Jaaroverzicht

Ik las dit jaar 64 boeken uit, met een gemiddelde dikte van 240 pagina's per boek. Het beste boek was het laatstverschenen deel van de dagboeken van Frida Vogels. Ik heb een boek niet uit kunnen lezen, na twee manmoedige pogingen is het terzijde gelegd.

Ik ging dit jaar 26 keer naar een concert of theatervoorstelling (linkse hobby). De beste voorstelling was Innenschau. Of misschien toch Tirza.

De Avonden

Ik las weer De Avonden van Gerard Reve. Het beste is maar te verwijzen naar vorig jaar. Gelieve de 7 dan in een 8 te veranderen.
Waar ik na al die jaren nog niet uit ben, is de functie van de dromen in het verhaal. En waarom eindigt het zevende hoofdstuk niet met een droom? Mijn leraar Nederlands vroeg het mij al bij het eindexamen, en ik weet het antwoord niet. Nop Maas heeft het er ook niet over.

Leven met Reve

December is voor mij 'Reve-maand'. Zijn 'terecht veelgelezen prachtboek' De avonden speelt in de laatste dagen van december, ik herlees dat vaak tussen 22 en 31 december. Maar gisteren kocht ik nog een aardig tussendoortje, Leven met Reve door Ad Fransen, over het huwelijk van Gerard Reve en Hanny Michaelis. Of liever, een weergave van de gesprekken die ze voerden in 1996, toen Hanny bij Gerard op bezoek ging. Eerder schreef Fransen al Hoe Reve zijn verjaardag vierde, over zijn laatste, demente jaren. Dat vond ik een mooi portret. Leven met Reve beviel mij minder. Het gesprek bevat veel aardige anecdotes, maar er wordt flink wat afgekibbeld, bijna geruzied. Het liet mij vooral weer eens zien wat een moeilijke man Gerard Reve was voor zijn omgeving. Een gelukkig huwelijk was het natuurlijk niet, dat viel overigens al uitvoerig te lezen in het eerste deel van de Reve-biografie van Nop Maas.
Het gesprek tussen Reve en Michaelis valt ook te beluisteren op internet, op de VPROBoekensite (audiofragmenten rechts).

Memoires van een slecht mens, Deel 1 1940 - 1964

Theo Kars. Hoeveel boeken heb ik al van hem gelezen en waarom? Nu is er het eerste deel van zijn memoires. Theo Kars is een nauwkeurig schrijver, zijn zinnen zijn vaak wat ouwerwetserig, maar gedegen. Hij is volkomen overtuigd van zichzelf, zijn eigen gelijk en superioriteit. Van tijd tot tijd té uitleggerig. Een heel goede schrijver is hij naar mijn smaak dus niet. Maar toch lees ik deze memoires weer geïnteresseerd uit. Kars is namelijk een volstrekte non-conformist en heeft een paar bijzondere verhalen. Zo beraamde hij in de jaren 60 een zwendel met postwissels en later nog een met spaarbankboekjes, waarmee hij de PTT en de Rijkspostspaarbank voor zo'n kleine 200.000 gulden oplichtte. Met het geld richtte hij een literair tijdschrift op, Tegenstroom. Kars schreef daarover en over andere avonturen al eerder, in De vervalsers en in De huichelaars, redelijk goede boeken (hoewel ik Onze hoogmoed van mede-oplichter Boudewijn van Houten over hetzelfde onderwerp aanzienlijk beter vind). En zijn rationele beslissing om te kiezen voor een amorele levenswijze is in ieder geval fascinerend. In dit boek worden deze belevenissen vrij anecdotisch beschreven, zoals gezegd gaat het niet om de avonturen, maar om de lessen die Kars daar dan weer uit trekt, om de ontwikkeling van het individu. Ik zal deel 2 denk ik ook gaan lezen, als dat uitkomt. Kars' beste boek blijft echter De koorts van het verstand of Alice uit 1970, over een jeugdliefde (in deze memoires overigens dus ook weer beschreven).

