't zelve anders

Deze dichtbundel van Hans Warren verscheen in 1975. Ik lees de gedichten in de 2002 editie van Verzamelde gedichten. Het is een opmerkelijke bundel, want een herneming van Warrens eerste dichtbundel Pastorale. De nieuwe gedichten zijn alle in 1972 - 1974 geschreven. In 1972 was Hans Warren weer in contact geraakt met Maria de Roo, zijn schoolvriendin en muze, die hij als Sibylle in zijn Geheim Dagboek vereeuwigde.
Pastorale bevat een aantal gedichten die op haar zijn geïnspireerd. De bundel 't zelve anders bevat alle gedichten van Pastorale, met daarnaast steeds een corresponderend nieuw gedicht, onder dezelfde titel.
De nieuwe verzen hebben alle eenzelfde regelindeling als de oorspronkelijke, maar zijn altijd parlando geschreven, eigenlijk dus 'gewone' commentaren in de vorm van een gedicht. Die commentaren zijn dan herinneringen, preciseringen of juist nuanceringen van de oorspronkelijke dichtregels. Ik ervoer ze niet zozeer als gedichten, maar als voetnoten. Interessant, maar ik had minder het gevoel van schoonheid, daardoor.

Mijn geheime liefde

34 Montagu Square

Dit appartement heeft een rijke pophistorie. In de jaren '60 woonde hier eerst Ringo Starr, daarna gebruikte Paul McCartney dit als home studio. Hij nam er onder andere een demo op van Eleanor Rigby.

Daarna woonde hier een tijdje Jimi Hendrix, maar die werd er uitgegooid omdat hij het hele interieur zwart verfde.

John Lennon parkeerde hier geregeld zijn schoonmoeder Lilian Powell, die hij niet bij zich thuis kon velen.
Nadat hij van Cynthia Powell was gescheiden, was dat afgelopen en woonde hij er zelf, met Yoko Ono. Onder andere werd hier de foto gemaakt voor hun eerste LP Two Virgins.



Bij een politieinval in 1968 werd een hoeveelheid drugs gevonden, wat leidde tot de arrestatie van John en Yoko.



Om Yoko (die in verwachting was) te beschermen nam John de beschuldigingen op zich en werd veroordeeld, wat hem jaren later veel visa-problemen in de VS zou opleveren. Inmiddels wordt algemeen aangenomen dat de 'gevonden drugs' daar door de politie waren 'geplant'.



Navigatie:
14e aflevering
16e aflevering

94 Baker Street

In 1967 wisten The Beatles niet meer wat ze met hun geld moesten, en richtten Apple op. Een onderdeel daarvan was de Apple Boutique in Baker Street, trefpunt voor The Beautiful People. De gevel werd fantastisch gedecoreerd door het Nederlandse artiestencollectief The Fool, die al eerder kleren en platenhoezen voor The Beatles ontwierpen.



De lol was er na een paar maanden al weer vanaf. The Beatles are tired of being shopkeepers, zou Paul McCartney verklaren. Alle designkleding werd op een krankzinnige dag weggegeven, en de zaak werd gesloten.



Inmiddels is het pand vervangen door een ander gebouw.



Hier nog een filmpje uit 1968 dat in de Boutique werd opgenomen for whatever purpose. Quiz-vraag: wat hebben The Beatles en Harry Potter met elkaar gemeen? (Antw.: Maggie Smith).



Navigatie:
13e aflevering
15e aflevering

Vroeger was alles beter (3)

Vroeger wonnen "we" nog wel eens een Songfestival.



Tegenwoordig komen "ze" niet meer door de voorronde.

Vroeger was alles beter (2)

Dat vergat ik bijna nog te vermelden: de kaart naar de thuisblijvers waar ik het onlangs over had en die nog onderweg was, is deze week bezorgd. Precies 21 dagen staat er op de teller. De kaart naar mijn schoonvader was gisteren nog niet bezorgd. Spannunt!

Verlichtinglight

Dit is de jubileumvoorstelling van theatergezelschap mugmetdegoudentand.
Een kolderieke klucht rondom het gegeven Verlichting. Tegenwoordig weer helemaal in the picture als kapstok, waaraan door iedereen van alles wordt opgehangen: individuele vrijheid, rede, rechtvaardigheid, bevrijding van de beknelling van de godsdienst, vrijheid van meningsuiting... In dit stuk wordt op luchtige wijze de geschiedenis van dit alles verteld. Waar komt het vandaan en waar heeft het toe geleid. Is het allemaal wel zo geweldig, of is er reden om te pleiten voor de twijfel.
Ik heb een prima toneelavond gehad, en heb af en toe flink moeten lachen om de kolder, de boertige grapperijen van met name Marcel Musters en Dick van den Toorn.
"We hebben goud in handen, dat moeten we verzilveren."

