Magical Beatles Museum/The Casbah - Een uitje naar Liverpool 4

Je zou kunnen zeggen dat dit een 'Best' dagje was.

In Mathew Street wilde ik graag naar het Magical Beatles Museum. Het bestaat nog niet zo heel lang, het tentoongestelde is gebaseerd op de collecties van Beatles-vriend-roadie-fixer-vertrouweling-Appledirecteur Neil Aspinall (1941 - 2008) en die van Pete Best (1941), de eerste drummer van The Beatles. Het museum wordt gerund door Roag Best, zoon van Neil en halfbroer van Pete. Hij stond achter de kassa.



Ik had beter op moeten letten, het bord met Ringo (tussen Pete en John) is nauwelijks te zien, jammer. Ze noemen zich 'Liverpool’s most authentic, unique and original Beatles Museum'. In ieder geval vond ik het veel beter dan het veel bekendere toeristenmuseum The Beatles Story bij het Albert Dock.

Drie verdiepingen Beatles-spullen, chronologisch geordend. Zelf vond ik de eerste verdieping, met als onderwerp 'de vroege periode' het interessantst. Het gaat dan om The Quarrymen, Hamburg, EMI, maar hier ook Pete en Mona Best. Pete was natuurlijk de drummer, maar deed in 1961 tot Brian Epstein op het toneel verscheen, de boekingen, samen met Mona, 'the mother of Merseybeat'. Leuk om hier wat meer dan gebruikelijk over te kunnen bekijken in de vorm van foto's, documenten en video's.


Mona Best


De eerste verdieping


Hoezen Premier Kit drumstel van Pete

Ook op de hogere verdiepingen viel er van alles te bekijken. Een voorbeeld:


George Harrisons 1961 Stratocaster 'Rocky', geverfd met fluorescerende verf en nagellak van Pattie Boyd


The Beatles 1967

Vanuit Mathew Street is het ongeveer anderhalf uur lopen naar Haymans Green, West Derby, waar Mona Best woonde en in 1959 in de kelder van haar huis de Casbah Coffee Club opende. Ik kon op afspraak om half twee terecht. John, Paul en George hielpen bij het decoreren en schilderden plafonds en een spinnenweb muurschildering. En ze traden er meerdere keren op, vanaf de opening in 1959, als The Quarrymen, toen John, Paul, George and Ken, 4 gitaren en geen drummer, tot aan de sluiting in 1962, als The Beatles, toen John, Paul, George en Pete. Paul McCartney: "I think it's a good idea to let people know about The Casbah. They know about The Cavern, they know about some of those things, but The Casbah was the place where all that started. We helped paint it and stuff. We looked upon it as our personal club."

Ik ging kijken, het viel mij vooral op hoe klein het was. Met uitverkochte avonden, maximaal 300 bezoekers, zonder airco, moeten die optredens een letterlijk adembenemende ervaring geweest zijn. Hier wat foto's, van toen en nu. Muur- en plafondschilderingen door The Quarrymen, houtsnijwerk: John Lennon ;-)



















Link: Dublin Street - Een uitje naar Liverpool 3
Link: The Grapes/The Cavern - Een uitje naar Liverpool 5

Dublin Street - Een uitje naar Liverpool 3

Ik liep het Museum of Liverpool uit, en had voor het avondprogramma nog wat tijd over. Ik keek op mijn mobiel en zag dat Dublin Street betrekkelijk dichtbij was, een half uurtje lopen of zo.

28 september 1962 (volgens Mark Lewisohn, er is ook een bron die het zich herinnert als een druilerige woensdag, dat zou dan de 26e kunnen zijn) was ongeveer een week voor de eerste Beatles-single Love Me Do uitkwam. Er waren publiciteitsfoto's nodig. Die dag werden meerdere foto's in Liverpool gemaakt. Een van de bekendste is denk ik deze.



Ik heb dit (en andere, op dezelfde dag genomen) altijd een wat aparte foto gevonden. Totaal niet glamoureus staan The Beatles op een braakliggend stukje grond met op de achtergrond een groot gebouw. Grijs, mistig.







Behalve de hier weergegeven foto's zijn die dag hier nog minstens twee andere groepsfoto's en een serie individuele portretten gemaakt.

Op een gegeven moment kwam ik erachter (hé, dat gebouw ken ik) dat Bob Dylan in 1966 op dezelfde plek ook foto's had laten maken. Op internet blijkt er van alles over geschreven te zijn.



Toeval of niet? Dylan was een Beatles-fan, zoveel is zeker.

Het gebouw achter The Beatles en Dylan is Clarence Warehouses aan Dublin Street, gebouwd ca. 1844, een van de honderden pakhuizen die ooit in Liverpool stonden. The Beatles en Dylan staan op een braakliggend stukje land tussen Saltney Street en Dublin Street.

Mark Lewisohn (natuurlijk hij weer) gebruikt de Beatlesfoto om aan de hand van een toevalsvondst het verhaal van The Beatles te beginnen.