Moderne apparaten, die het leven zouden kunnen veraangenamen deel 1: de e-reader

Af en toe geraak ik in een discussie over de moderne dingen des levens, zoals I-phones, I-pads en e-readers. En soms wordt me dan gevraagd: Zo'n e-reader, is dat niks voor jou, jij leest toch veel boeken? Het korte antwoord luidt dan: inderdaad, dat is niks voor mij WANT ik lees veel boeken. Op verzoek formuleer ik nu een wat langer antwoord.
Om te beginnen komt mijn weerzin voort uit mijn meer algemene levenshouding. Deze kan als volgt omschreven worden: Ik ben tegen elke verandering, alles moet altijd precies zo blijven als het is. Veel veranderingen zijn namelijk in wezen verslechteringen. Ik bijvoorbeeld de ov-chipkaart, waarmee na 20 jaar ontwikkelen en miljarden aan kosten, waarvan een groot deel ontraceerbaar, nu bijna evenveel mogelijkheden voor de reiziger openstaan als met een papieren kaartje. Maar goed, ik wil mij niet helemaal van de realiteit afsnijden, af en toe is er ook sprake van een verbetering, nieuwe functionaliteit of een toenemend gemak. Daar neem ik dan graag kennis van.
Nu de e-reader. Deze is (afgaande op de keren dat ik er een in mijn handen had) beter van kwaliteit en makkelijker in het gebruik dan een PC of laptop, da's helemaal niks. I-pad weet ik niet, ik heb nog nooit iets gelezen op zo'n ding. Ja, zo'n e-reader, dat leest inderdaad best prettig, het moet gezegd. Maar, een beetje model, dat verschillende formaten aankan en een beetje functionaliteit heeft kost snel 200 - 250 euro. En dan staat er nog niks op, althans niet iets wat ik zou hebben uitgekozen. Ik denk dan: voor dat geld kan ik 8 tot 10 boeken kopen. Op zo'n e-reader passen wel meerdere boeken, misschien wel honderd. Of duizend. Nou, boejuh. Het zijn geen mp3's. Verder is een e-reader een apparaat. Hoe je het ook wendt of keert: een apparaat gaat kapot. Als je geluk hebt is dat binnen een jaar, dan heb je garantie (denk ik). Maar vaak heb je pech, en gaat het apparaat pas na drie of vier jaar kapot. Het zal dan niet lonend zijn om te repareren, nieuwe kopen dan maar, weer 200 - 250 euro (8 - 10 boeken). En dan maar hopen dat de eerder aangeschafte e-boeken (als je daar nog een back-up van hebt) weer ingelezen kunnen worden in het nieuwe apparaat, en dat er geen standaard-wijziging is geweest, waardoor je met een betamaxding zit. Sommige formats zijn bezwaard met digitale rechten, die kunnen alleen gelezen worden op het oorspronkelijke apparaat. Uitlenen of overzetten is er dan niet zo maar bij. Amazon heeft het al gepresteerd om gekochte e-boeken bij een synchronisatie weer te wissen, wegens problemen met de rechten. Weg is je boek. Ik heb in mijn kast boeken staan die ik al 40 jaar heb, en die doen het nog steeds. Een elektronisch boek koop je vanaf de PC. Bij bol.com kun je dan de voorkant van het boek bekijken, maar niet bijvoorbeeld de eerste vijf bladzijden even lezen. Tja. Het kopen van een e-boek lijkt mij kortom een heel andere belevenis dan het kopen van een echt boek. Een e-boek koop je thuis, achter de pc, en voor een boek ga ik naar de boekhandel. Daar snuffel ik dan rond, kijk in de kasten en op de tafels, ik praat met de meneer van boekhandel Feijn en drink eventueel een espressootje. Ik blader wat in de boeken, lees de achterflap of de eerste bladzijde en besluit dan meestal om meer boeken te kopen dan ik van plan was. Heerlijk.
Dit kalenderjaar heb ik tot nu toe 60 boeken uitgelezen. Ik heb het eens nagegaan, van deze 60 boeken zijn er op dit moment 6 bij Selexyz leverbaar als e-boek. Dat betekent dat ik als e-lezer andere boeken moet gaan lezen dan ik tot nu toe deed.
Lees ik nu dan zulke gekke boeken? Ik weet het niet, het is meestal Nederlandse literatuur. Ik lees geen spannende boeken, of vlotte moderniteiten als Kluun, Harry Potter of Heleen van Royen. Daar zal het wel aan liggen.
Er is overigens onderzoek gedaan naar het lezen van teksten op een e-reader. Dat gaat langzamer dan uit een boek. Misschien zijn die 6 beschikbare e-boeken dan toch wel genoeg.

