The Beatles in het souterrain

OK. Gisteren was het 50 jaar geleden dat de Beatles op het dak optraden, vandaag is het 50 jaar geleden dat ze in het souterrain zaten. Het souterrain van Apple, 3 Savile Row, waar ze hun eigen studio hadden. De allerlaatste dag van het moeizame, moeizame Get Back project.
Er waren nog een paar laatste nummers die niet geschikt waren geweest om op het dak te spelen en die toch op de plaat en in de film moesten: twee pianosongs en een akoestisch nummer. Die waren deze dag aan de beurt. Weer met Billy Preston. Two Of Us, The Long And Winding Road en Let It Be kwamen in de film en op de lp terecht. Ook was er nog een jam-versie van Lady Madonna. Die werd nog wel gemixt voor de lp, maar sneuvelde uiteindelijk.

Ik heb geen passende internetvideo's van alleen de drie deze dag opgenomen nummers gevonden. Daarom maar de hele Let It Be film (zolang de link blijft werken). Behalve de sessie van 31 januari 1969 zit er meer in, ook weer het dak, en daarvoor de sessies in Twickenham Filmstudios, met een minder goede atmosfeer tussen de vier Beatles, en een weekje Apple, weer wat gezelliger. 80 minuten.

The Beatles op het dak

Vandaag 50 jaar geleden traden The Beatles voor het laatst op voor een publiek. Dat waren overigens toevallige voorbijgangers, The Beatles speelden (met Billy Preston) live op het dak van hun Applegebouw, 3 Savile Row, Londen. Vanaf de straat waren ze niet zichtbaar, maar wel goed hoorbaar. Het verkeer in de omgeving kwam tot stilstand. Na bijna drie kwartier maakte de politie een eind aan het optreden. Het was overigens niet echt bedoeld als 'echt' concert, maar voor gebruik in de film en lp Get Back. Daarom werd bijvoorbeeld Get Back drie keer gespeeld, en I've Got A Feeling en Don't Let Me down elk twee keer. Verder werden nog gespeeld Dig A Pony, One After 909 en God Save The Queen. Van de 42 minuten optreden zijn er bijna 22 op internet beschikbaar. Uiteindelijk kwamen film en lp, beide met een andere titel: Let It Be, ruim een jaar later uit. The Beatles waren toen al uit elkaar.

Aan het eind bedankt John iedereen: I'd like to say thank you on behalf of the group and ourselves, and I hope we've passed the audition.

In een parallel universum: The Beatles Live At The Roundhouse 1968

Onderstaand blogpostje was bedoeld voor 15 december jongstleden. Door van alles bleef het hangen en vergat ik het. Bijna. Een betere datum dan 15 december jongstleden komt voorlopig niet. Daarom post ik het nu maar.

The Beatles: Live At The Roundhouse 1968

Op 29 augustus 1966 speelden The Beatles voor het laatst voor een betalend publiek, in Candlestick Park, San Francisco. Ze hadden genoeg van beatlemania, genoeg van steeds dezelfde nummers spelen voor een publiek dat door het gegil nauwelijks iets kon horen, genoeg ook van jezelf niet kunnen horen spelen, ze wilden muzikaal verder.
The Beatles werden een studioband en maakten een serie fantastische lp's. Ze zouden nog één keer live spelen, op 30 januari 1969, onzichtbaar voor publiek, maar des te beter hoorbaar, vanaf het dak van het Apple-gebouw, 3 Savile Row, Londen.

Maar als de geschiedenis net iets anders was gelopen zou vandaag 50 jaar geleden, 15 december 1968, het eerste van drie optredens zijn geweest in het Londense The Roundhouse, een theater in Londen waar ook bijvoorbeeld Pink Floyd, The Rolling Stones en The Doors optraden.

