in een lokaal prutsen met draadjes en buizen. Tja, zo word je natuurlijk geen natuurkundig ingenieur. Dat was ook niet de bedoeling, zo vertelde hij. Zijn vader had een spijkerbroekenzaak, en hij zou daar ook in gaan werken. Of het zo gegaan is weet ik niet, we verloren elkaar uit het oog.

Deze week liep ik op de markt en zag een spijkerbroekenkoning. Hij was het niet, maar ik moest wel aan hem denken.

Gimme Some Truth. The Ultimate Mixes

In het kader van 'John Lennon zou dit jaar 80 jaar zijn geworden' was het weer eens tijd voor een compilatie van 's mans beste, meest bekende tracks. Dat is meer gebeurd, voor het eerst in 1975, met Shaved Fish, nog samengesteld door John zelf. Daarna volgden The John Lennon Collection, Lennon Legend, Working Class Hero, Gimme Some Truth, Power To The People, alle met een steeds wisselende combinatie, permutatie van tracks. Misschien vergeet ik nog een of twee releases, ik heb niet alles steeds opnieuw aangeschaft. 

En nu is er dan Gimme Some Truth (niet te verwarren met de eerder verschenen box met dezelfde naam). Het verscheen als 1cd, als 2cd, en in een luxe uitvoering in een doos die netjes past naast het eerder verschenen Imagine. The ultimate Collection. 

 

Ik kocht deze laatste uitvoering, 2 cd's, 1 blu-ray audio disk het highres, surround en dolby atmos mixen, en een mooi boek van 124 blz, met allerlei opnamedetails, interviews, herinneringen en wetenswaardigheden. Ik heb al  deze nummers al, het voor mij aantrekkelijke is dat ze nu gepresenteerd worden in een zogenaamde ultimate mix, en dat is (net als bij Imagine) een echte verbetering. Het is een ruime keuze, 36 tracks. 

Verder valt er niet veel over te melden, behalve dan dat ik twee tracks mis: Mother, wellicht John's meest persoonlijke song, en Woman is The Nigger of the World, een misschien controversieel nummer, maar wel de lead single en openingstrack van Sometime in New York City. Een nummer dat John verdedigde op tv en radio, tot en met zijn laatste radiointerview voor RKO, op 8 december 1980, een paar uur voordat hij werd vermoord. In plaats daarvan nu Angela. Een mindere keus, jammer. 

Weer 'op Bresjes'

Deze week ging ik weer naar Breskens, met mijn dochters. Een, soms twee keer per jaar neem ik er een kijkje. Ik heb er nog familie wonen, maar deze keer ging ik niet bij hen langs. Corona en zo. We dronken koffie en lunchten, en liepen langs het strand naar de vuurtoren en terug. Langs het huis van mijn grootouders, de plek waar de garage van een oom was (nu appartementen), de straten waar mijn vader werkte in de bouw. We dronken nog een chocomel, en via de Golepoldersedijk, waar mijn vader tijdens de wederopbouw in een barak woonde, reden we naar Philippine, voor een maaltje mossels.

Als kleuter ging ik met mijn vader naar Breskens, met de motor, een Jawa. Ik zat achterop, met voetsteuntjes, en hield mij aan vaders jas vast. Voor de veiligheid bond mijn vader mij met een riem vast aan zichzelf. Motorhelmen hadden we niet. Waanzinnig om te bedenken. De reis ging via Rotterdam, door de Maastunnel, en de Moerdijkbrug. De snelweg in Zeeland was er niet, het waren provinciale wegen waarlangs mijn vader reed, richting Vlissingen. Uren waren we onderweg, en aan het einde: de boot. 

Op het Spuiplein staat het Lage Licht, of de Opstand.

Het heeft hier geen functie meer, maar is een soort monument. Vroeger stond het een paar kilometers westelijk van Breskens, aan de kust, in Nieuwesluis. Daar woonde sinds 1780 of zo familie van mij, maar van die omgeving, daar is echt niets van over.