De zeven laatste zinnen

Buitenkansje. Nieuwsgierig naar verder werk van Dimitri Verhulst kwam ik dit tegen. Dit zijn zeven verhalen van Dimitri Verhulst, de partituren van, en een CD met Haydns Die sieben letzten Worte unseres Erlösers am Kreuze uitgevoerd door het Belgische Ensor strijkkwartet, en nog een CD met de verhalen voorgelezen door Verhulst. Het Ensor strijkkwartet wilde de muziek uit de traditioneel religieuze context halen en vroegen Verhulst aan die zeven zgn. kruiswoorden een eigentijdse, wereldse invulling te geven. Het zijn zeven korte (2 - 3 blz.) verhalen geworden, met de oorspronkelijke kruiswoorden als titels:

1. Vader, vergeef hen want ze weten niet wat zij doen
2. Voorwaar, ik zeg u, heden nog zult gij bij me zijn in ‘t paradijs
3. Vrouw, ziedaar uw zoon
4. Mijn god, mijn god, waarom hebt gij mij verlaten?
5. Ik heb dorst
6. Het is volbracht!
7. Vader, in uw handen beveel ik mijn geest

De verhalen zijn soms absurd en verrassend en lijken dan in stijl een beetje op De helaasheid der dingen. Het sterke vind ik dat ze de oorspronkelijke context niet ridiculiseren, maar als het ware hedendaagse momenten van bezinning beschrijven. Zo gaat bijvoorbeeld het eerste verhaal over een vader en zijn misbruikte dochter, het tweede over een illegale vluchteling, enzovoorts.
De op CD gezette muziek van Haydn kende ik niet, het is mooi en vrij statig, oorspronkelijk bedoeld voor op Goede Vrijdag, maar ook goed passend voor rustige winterdagen zo rond Kerstmis.

Winter

Kijk hier eens. Leuk he, winter! Jammer genoeg zijn er geen foto's van, maar mijn vader (die voor zijn werk de beschikking had over een Tempo bestelbusje) deed dat, toen ik jong was, ook. In mijn herinnering bond hij 4 of 5 sleeën achter de auto en reed er dan mee door de wijk. Het zal 1957/1958 geweest zijn, uit die tijd heb ik wel een andere sneeuwpretfoto.



Ik ben druk bezig met een sneeuwbal. We woonden in het hoekhuis achter mij, op de begane grond. Toen ik wat ouder was, hadden we geen slee meer nodig, met de jongens gingen we achter vrachtauto's hangen en gleden zo in etappes de Goeverneurlaan in Den Haag af. En weer terug. Daar moet ik nu toch even niet aan denken.

De vrouw die zegt dat ze mijn moeder is

Enige tijd geleden was Judith Uyterlinde te gast bij Wim Brands. Afgaande op dat gesprek leek haar boek mij wel wat, maar dat viel dus zwaar tegen.
Twee verhalen, over adoptie en een onverwachte parallelliteit in de eigen familie, te weten het feit dat enige generaties lang kinderen uit die familie niet zijn grootgebracht door de natuurlijke moeder, dat vond en vind ik een interessant gegeven. Maar wat me slecht beviel was de stijl. Veel te veel verhaal in 240 bladzijden. Het gaat maar door met het ene detail na het andere. Geen afwisseling in het tempo. Achteraf las ik in een bespreking dat het een boek was zoals van Annejet van der Zijl. Voor mij bepaald geen aanbeveling. Haar biografie Anna van Annie M.G. Schmidt en vooral Sonny Boy vond ik niet om over naar huis te schrijven. Ik ben er zo langzamerhand wel achter dat ik geen liefhebber ben van die hybride factionboeken.

Strawberry wood, Norwegian fields

Strawberry wood
Norwegian fields
Are everywhere



Gisteren traden The Nits hier op, Uw blogger was er bij. Goed concert, de laatst verschenen cd Strawberry Wood werd integraal gespeeld, plus een keuze uit het eerdere werk. Opmerkelijk vond ik de matige opkomst. Op 10 oktober 2003 (ik heb het even nagekeken) was dezelfde zaal strak uitverkocht, 17 augustus 2008 stond het Canadaplein hier helemaal vol (OK, mooi weer en gratis) maar nu was de zaal nauwelijks voor de helft gevuld. Overigens kon ik daardoor op het laatste moment nog een kaartje kopen. Drummer Rob Kloet was als altijd supergoed. Na afloop toch die laatste cd gekocht, favoriete track is Hawelka, hier een amateurfilmpje:



Helaas dit keer geen Adieu, Sweet Bahnhof, mijn all-time-favorite.
Van The Nits dan he, van The Nits.

Respect!