Betreffende vogels

Deze dichtbundel van Hans Warren verscheen ook in 1974. Ik lees de gedichten in de 2002 editie van Verzamelde gedichten. De bundel bestaat uit meerdere afdelingen, o.m. Dode vogels, Vliegende vogels en Historische vogels. Het onderwerp is, U raadt het al, vogels. Warren was behalve schrijver, dichter ook een groot liefhebber van de natuur, en met name van vogels. De afdeling Dode vogels bevat gedichten die teruggaan naar zijn vroege jeugd, en de confrontatie daar met de dood in de gedaante van een dode vogel: een duif, een kip, een kalkoen, in en rond het huis op de dijk in Zeeland. Het klinkt als ik het zo opschrijf een beetje duf, maar ik vond dit de meest aansprekende gedichten. Het zijn dierbare jeugdherinneringen, zeer persoonlijk maar ook herkenbaar. Eigenlijk een mini-aanvulling op zijn Geheim Dagboek, dat voor mij dezelfde kwaliteiten bezit.

Herakles op de tweesprong

Deze dichtbundel van Hans Warren verscheen in 1974. Ik lees de gedichten in de 2002 editie van Verzamelde gedichten. De bundel bestaat uit twee afdelingen: Door de eeuwen, met een aantal op kunstwerken, gelezen boeken en belevenissen geïnspireerde gedichten. Het bezwaar is (ik heb het al eerder gezegd) vaak het ontbreken van het directe beeld. Warren voelde dat kennelijk ook wel aan, in zijn Geheim Dagboek 1973 - 1975 noteert hij op 29 augustus 1973 het gedicht Aimé Bonpland dat ook in deze bundel is opgenomen. Bonpland was de oppertuinman van keizerin Joséphine, maar wie weet dat nu nog. Warren schrijft in zijn dagboek na het gedicht:
"Spreekt dit voldoende voor zichzelf? Moet je hier toelichtingen verstrekken? Bonpland is Joséphines oppertuinman geweest, de woorden heeft zij werkelijk ooit gesproken, enzovoorts. Of mag ik aannemen dat de lezer voldoende geïnteresseerd raakt en gaat speuren naar Bonplan? (Foxx: Ik wel, maar het stoort)
Zo, tussen bescheidenheid en pretentie, dreigt het als hulde bedoelde gedicht verloren te gaan."

Daarnaast nog de afdeling Een vallende ster, met liefdesgedichten voor zijn heimelijke liefde Gianni Nurchi. Mooi, teder, ontroerend.

Ik geef toe: ook ik heb thee gedronken

Geert Wilders heeft in het debat van afgelopen weekend Job Cohen misprijzend aangeduid als wereldkampioen theedrinken. Het is tijd voor een coming out: ook ik heb vroeger wel thee gedronken met Marokkaanse landgenoten! Daar! Het is gezegd. Ik voeg er meteen aan toe dat ik tegenwoordig alleeen nog maar koffie drink, en wel espresso extra sterk (code 0184 op het koffieapparaat op mijn werk).
Die theedrinkgewoonte van mij dateert van eind jaren '70 van de vorige eeuw. Ik studeerde in Delft en verdiende af en toe wat geld bij met enquetes voor de gemeente Den Haag. De haagse Schilderswijk zou binnen afzienbare tijd totaal gesaneerd worden, en de gemeente wilde de wensen van de bevolking inventariseren. Dagenlang ging ik de deuren langs met mijn vragenformulieren, en bij tientallen Marokkaanse gezinnen werd ik gastvrij binnengehaald en van thee voorzien!!
Als verdediging zou ik willen toevoegen dat theedrinken toen misschien meer geaccepteerd was dan nu. In de jaren '60 kwam het sterk op als onderdeel van de alternatieve pop-scene, in 1967 gaven de toen wereldberoemde Rutles toe dat ook zij thee dronken, en onder invloed daarvan hun LP Sgt. Rutter's Only Darts Club Band hadden opgenomen. Ik ben een fan van The Rutles en heb me toen laten meeslepen. Misschien is het met Job ook zo gegaan.