Op dat stukje braakliggend land hebben huizen gestaan, gebouwd rond benauwde binnenplaatsen. Klik op het kaartje voor grotere weergave. In het eerste deel van Lewisohns Beatlesbiografie Tune In valt te lezen dat op deze plek, in een van deze binnenplaatswoningen in 1850 John's overgrootvader James Lennon (geboren ca. 1829 in County Down, Ierland) woonde. James Lennon werkte in een pakhuis en woonde in Saltney Street met zijn vrouw Jane McConville bij zijn schoonouders. Allen waren Ierse migranten, naar Engeland gevlucht vanwege de Ierse Great Famine (1845 - 1852). James Lennon woonde in een huis in Court No. 12, op grond van de gevel van het pakhuis op de foto's schat ik dat The Beatles ongeveer op de plek van Court No. 7 stonden. John Lennon was altijd geïnteresseerd in de herkomst van zijn familie, maar heeft dit nooit geweten.



Op internet is nog een foto van een van die binnenplaatsen te vinden uit 1906. Rond 1912 zijn ze gesloopt.



De wandeling van het museum via Great Howard Street naar Dublin Street is niet bijzonder. In de 19e eeuw woonde in deze buurt, Vauxhall, een grote Ierse gemeenschap, hier gearriveerd via het Clarence Dock. Zo ook James Lennon. Nu vooral industrie, kleine bedrijfjes. Armelijk.

Hieronder Dublin Street nu. Links het pakhuis, rechts waar het braakliggend stuk grond tussen Dublin Street en Saltney Street was, en eerder de binnenplaatswoningen.

Streetview:


Ik weet het, het is zelfs nauwelijks een voetnoot te noemen, deze straat. Toch wilde ik er even naartoe. De volgende dag sprak ik Mark Lewisohn, ook kort over Dublin Street. Zijn verwachting is dat het hier snel gaat veranderen allemaal, vanwege het geplande nieuwe voetbalstadion voor Everton, bij het Bramley-Moore Dock, vlakbij.

Link: Double Fantasy - Een uitje naar Liverpool 2

Link: Magical Beatles Museum/The Casbah - Een uitje naar Liverpool 4

One small step for mankind, one giant leap for me

19 oktober 2019, 19 uur 57, de 21e eeuw is ook bij mij dan eindelijk begonnen.

Eergisteren een streaming-ding gekocht, zojuist aangesloten op de geluidsinstallatie, en een Spotify-abonnement aangezwengeld.

Leuk, een Beatlemuziekje!

Double Fantasy - Een uitje naar Liverpool 2

Iets anders wat ik graag wilde, was het bezoeken van de Double Fantasy tentoonstelling in het Museum of Liverpool. Deze tentoonstelling over John & Yoko loopt al vanaf 18 mei 2018, is al een of twee keer verlengd maar gaat nu op 3 november echt sluiten. Ik was nog mooi op tijd en bezocht de tentoonstelling meteen nadat ik in Liverpool was aangekomen.



Double Fantasy is een mooi, chronologisch opgezet overzicht, waarin John & Yoko van alle kanten belicht worden. Hun levens, de muziek, de events, de kunst, de tentoonstellingen, de films. Verhalen, foto's, manuscripten, persoonlijke bezittingen, video's. De halve bovenste verdieping van het museum was er aan gewijd. Ik liep er twee uur rond, opgetogen als een kind met een snoepdoos. Een volkomen willekeurige greep, totaal niet volledig, of representatief:


Het kaartje dat Yoko aan John gaf bij hun kennismaking, en nu aan iedere bezoeker van de tentoonstelling.


De poster die John in 1967 in Sevenoaks kocht, en die hem inspireerde tot Being For The Benefit Of Mr. Kite!


Foto uit de catalogus van het John & Yoko Acorn Event, waarbij ze wereldleiders over de hele wereld 2 eikels stuurden om in hun tuin te planten, 'for world peace'. Great oaks from little acorns grow, dat was ongeveer het idee.


Yoko Ono - White Chess Set (1966) (replica)


Trouw-jasje, -akte en -hot-pants (1969)


Army shirt (1971-73)


De Sardonyx 800 D II gitaar, die John gebruikte tijdens de Double Fantasy sessies (1980)


Portret met post-its van bezoekers


Bij de uitgang staat Yoko Ono's Wish Tree for Liverpool. Mijn wens hangt er nu ook bij.

Een bijzonder overzicht. Ik werd er blij van, veel attributen nu in het echt, van dichtbij te kunnen zien, de verhalen te lezen, de films te zien. De vraag was vroeger altijd: Beatles of Stones? Voor mij was het: Beatles natuurlijk. John of Paul? John natuurlijk. En eigenlijk is dat nog steeds zo. Ik werd er melancholiek van, het is lang geleden, inmiddels. Het emotioneerde me zelfs. Er is veel gebeurd. John & Yoko.

Just a boy and a little girl
Trying to change the whole wide world
John Lennon - Isolation (1970)

P.S. Een verdieping lager bekeek ik ook nog de tentoonstelling Blitzed, over de Duitse bombardementen op Liverpool in 1940 - 41. Indrukwekkend.

