Boekenland: wat is belangrijk, wat niet

Misschien denkt U het antwoord op deze vraag af te kunnen leiden uit de ruimte die aan een bepaald boek besteed wordt in de boekenrubriek van de Volkskrant.

Deze week werd in die boekenrubriek vijf en een halve pagina ingeruimd voor een 'interview' dat Maxim Hartman (wat is dat toch met die Maxim Hartman, eerder kon hij ook al al een paar weken lang steeds een bladzijde vullen met onzinboekbesprekingen) had met Rob Hoogland en Arthur van Amerongen, naar aanleiding van het verschijnen van Het Grote Foute Jongens Boek. Ook dit interview voegde weer helemaal niets toe, behalve de mededeling dat het ouwe-jongens-krentenbroodverhalen zijn. Een ouderwets degelijke recensie is aan dit boek natuurlijk ook niet besteed en sowieso al een tijdje teveel gevraagd, ik weet het.

Een eind verderop is er de pagina Signalementen, op één bladzijde wordt een aantal (deze week: zeven) boeken 'gesignaleerd'. Een daarvan is nota bene Verhaal van een leven, deel 1, van Konstantin Paustovski. Nauwelijks een-derde Sir Edmundkolom. Man man man. Ik lees momenteel Paustovski's Goudzand, een geweldig goed, rijk boek, dus ik was zeer benieuwd geweest naar vijf en een halve bladzijde over Paustovski. Maar ja.

Recensies schrijven kan ik overigens ook niet. Ik zeg dus maar, slechts afgaand op mijn vermoeden (en leeservaring met Goudzand): koop dit boek of leen het uit de bibliotheek en lees! 

Ik zag De Vader

Ik zag deze voorstelling, met Hans Croiset en Johanna ter Steege. Indrukwekkend en ontroerend. In zo'n 15 scènes (met tussendoor donkerslagen en steeds dissonanter pianospel) zag ik de aftakeling. De spelers wisselen van rol, is het nou de dochter of de verzorgster, de schoonzoon of de arts, het decor verandert en sommige scènes worden iets gewijzigd of in andere volgorde deels opnieuw gespeeld, waardoor behalve de 'patiënt' ook de toeschouwer in verwarring raakt, bijzonder. De liefde, de verwarring, de vertwijfeling, de angst en de boosheid kwamen geweldig geacteerd voorbij. Hans Croiset, inmiddels in de tachtig, wat een prachtige rol! Ik had tranen in de ogen.
Een paar mooie dingen gezien, de afgelopen dagen. Maar nu is het weer even uit met de pret.

Ik zag Dr. Miracle's Last Illusion

Een prachtige voorstelling van Opera2Day, Dr. Miracle's Last Illusion. Een werkelijk betoverende mix van het ouderwetse negentiende eeuwse illusionisme, opera en ballet. Indrukwekkende decors, en de muziek niet uit een geluidsinstallatie, maar uit de orkestbak. Het verhaal volgt Dr. Miracle, een illusionist á la Houdin, Dr. Herrmann. Tijdens een optreden sterft en meisje uit het publiek dat meedeed aan de truc, per ongeluk. Dr. Miracle vangt hierdoor een glimp op van het hiernamaals, die hem zo bedwelmt dat hij dat nog eens mee wil maken. Vervolgens geraken we in een mysterieuze wereld en zien we een aantal illusionistische trucs, of zijn het toch moorden. Mooi uitgevoerd, met een keur aan aria's en balletten van Verdi, Wagner, Stravinsky, gebracht ook in de traditie van het tijdperk. Ik ben geen operaman, maar het was prachtig. Het is lang geleden dat ik meemaakte dat na een optreden in het theater zo lang en enthousiast geapplaudisseerd werd. Minutenlang. Ik zou zeggen: gaat dat zien!