De 21ste eeuw in 185 gedichten

Al eerder had ik het over Gerrit Komrij als bloemlezer en pleitbezorger voor de Nederlandse poëzie. Ik vind het prachtig, een goed boek is nooit uit, en dat geldt zeker voor poëziebundels, waaruit je makkelijk weer eens een gedicht (her)leest. Na het als Michelingids voor de dichtkunst te beschouwen Komrij's Nederlandse poëzie van de 19e t/m de 21e eeuw in 2000 en enige gedichten is er nu een nieuwe bloemlezing verschenen, expliciet gericht op de jongste generatie dichters, allen niet ouder dan 34 jaar. Voor mij waren het bijna allemaal onbekenden, alleen van Ester Naomi Perquin had ik eerder gedichten gelezen. Zoals altijd bij een algemene bloemlezing is de inhoud heel divers, er is bepaald geen sprake van een thema of beginsel. Ik ga hier geen gedichten overtypen. Nou vooruit, een dan:

roman

hij werd
geboren

hij ging
dood

genoeg
voor een
roman

was het
niet

(Uit: Andy Fierens, Grote Smerige Vlinder. Gedichten, 2009)

Een mooi kort gedicht van Fierens, uiterlijk eenvoudig van vorm, passend bij de inhoud: een eenvoudig doorsnee leven zonder hoogte- of dieptepunten. Kennelijk Fierens' thema, ook opgenomen is het langere gedicht Geen schulden en een vaste baan. Dan weet je het eigenlijk al.

Dichters die mij in deze bundel troffen waren Lernert Engelberts, Neeltje van Beveren, Andy Fierens. Mooie beeldende verrassingen. Misschien eens wat meer van proeven.

Vroeger was alles beter

Eind jaren 80 van de negentiende eeuw woonde de schrijver Lodewijk van Deyssel enige jaren in Mont-les-Houffalize, toen evenals nu (hoewel: nu... ik was er in 2003 en at niet ver daarvandaan in een restaurant met tuinterras aan de Ourthe overigens een pannetje heerlijke mosselen, maar dit terzijde) een buurtschap in de Belgische Ardennen. Hij onderhield van daar een levendige correspondentie met mede-Tachtigers in Nederland. Deze correspondenties zijn deels gepubliceerd. Door vergelijking van datering en poststempels valt vast te stellen dat het niet ongewoon was dat een brief er een, hoogstens twee dagen over deed van Houffalize naar Amsterdam of omgekeerd.
Vandaag hoorde ik van mijn moeder dat zij gisteren dan toch een kaart van ons ontvangen had, 17 dagen eerder gepost in Londen. De kaarten die we toen ook verstuurden naar mijn schoonvader en naar de thuisblijvers zijn kennelijk nog onderweg. Leve de posterijen!

Een NIEUW leven

Vanavond zag ik Een NIEUW leven met Mark Rietman. Eerlijk gezegd was het een beetje een voorspelbaar verhaal. Succesvolle man, mid-life, verliest baan, vrouw, vader, minnares. Een horrorscenario ontvouwt zich. Uiteindelijk wordt hij gered door het inzicht dat hij een nieuw leven moet beginnen, als tuinier in de tuin van zijn overleden vader. Niet echt slecht, maar ik heb Mark Rietman wel beter zien spelen.

57 Wimpole Street

Dit was in de jaren 60 het huis van de familie Asher. Paul heeft hier een jaar of vier gewoond, bij zijn toenmalige vriendin Jane Asher. In de kelder stond de piano van vader Richard Asher, en daar schreef John de eerste wereldhit I want to hold your hand.



De broer van Jane is Peter Asher, van Peter and Gordon. Die Gordon heeft niets te maken met onze Gordon. Gordon Waller overleed helaas in 2009.



Navigatie:
12e aflevering
14e aflevering

57 Green Street

In september 1963 verhuisden The Beatles van Liverpool naar Londen. In het huis met de puntgevel woonden ze een kleine drie maanden samen op de bovenste verdieping. Het adres was geheim, maar dag en nacht stonden er fans buiten te wachten op hun helden. Het huis is bekend doordat er een aantal bekend geworden foto's zijn genomen. In onderstaand filmpje wordt dat nog eens verkend, in 2008.



Navigatie:
11e aflevering
13e aflevering

De Olympos

In 1973 publiceerde Hans Warren deze serie gedichten over de Olympioi, de Olympische goden. Evenals bij Schetsen uit het Hongaarse volksleven het geval was, probeert Warren hier gedichten te schrijven vanuit een andere dan zijn persoonlijke ervaringen of emoties. Hij slaagt daarin, ik vind ze fijn geschreven en mooi. De Griekse goden verbeeldden vele aspecten van de Griekse wereld en menselijke eigenschappen, en zo divers zijn de gedichten ook geworden. 12 juweeltjes.

Stratton Street

Een sjiek hotel, The May Fair, waar de portiers bolhoeden dragen. The Beatles gaven hier personferenties, en hingen hier rond met Bob Dylan in 1966. John Lennon had hier ook een rendez-vous met zijn jeugdidool (oh la la!) Brigitte Bardot (niks gebeurd mensen!) Lennon: "I was on acid, and she was on her way out."
Filmpje van Lennon en Dylan in een taxi van John's huis naar het May Fair hotel.