Ik las dit boekje tandenknarsend. Het is dan ook niet voor mij bestemd, maar voor leraren, politiemensen, jongerenwerkers en hulpverleners. Ik kocht dit en nog een ander boekje na een lezing van de auteur, op de school van mijn jongste dochter. Over hoe om te gaan met straatcultuur. Die lezing was leuk en herkenbaar. Dit boekje geeft 99 tips aan professionals hoe er mee om te gaan. Motto: je kunt de wind niet veranderen, maar wel de manier waarop je de zeilen bijzet. Toch, het komt op mij over als aanpassen aan de niet-aangepasten. Waarschijnlijk heeft Kaldenbach uit oogpunt van effectiviteit gelijk. Ergerlijk. Volgens de auteur is mijn reactie niet professioneel, maar primair. Het zij zo. Ik ben dan ook geen professional. Zo'n boekje als dit is niet goed voor mijn geestelijke volksgezondheid, om met Reve te spreken.

Here There and Everywhere

Een voorstelling van (o.a.) Kees Prins, met Han Römer als oude rocker, dat klonk leuk. Beatlesmuziek als omlijsting, daar sta ik wat wantrouwend tegenover. De beste versie van bijv. Come Together is die van The Beatles, en zo is het maar net!
De voorstelling Here There and Everywhere is eigenlijk een monoloog van Römer, die twee verhalen vertelt. Zijn leven als Beatles-fan, gitarist in een coverband en de ontmoeting met een jong meisje van 15, die door hem deze muziek her-ontdekt. Omlijst zoals gezegd door Beatles-muziek, gespeeld en gezongen door een band met meerdere zangers, 11 in totaal. En nu het opmerkelijke: ik vond het NOG GOED OOK! De verhalen van Römer waren aardig, herkenbaar en geloofwaardig, en de muziek was gewoon goed, omdat het paste bij het verhaal, en vooral ook omdat de arrangementen wegbleven van het gedachteloos (en kansloze) kopiëren van de oorspronkelijke muziek. Ik kende overigens alle nummers :-)
De voorstellingen gaan nog door tot eind januari, er wordt hier, daar en overal gespeeld.

De laatste liefde van mijn moeder

De laatstverschenen roman van Dimitri Verhulst. Ik heb me uitstekend vermaakt met dit boek. Je zou kunnen zeggen het verhaal van een puber in opstand, maar dan wel met de typische Verhulst-dingetjes. Humor, misantropie en mooie, mooie zinnetjes. Maar, de verrassing is er voor mij een beetje af, en de stijl en vorm zijn niet zo bijzonder als in Godverdomse dagen op een godverdomse bol. Als je 1 boek wil lezen van Verhulst, lees dan liever dat boek dan maar.

You're the sun to me (2)

Gisteren kwam de door mij op de Faithless-site bestelde download van het vorige maand door mij bezochte concert in Ahoy' beschikbaar. Leuk om te horen en hebben. Goede kwaliteit. Dat zouden er meer moeten doen. Ik heb er voor in de auto ook maar weer een 2cd van gebakken.

Tijdens het concert heb ik met mijn telefoon filmpjes gemaakt. Onder andere van Insomnia. Ik heb daar pour le grap nu de mp3 onder gezet. Een beetje op de gok, met Windows Moviemaker. Je moet wat, op de vrijdagavond.

John Lennon In My Life

There are places I remember
All my life though some have changed
Some forever not for better
Some have gone and some remain
All these places had their moments
With lovers and friends I still can recall
Some are dead and some are living
In my life I've loved them all

But of all these friends and lovers
There is no one compares with you
And these memories lose their meaning
When I think of love as something new
Though I know I'll never lose affection
For people and things that went before
I know I'll often stop and think about them
In my life I love you more

Though I know I'll never lose affection
For people and things that went before
I know I'll often stop and think about them
In my life I love you more
In my life I love you more

(Lennon - McCartney, 1965)

Vandaag werd mij drie keer gevraagd of ik nog wist waar ik was en wat ik deed toen ik hoorde dat John Lennon vermoord was. Ja! Dat weet ik nog en dat zal ik niet vergeten.