Tijdens de opnamen van wat de witte dubbel-lp zou worden, in de zomer en het najaar van 1968, waren er spanningen binnen de groep. Het leek Paul een goed idee om het oude groepsgevoel terug te vinden door als band weer te gaan optreden. Het plan was: drie concerten in Londen, met nummers van de net opgenomen witte dubbel-lp, met gastoptredens van Apple-artiesten Mary Hopkin en Jackie Lomax. Het geheel zou worden gefilmd voor een tv-special. Ook werd er gedacht aan een Amerikaanse tournee van 10 concerten in het voorjaar of de zomer. The Roundhouse werd gereserveerd, er ging begin november een persbericht uit, via de fanclub werden kaarten verspreid.





Maar het ging niet door. George vertrok naar Amerika om met Bob Dylan en The Band te spelen, John speelde met o.a. Eric Clapton en The Stones in hun Rock And Roll Circus. De plannen en data verschoven. Er was nu sprake van een live-lp met geheel nieuwe nummers, van een optreden in The Roundhouse, of The Cavern, ergens half januari, of zelfs op de Queen Elisabeth II.

Op 2 januari 1969 begonnen de filmopnamen van The Beatles, repeterend voor een lp, concert, of wat dan ook. Sessies in een kille, te grote filmstudio, met een slechte atmosfeer. Er waren gewoon niet genoeg nummers en er werd eindeloos gejamd. George had er genoeg van en liep een keer kwaad weg. Op 20 januari verhuisde men van de film- naar de Apple-studio. Eind januari was men er he-le-maal klaar mee. De gemaakte film- en geluidsopnamen verdwenen in de spreekwoordelijke bureaula. In april verscheen nog wel een single, Get Back. De film en lp Get Back werden voorlopig aangekondigd voor augustus, vervolgens november, december, 'het nieuwe jaar'. Op 10 april 1970 verschenen lp en film na eindeloos re-mixen en monteren alsnog, met een nieuwe titel: Let It Be. The Beatles waren toen al uit elkaar.

Maar ergens is een parallel universum, waar het optreden in The Roundhouse wél doorging, en waar ik niet de lp Let It Be in de kast heb staan, maar The Beatles Live At The Roundhouse 1968. Of zoiets.

De liefde blijft

Het was verdrietig.
Het was mooi.
Het is goed.

Mijn goede, lieve schoonvader "Heer B.", 1931 - 2019.

We zijn hier voor Robbie

Misschien heb ik niet goed opgelet, in ieder geval was het voor mij al een tijdje geleden dat ik een stuk zag van de Grande Dame van de Nederlandse toneelschrijverij Maria Goos. Ik heb het stuk dit weekeinde twee keer gezien en een keer gehoord, doordat ik zo onnadenkend was zaterdag geen 'vertaler' (lees: gehoorapparaat) mee de zaal in te nemen. Gelukkig (voor mij) was er zondag plaats en kon ik nog eens aanschuiven. Zaterdag vertelde Maria Goos in de foyer als inleiding over de totstandkoming van het stuk, een schurende samenwerking met Eric de Vroedt, o.a. bekend van het schitterende The Nation, dat ik eind 2017 zag. 'Robbie' kan, net als The Nation, in Den Haag gesitueerd gedacht worden, maar dan niet in de Schilderswijk, maar ergens 'op het zand'. Een familie, 3 generaties, komt bij elkaar om de zelfmoord van een van hen, Robbie, een jaar eerder, te herdenken. Een familie, dat is een 'vintage Goos' situatie (Oud geld, Avenier, La Famiglia). Er is een 'officiële' aanleiding voor het samenkomen, maar er zijn ook verborgen agenda's, verschillende opvattingen door de generaties heen, er is oud zeer en er zijn nieuwe liefdes. Mooi verwoord (letterlijk) in de dialogen, die op een natuurlijke wijze onlogisch langs elkaar heen gaan, met onder- en boven water steken. Dat is Maria Goos zeer toevertrouwd. Tragisch, af en toe hilarisch. De slotscène, met Mark Rietman en Stefan de Walle, vond ik magistraal, ontroerend. Gaat dat zien!