Navigatie:
10e aflevering
12e aflevering

Schetsen uit het Hongaarse volksleven

Deze bundel gedichten publiceerde Hans Warren in 1971. De gedichten werden geschreven naar aanleiding van prenten uit: Prónay Gábor, Vázlatok Magyarhon népéletéből [Skizzen aus dem ungarischen Volksleben], Pesth 1855. Warren kocht dit boekwerk in 1960 en raakte door de platen geïnspireerd. Het oorspronkelijke boekwerk bevat 25 platen, de dichtbundel 23 gedichten. Warren liet zich vaak inspireren door kunstuitingen, ik vind het in bijna alle gevallen jammer daar dan geen afbeelding van bij de hand te hebben. Zo ook nu, hoewel deze gedichten ook zonder de afbeeldingen duidelijk zijn en de fantasie prikkelen. Voor mij riepen ze een weemoedig verlangen naar het landleven van weleer op. De gedichten hebben titels als: De varkenshoeder, De oogstkrans, Visvangst op de Theiss, en zijn heel beeldend. Warren heeft bij het bekijken zijn fantasie laten gaan en een bijbehorend verhaal gemaakt.
Op Internet vond ik 4 afbeeldingen uit het oorspronkelijke boek. Ik laat er 1 zien, met een fragment uit het daarop geïnspireerde gedicht van Hans Warren.



VI De schaapsherder

De witte ruige Hongaarse herderhonden
stammen volgens Buffon uit Siberië.
Ze zijn in ieder geval niet bevriend met wolven,
en heten Duna, Tisza, Sajo,
naar de grote rivieren,
want een hond met zo'n naam
wordt nooit dol.

(...)

(Uit: Hans Warren, Verzamelde gedichten, 2002, uitg. Bert Bakker.)

Turks fruit / Brieven aan Olga

Er is een nieuw brievenboek verschenen van Jan Wolkers, met brieven aan zijn tweede echtgenote, die (mede) model stond voor Olga, uit Turks fruit. 'Ter voorbereiding' heb ik dan eerst Turks fruit weer eens gelezen, en wat relevante passages uit Werkkleding en Tijd bestaat niet. Turks fruit blijft toch (ook bij de 4e of 5e keer lezen) een geweldig boek. Een exuberante liefdesverklaring, met een geweldige vaart en passie, een doorlopende genotsvolle jubelzang. (Veel en veel beter dan de Paul Verhoeven verfilming, die tamelijk larmoyant en een-dimensionaal is, behalve de ijzersterke fietsscène en de muziek van Toots. Over de musical zwijg ik dan maar.) Ook als Olga de ik-figuur uit het boek heeft verlaten is het verhaal ijzersterk geschreven. Zó voel je je als je vrouw je verlaat. Down and out.
Wolkers heeft voor dit boek een aantal gebeurtenissen en personen uit zijn leven in elkaar geschoven en/of vervormd, het is daardoor een roman, en geen autobiografie.



De Olga uit het boek heet in werkelijkheid Annemarie, en zij leeft nog steeds. Nu zijn dan de brieven van Wolkers aan Annemarie Nauta uitgegeven. Een mooi boekje, met daarin facsimiles van alle brieven en afbeeldingen van tekeningen, parafernalia uit Parijs (waar Wolkers in 1957 6 maanden verbleef voor een stage bij de beroemde beeldhouwer Zadkine) en foto's. Alle brieven zijn getranscribeerd en van verduidelijkende aantekeningen voorzien door Onno Blom, die ook uitvoerig met Annemarie heeft gesproken en ruim citeert uit haar brieven aan Wolkers, die ook bewaard zijn gebleven. Een boeiende aanvulling op Turks fruit. Overigens speelde Jan Wolkers niet lang voor zijn overlijden met het idee om deze brieven te gebruiken voor een nieuwe roman, wellicht een prequel voor Turks fruit. (Zijn Parijse periode is geen onderdeel van Turks fruit.) Dat zou mooi zijn geweest. Het is er niet meer van gekomen.

9 Stafford Street

Dit is ongeveer de saaiste foto uit de serie. Hier was een bijkantoor van NEMS en Apple. Op de 4e verdieping werd in april 1968 Apple Records opgericht.



Next please!

3 Savile Row

Het hoofdkwartier van Apple, van 1968 tot 1976. Hier werd Apple (min of meer) gerund, hier kwamen de fans, de aspirant-artiesten op zoek naar een platendeal (foutje van George Harrison: Crosby, Stills & Nash werden hier geweigerd....), de goudzoekers en de klaplopers, hier werden in de kelder platen opgenomen door (natuurlijk) The Beatles, Mary Hopkin, Badfinger, en solo door Ringo en George. Op 30 januari 1969 traden The Beatles hier voor het laatst op, op het dak. Vanaf de straat onzichtbaar, maar luid en duidelijk. Wegens overlast werd het concert uiteindelijk afgebroken.





