Misschien heb ik niet goed opgelet, in ieder geval was het voor mij al een tijdje geleden dat ik een stuk zag van de Grande Dame van de Nederlandse toneelschrijverij Maria Goos. Ik heb het stuk dit weekeinde twee keer gezien en een keer gehoord, doordat ik zo onnadenkend was zaterdag geen 'vertaler' (lees: gehoorapparaat) mee de zaal in te nemen. Gelukkig (voor mij) was er zondag plaats en kon ik nog eens aanschuiven. Zaterdag vertelde Maria Goos in de foyer als inleiding over de totstandkoming van het stuk, een schurende samenwerking met Eric de Vroedt, o.a. bekend van het schitterende The Nation, dat ik eind 2017 zag. 'Robbie' kan, net als The Nation, in Den Haag gesitueerd gedacht worden, maar dan niet in de Schilderswijk, maar ergens 'op het zand'. Een familie, 3 generaties, komt bij elkaar om de zelfmoord van een van hen, Robbie, een jaar eerder, te herdenken. Een familie, dat is een 'vintage Goos' situatie (Oud geld, Avenier, La Famiglia). Er is een 'officiële' aanleiding voor het samenkomen, maar er zijn ook verborgen agenda's, verschillende opvattingen door de generaties heen, er is oud zeer en er zijn nieuwe liefdes. Mooi verwoord (letterlijk) in de dialogen, die op een natuurlijke wijze onlogisch langs elkaar heen gaan, met onder- en boven water steken. Dat is Maria Goos zeer toevertrouwd. Tragisch, af en toe hilarisch. De slotscène, met Mark Rietman en Stefan de Walle, vond ik magistraal, ontroerend. Gaat dat zien!