Maar ik heb behalve deze nog veel meer herinneringen aan John Lennon. En aan The Beatles. Het is de soundtrack van mijn jeugd, en daarmee van mijn leven. De betekenis en invloed van deze muzikale supernova kan niet overschat worden. Met steeds weer een nieuwe kwantumsprong herdefinieerden ze bij vrijwel elke nieuwe lp de popmuziek. In de jaren zestig waren ze er altijd, en overal.
Globaal maakten ze per jaar 2 lp's, plus drie singles, plus een film, gingen ze meerdere keren op tournee en verzorgden de eerste jaren daarnaast bijna wekelijks een live radioprogramma voor de BBC waarin ze ook nog eens optraden. Kom daar nu nog maar eens om.

Mijn eerste herinnering is volgens mij hun vierde single, She Loves You, waarmee ze in Europa definitief doorbraken. Wekenlang stond dit nummer 1 in de Top 10 van de Vara Radio & TV Gids, die mijn ouders hadden. Deze Top 10 werd wekelijks op de radio uitgezonden, ik mocht daar naar luisteren, maar niet te hard hoor, die jazz-muziek!
Alle singles daarna herinner ik me ook, en hoe ze in première gingen, Paperback Writer/Rain bijvoorbeeld bij Radio Veronica.

The Beatles in Nederland. Helaas kon/mocht ik daar niet naartoe, maar we volgden het op TV. Herman Stok mocht als Nederlands hipste interviewer in Treslong wat vragen stellen. Of The Beatles hun eigen sokken wasten.

In het door onze klas opgevoerde toneelstuk aan het eind van de lagere school wisten we een Beatles-nummer te smokkelen, I'm down.

Ik herinner me hoe ik met mijn nicht luisterde naar Rubber Soul, of de teksten probeerde te vertalen van I'm The Walrus. Wat betekent in godsnaam GOO GOO GOO JOOB! Kom daar maar eens uit als 13-jarig MULO-kereltje.

Een middelbareschoolvriend had de witte dubbel-lp op tape opgenomen (en alle andere Beatles-lp's, overigens); op zijn kamer meezingen, trommelen, pianospelen. Daar schijnt nog een opname van te bestaan. Een verontrustende gedachte.

En nog meer, nog veel meer. In krap 8 jaar 27 keer nummer 1 in Amerika en Engeland.

En daarna John sans Beatles. Met Yoko. John&Yoko's Two Virgins....hm.....

Cold Turkey, Give Peace A Chance. De briljante eerste solo-lp Plastic Ono Band. Daarna Imagine.

Het creatieve dal van Some Time in New York City. Het jarenlange gedonder met John's Green Card.
Mind Games, Walls and Bridges, het laatste optreden in Madison Square Garden, met Elton John.

En toen ineens: geen platen meer, vijf jaar niets. Toen onvoorstelbaar. In bladen als Melody Maker, Rolling Stone en ook door Beatlefans onderling werd regelmatig gespeculeerd over het hoe en waarom, maar vooral: zou John Lennon ooit nog een plaat maken. Het leek er niet op.

In de zomer van 1980 was er ineens een klein berichtje in NME, en een interview in Newsweek, met nieuwe foto's: John Lennon was 'in het geheim' in een studio in New York dan toch bezig met een nieuwe lp, 'a collection of love songs'. Dat werd Double Fantasy, ook deze lp kocht ik op de dag van uitkomen, ergens half november. Drie weken later was het 8 december 1980, in Europa al 9 december. Een koude, mistige winterdag.

John Lennon, my all-time hero of rock 'n' roll.

This is Dr. Winston O'Boogie saying goodnight
From Record Plant East, New York
Everybody here says 'Hi',
Goodbye!

Gimme Some Truth

John Lennon, 30 jaar dood alweer. Het volgende lijkt actueler dan ooit.

Over Bresjes

Het dorp Breskens in Zeeuws-Vlaanderen bestaat dit jaar 500 jaar. En dit boek, met het formaat van een atlas, is ter gelegenheid daarvan uitgekomen. Een leuk lees- en kijkboek over geschiedenis en heden van dit dorp. Maar Foxx, hoor ik U zeggen, wat heb jij met Breskens? Ach, mijn moeder kwam er vandaan, ik heb er nog steeds familie wonen en een keer per jaar ga ik daar even langs, op bezoek, misschien ook om iets te zoeken wat er eigenlijk niet meer is. Toevallig ook komende week, als ik dochterlief naar de meeloopdag van de Hogeschool Zeeland breng. Even over met de boot. Helaas niet meer zoals vroeger met een autoveer, maar met een kleiner voetgangers- en fietserspontje.

PS Al bladerend in dit boek kwam ik verschillende familieleden tegen. Leuk. Neef Bram volgens het register zelfs 11 keer.