Midden jaren 70 zag de deur van het statige gebouw (eerste bewoner was Lord Nelson) er zo uit. Ik zag ook min of meer dit toen ik er in 1976 was. Dit fotootje is overigens van de hoes van een Ringo Starr-plaat.

Momenteel ziet het er zo uit:


Navigatie:
9e aflevering
11e aflevering

6 Mason Yard

Tamelijk verborgen op een binnenplein ligt een galerie, tegenwoordig kennelijk gedreven door Stephen Ogpin en Guy Peppiatt. In de jaren '60 zat hier Indica Books & Gallery van Barry Miles, Peter Asher en John Dunbar. Paul McCartney zorgde voor het beginkapitaal, ontwierp het pakpapier en hielp bij inrichting en decoratie. Hier ontmoette op 9 november 1966 John Lennon de Japanse Fluxus kunstenares Yoko Ono.

Anderhalf jaar later zouden ze gaan samenwerken met films, muziek, events; ruim 2 jaar later waren ze getrouwd. John's leven zou nooit meer hetzelfde zijn.
Hieronder een fijn specimen van hun gezamenlijke ondernemingen, de film Two Virgins. (Persoonlijke bekentenis: Ik heb de cd. Er gaan dagen voorbij dat ik geen behoefte heb deze af te spelen)





Navigatie:
8e aflevering
10e aflevering

1 Picadilly Circus

Op (toevallig, hoor) mijn tiende verjaardag ging in het London Pavilion A Hard Day's Night in première. Ook de andere Beatles films Help!, Yellow Submarine en Let it be, en de John Lennon solo How I won the war werden hier voor het eerst vertoond. Chaos in het verkeer!
The Pavilion is begonnen als music-hall, daarna varieté-theater, bioscoop en momenteel een shopping-mall met een rariteitenmuseum. Over rariteiten gesproken...



Navigatie:
7e aflevering
9e aflevering

Oorzaak en gevolg

Dit zijn gedichten, niet als afzonderlijke bundel uitgegeven, die Hans Warren voor het eerst opnam in de 1971-editie van zijn Verzamelde gedichten, daarna nog eens in 1981. Ik lees ze nu in de editie uit 2002. Tja, ik vond en vind het een beetje een allegaartje, dit tuiltje gedichten. Er zitten pogingen bij tot engagement, liefdesgedichten, erotische gedichten, commentaar op het letterkundig bedrijf, natuurgedichten. Ik zoek de onderlinge verbanden, maar vind ze niet.

Mooiste regels:
Ondertussen dansten, met acrobatensprongen
grote kraanvogels buiten in de sneeuw
tegen de verdwijnende lijn van de berg Fuji.
(Uit: Late middag, sneeuw)

Bij mijn weten is Warren nooit in Japan geweest, kennelijk is hij op een bijzondere wijze geïnspireerd geraakt door een collega-dichter of door een tekening.

Gevalletje waterschade (2)

Ik ben vanmorgen in de valgoot tussen de huizen gekropen (tja) en heb deze schoongemaakt. De afvoer bleek verstopt met stokken en bladeren. Hoe die stokken er in zijn gekomen, ik weet het niet maar ik heb een vermoeden, waarschijnlijk door dezelfde persoon die er ook 12 knikkers en een lege inktcartridge in heeft weten te werken. Vanmiddag even praten met het buurjongetje.

31 Coventry Street

In november 1963 traden The Beatles op in de jaarlijkse Royal Variety Performance, een varietéshow met vele andere artiesten, voor de koninklijke familie. Een kort optreden met een beroemde quote van John Lennon, bij de aankondiging van Twist and shout: For our last number, I'd like to ask your help. The people in the cheaper seats clap your hands. And the rest of you, just rattle your jewelry. Toen bepaald nog risqué, maar ze kwamen er weer mee weg. Of dat ook gebeurd zou zijn als John, zoals hij eigenlijk van plan was fucking jewelry zou hebben gezegd ...



Navigatie:
6e aflevering
8e aflevering

Rupert Court

Weer de omslag van The Beatles' London. Dit is een van de bekendere beatlesfoto's uit 1963, genomen door Dezo Hoffmann. Het was destijds een wat smoezelige doorgang tussen twee op zich ook al kleine straten in Soho en dat is het eigenlijk nog steeds.
Hier een net andere opname, en de situatie ter plaatse in 2010.





Navigatie:
5e aflevering
7e aflevering

Kort Amerikaans

Ik las deze twee versies van hetzelfde verhaal de afgelopen week naast elkaar. Het boek is in 1962 gepubliceerd, maar in 1979 door Wolkers uitgebreid herzien. De herziene versie kende ik al, maar de oorspronkelijke nog niet. De verschillen zijn beduidend. Het taalgebruik is gemoderniseerd, de handelingen worden in veel gevallen net anders beschreven, een flink aantal terzijdes is door Wolkers geschrapt, waardoor het verhaal meer vaart heeft gekregen. De hoofdstukindeling is grotendeels hetzelfde gebleven, behalve aan het eind, waar Wolkers het verhaal anders laat lopen en daardoor meer hoofdstukken nodig heeft.
De herziene versie is veel opzichten beter dan de oorspronkelijke, maar het taalgebruik is meer 1980 dan 1945. Daardoor gaat hier en daar wel iets van de oorspronkelijke sfeer verloren.
In grote lijnen is het verhaal hetzelfde. Typische Wolkers-elementen zijn het gereformeerde milieu, de (vooraankondigingen van) de dood van de oudere broer, en seks, hier voornamelijk als weermiddel tegen die dood. De gebeurtenissen volgen elkaar in een daverend tempo op. Het dramatische hoogtepunt is de letterlijk en figuurlijk keeldichtknijpend emotionele afscheidsscene met de stervende broer, tevens een scharnier in de roman. Mooi hoe Wolkers hier gas terugneemt en scherp de gebeurtenissen en innerlijke stormen van de hoofdpersoon beschrijft. Daarna gaan de handelingen weer in hoog tempo verder, bergafwaarts.

Gevalletje waterschade

Vanmorgen, toen ik naar mijn werk ging, zag ik dat er flink water uit de tussen ons huis en dat van de buren gelegen valgoot stroomde/druppelde. Ook in de garage lag een flinke plas. Drie verhuisdozen stonden in het water, en ook een kleed stond er opgerold half in. Ik moest naar mijn werk, maar echtgenote en zoon hebben alles snel op het droge gezet. De schade aan deze spullen valt mee. Voorzover als ik nu kan nagaan is er alleen een lichte waterschade aan zegge en schrijve 1 boek: Het Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog, deel 11b Nederlands-Indië II eerste helft, door Dr. L. de Jong. Jammer, maar dat boek heb ik jaren geleden toch al gelezen.
Morgen klim ik de goot in, om te kijken wat er precies loos is: een lekke goot, verstopping (moeilijk voorstelbaar, paar maanden geleden schoongemaakt), of een defecte aansluiting aan de afvoer.

17 St Annes Court

Het overgrote deel van hun nummers namen The Beatles op in de EMI Studios in Abbey Road. Een paar niet. In 1968 werden een paar nummers opgenomen in Trident Studios, in een heel smal straatje diep in Soho, vanwege de daar aanwezige 8-track opnameapparatuur. Een van die nummers is Hey Jude. Het onderstaande filmpje is een oefensessie, die overigens weer wel in Abbey Road plaatsvond. Ik vind het te aardig om niet toch te laten zien.



Navigatie:
4e aflevering
6e aflevering

9 Kingly Street

Dat was even zoeken in Soho, ik had alleen een straatnaam, en geen nummer. Ik gokte dat het zou gaan om het rechtse (blauwe) pand. Correct. Nu is het The Miranda Club, in de jaren 60 zat hier de Bag O' Nails, waar The Beatles, maar ook andere popsterren 's nachts graag kwamen. The Beatles zagen hier Jimi Hendrix voor het eerst, en Paul ontmoette hier ene Linda Eastman.

Navigatie:
3e aflevering
5e aflevering

5 - 6 Argyll Street

In dit kantoor, waarvan de lokatie niet toevallig was gekozen, maar omdat het pal naast het prestigieuze Palladium ligt, huisde van 1964 tot eind 1967 NEMS. Dit was het zakelijke vehikel van Beatles manager Brian Epstein. You've got to hide your love away is volgens sommigen geschreven voor de (in het geheim, want toen nog niet geaccepteerd) homosexuele Brian.



Navigatie:
2e aflevering
4e aflevering

7 - 8 Argyll Street

Een mooi begin van deze tour, The London Palladium. Hier traden The Beatles op op 13 oktober 1963, in Val Parnell's Sunday Night at the London Palladium. Het begin van Beatlemania. Helaas is er geen correcte footage uit '63 beschikbaar, wat YouTube heeft is in werkelijkheid van een andere show, The Royal Variety Performance, die komt nog.
Daarom een filmpje met de herinnering van Ringo.



Navigatie:
1e aflevering
3e aflevering

Roll up, roll up for the Fast Fab Four London History Tour!

Goed, ik was dus in Londen. Terwijl echtgenote en dochter een ochtend aan het winkelen sloegen greep ik mijn kans en deed in een paar uur een serie Beatles landmarks aan, ingegeven door The Beatles' London. De meeste had ik al eerder gezien. Toch weer leuk. Ik zal er de komende tijd een paar hier laten zien, met door mij gemaakte foto's en wat YouTube filmpjes. U houdt niet van The Beatles? DIKKE PECH dan!



Update:
In 2013 heb ik nog wat verder gewandeld, o.a. heb ik toen de Abbey Road Studios bezocht. De losse en verspreid staande stukjes horen bij elkaar. Daarom: onderaan elke pagina staat nu een link naar de vorige en naar de volgende aflevering in de reeks, zodat u ook kunt wandelen. Inmiddels gebroken links naar YouTube filmpjes heb ik zo veel mogelijk gerepareerd.

22 afleveringen, daar gaan we! Roll up, roll up for the Fast Fab Four London History Tour!

Navigatie:
2e aflevering

Macbeth

In de perfecte locatie van het Shakespeare's Globe Theatre zagen we een opvoering van Macbeth, de gruwelijke Shakespeare tragedie. Heel bijzonder, deze voorstelling, in de replica van het oorspronkelijke Globe Theatre. Op de foto de openingsscène met de drie heksen. Ik had de tekst gelezen op de middelbare school, en de film van Roman Polanski 2 keer gezien, dus ik kende het verhaal. Desondanks moest ik wel alle zeilen bijzetten om het Engels te kunnen volgen. Veel bloed en grotesk theater. Bepaald not for the faint-of-heart. Overigens waren de prijzen geen replica's van die uit Shakespeare's tijd. Toen betaalde men een paar pence voor een voorstelling. Nu kon ik £29 aftikken. Per persoon. Maar goed, het is wel Shakespeare. En het was vakantie.

Liefdesverklaring

Afgelopen week was ik een paar dagen in Londen. Heerlijk, wat een stad! Het is de grootste stad van de EU. Ik was er al vaak geweest, een keer of 8, maar nu al TE lang NIET. Dat moet me niet weer gebeuren. Waarom is het een geweldige stad? Het is een grote stad, en straalt dat ook op alle gebieden uit. Geen kleinkneuterij met een huisje dit of dat, maar grote avenues, imposante gebouwen. Het heeft geweldige winkels: Fortnum and Mason, Harrod's, Selfridges, ga daar maar eens winkelen en je hoeft nooit meer naar, tja, naar wat eigenlijk? V&D? Vervoer: Er is al bijna 150 jaar een prima metronetwerk, The Underground, met zo'n 11 verschillende lijnen. De metro's rijden daarop elke twee minuten voor, in de spits elke minuut. Niks wachten bij een winderige halte. De grote musea (British, National Gallery, Tate's) zijn allemaal open (ook tussen de verbouwingen door, zoals bij het British Museum, wat is dat mooi geworden) en gratis. De wereldberoemde Londense taxi's kun je overal aanhouden, ze zijn betrouwbaar, de chauffeur weet de weg in heel Londen zonder Tom Tom (2-jarige opleiding met zwaar examen voordat je aan de slag mag), spreekt de taal van het land en valt je niet lastig met rabiate opvattingen over homo's of vreemdelingen. Een geweldige manier om de stad te bekijken. Ook korte ritten zijn overigens gewoon mogelijk. In een stad als Londen kun je natuurlijk ook heerlijk en gevarieerd eten, we hebben een paar leuke restaurants in Soho bezocht. Ook in een pub is het wat dat betreft goed toeven, ik ben een liefhebber van het echte Engelse ale of bitter. De stad is schoon, ook in de drukke winkelstraten geen patatzakje, milkshakebeker of hondendinges op de grond. Net als in Parijs wordt er altijd schoongemaakt. Londen is de theaterhoofdstad van misschien wel de hele wereld, wij bezochten een voorstelling van Macbeth in het Shakespeare's London Globe Theatre, geheel gereconstrueerd naar hoe het was in Shakespeare's tijd, toen hij in ditzelfde theater zijn stukken speelde. We hadden een prima hotel in Earl's Court, vlakbij het undergroundstation, vanwaar twee radiële (handig) lijnen (District en Picadilly) ons rechtstreeks naar onze bestemmingen brachten. Te weinig tijd naar mijn zin kon ik helaas doorbrengen in Europa's grootste boekhandel: Foyles. Niet meer zo heerlijk romantisch rommelig als vroeger, maar nog steeds fantastisch. Wat een boeken! Voor de zekerheid credit card in bewaring gegeven bij echtgenote. Als de hustle and bustle van de stad dan toch teveel wordt zijn er nog de parken: Regent, St. James's, Hyde Park. Een wandeling langs The Serpentine of The Theems en je kunt er weer tegen. Het is in de loop van de jaren wel veranderd maar nog steeds the place to be.

Veranderd, maar nog steeds echt onovertroffen is het uitzicht (naar beide kanten) vanaf Waterloo Bridge. The Kinks bezongen dit al jaren geleden:

As long as I gaze on Waterloo sunset
I am in paradise

Time out

Gedurende een paar dagen zal er geen nieuwe blog of tweet zijn. Ik ben even weg. Mijn el cheapo telefoonabonnement heeft weliswaar internet, maar alleen in Nederland. Vakantie is te leuk om ook nog eens voor blog of tweet in een internetcafé te gaan zitten. Tot over een paar dagen, dan.

Sentimental Journey

Gonna take a Sentimental Journey,
Gonna set my heart at ease.
Gonna make a Sentimental Journey,
to renew old memories.
(uit: Sentimental Journey door Green, Brown en Horner)

Vanmiddag reed ik even langs de oude school, het Maerlant Lyceum in Den Haag (zie hier en hier). Op het eerste gezicht zag het er nog hetzelfde uit als in begin jaren '70 toen ik er op zat. Toch tamelijk ondoordringbaar. Als je om het gebouw heenloopt is er nergens een raam waardoorheen je direct de school in kunt kijken. Muren en hoge ramen. Ik (1m83) moet flink op de tenen staan om een blik te kunnen werpen in de vroegere lerarenkamer. Ik ben even om het gebouw heengelopen. Aan de achterkant ligt nog steeds de tuin, waar we als bovenbouwers pauze mochten houden. Er is wel een nieuwe vleugel en ingang aangebouwd, die qua stijl behoorlijk contrasteren met de bestaande bouw en het daardoor wat transparanter maken.

Toentertijd was 'de heer Van Boven' rector, een beminnelijke man, met een plechtstatige herenuitstraling. 's morgens kwam hij altijd kaarsrecht aangefietst op zijn rijwiel, ongeveer zoals minister Donner dat later zou doen. Mijn eerste ontmoeting met hem toonde een behoorlijk contrast. Van Boven had een ietwat deftige dictie, was keurig kort gekapt en gekleed in driedelig pak met strik, ik kwam uit het verre Laakkwartier, had haar op de schouders en droeg een obscuur bontjasje (John Lennon was mijn held). Onderweg had ik pech gehad met de brommer, zodat ik zwarte oliehanden had. Ik had wat spullen bij me in een LP-tasje. Van Boven liet niets merken.

Dit schreef ik op www.schoolbank.nl:
(op deze school heb ik na de HAVO het) "Atheneum gedaan, de keuze voor Maerlant werd ingegeven door het fenomeen "Rome-reis". Beetje ouderwetserige school, conrector Boeree vond dat ik mijn haar moest laten knippen. Toch wel leuke tijd. Namen van leraren weet ik nauwelijks meer, waarschijnlijk verdrongen...
Medeleerlingen weet ik nog wel, ik noem hier alleen een paar vrienden: Wim van T*, Maurice de V* en Hero de B* (met allen nog steeds contact)."

Die laatstgenoemde klasgenoot heeft overigens nog een film gemaakt van onze klas, die moet ook nog eens opgeduikeld worden. Unieke beelden, onder andere van mij op eerdergenoemde brommer.

Ach, kon ik nog eens een dag op die school zitten. Eén dag, niet langer, natuurlijk.

Tussen hybris en vergaan

Zolas de titel van deze bundel (opgenomen weer in Hans Warrens Verzamelde gedichten) misschien ook suggereert (ook ik moest het even opzoeken) is de stemming hier vaak tweeslachtig. Enerzijds is er het gevoel van een hernieuwd dichterschap en de daarbij horende jubel, anderzijds het besef van het al ouder worden, de voorbije jeugd. Mooie gedichten: Aan de Westerschelde, Op het ijs, Liefde is eenzaamheid geworden, Voor een jonge dichter (naar ik meen bestemd voor de toen nog onbekende Hans Verhagen).

Dood op krediet

Dit is het tweede boek van Céline... Een baksteen van ruim 600 bladzijden... Misschien nog harder en feller dan het eerste... In ieder geval de eerste helft... Losjes gebaseerd op de eigen biografie... De stijl van dit boek is werkelijk bijzonder... Korte zinnen eindigend met drie puntjes... De beroemde Céline-puntjes... Telegramachtig, ritmisch en met een geweldige vaart... Rancune, hysterie, mystiek en geweld... Extravagant en lyrisch... A.F.Th. heeft hier goed naar gekeken voor zijn Movo-tapes...