Link: Childhood Homes - Een uitje naar Liverpool
Link: Dublin Street - Een uitje naar Liverpool 3

We zijn net dicht

Ik zag dat ze aan het opruimen waren.
- Zijn jullie nog open? vroeg ik, terwijl ik de deur van het bloemenwinkeltje achter mij dicht trok.
- We zijn net dicht, antwoordde de verkoper, eigenlijk nog een schooljongen.
- Kan ik misschien dat boeketje nog snel kopen, probeerde ik.
- We hebben het geld van de dag geteld, antwoordde de jongen. Hij wees op een dicht geldkistje.
- Ik heb gepast, zei ik, en liet een biljet van vijf euro zien.
- Het geld is al geteld.
- Volgende keer beter dan, besloot ik.

Ik liep naar buiten. Het was weer begonnen, een lichte maar gestage miezer. Ik liep over de begraafplaats naar de verre achterzijde, bij het monument. Het laatste stuk was een urnenveld, en deed mij denken aan een opslag van ANWB-paddenstoelen. De achterkant, in het midden, en dan drie meter vanaf het monument. Dat had mijn vader ooit verteld. Nooit zijn we er samen geweest.
Een leeg grasveldje. Ik stond er een tijdje naar te staren. Het begon harder te regenen. Ik had geen bloemen, wat deed ik hier nog.
Bij de uitgang wilde ik een kop koffie drinken, en liep het Petit Café binnen.
- We zijn net dicht, zei de medewerker.

Childhood Homes - Een uitje naar Liverpool

Ik wilde al tijden weer eens naar Liverpool, om 'Beatle-dingen' te bekijken. Op de lijst 'dingen die ik zeker wilde doen' stond in ieder geval een bezoek aan de huizen waar John en Paul woonden in hun jeugd. Toen ik hier eerder was, was dat niet mogelijk, nu zijn beide huizen in bezit van The National Trust. Je kunt er niet zomaar naartoe, je moet je aanmelden (weken van tevoren, het zit altijd vol) en je wordt met een busje gebracht. Fotograferen binnen is verboden.



John's huis Mendips, 251 Menlove Avenue, ligt in een mooie buurt waar het goed wonen was, en is. Zoals John ooit zei: My neighbours were bankers, doctors and lawyers. Geen omgeving voor een Working Class Hero.



We kregen een geweldige rondleiding door gids Colin Hall, zelf ook afkomstig uit de buurt. Vanaf het hek achterom (zoals dat toen John er woonde ook ging, om de vloerbedekking te sparen kwam men via de keuken) naar binnen. The National Trust heeft het interieur teruggerestaureerd naar de jaren 50, aan de hand van foto's en herinneringen. Het huis komt voor in allerlei biografieën, mooi om er zelf eens rond te kijken, in de 'Morning Room' (de kamer waar John het liefst zat, las en schreef, want verwarmd), 'Dining Room', 'Lounge' (waar Johns band The Quarrymen oefende) en via de trap (met een krakende tree die er al in de jaren '50 zat, waar John 's nachts overheen stapte om Aunt Mimi niet wakker te maken, en die op aanwijzing van Yoko is gebleven) naar John's kamertje. Bijzonder. Maar voor mij was het bijzonderst het halletje bij de voordeur. Om geluidsoverlast te beperken, maar vooral ook vanwege de akoestiek (er is een lichte galm door de harde muren) oefenden John en Paul in deze kleine ruimte, met hun gitaren en speelden ze hier hun eerste composities. Ik stond er een minuutje en probeerde de galm. Inderdaad. Niet te hard zong ik Hello Little Girl, de eerste bewaard gebleven compositie van John, uit 1957. Er bestaat een opname van uit 1960, van The Quarrymen, deze hieronder is van 1 januari 1962, de auditie bij Decca.



The Quarrymen en The Beatles speelden het nummer wel live tussen 1957 en 1962, maar het werd nooit opgenomen voor EMI. In 1963 verscheen de versie van The Fourmost, een andere groep uit Liverpool van manager Brian Epstein.



Met het busje is het daarna een paar minuten rijden naar 20 Forthlin Road, waar de McCartneys woonden vanaf 1956. John en Paul liepen of fietsten binnendoor naar elkaar, via de Allerton Golf Course. Ik deed dat in 1988 ook, nu was er geen gelegenheid voor.



Het is een eenvoudiger buurt en huis dan Menlove Avenue, waar we werden rondgeleid door de echtgenote van Colin, Sylvia Hall. Ook hier alles zoveel mogelijk teruggebracht naar de staat van de jaren 50. Aan de muur hingen veel foto's uit die periode, gemaakt door Pauls jongere broer Mike. Vorig jaar deed Paul een Carpool Karaoke met James Cordon, en bezocht hij zijn oude huis.



De McCartneys waren een gezin met een sterke muzikale traditie. Vader Jim McCartney was een niet onverdienstelijke amateur met een eigen jazz-band geweest en speelde 'alles' op de piano, en als ooms en tantes langskwamen duurde het niet lang of er werden verzoeknummers ingediend en werd er gezongen, meerstemmig. Eind 1956, begin 1957 componeerde Paul achter de piano zijn eerste nummers. Waarschijnlijk het eerste was Suicide, Paul nam een kort stukje in 1970 op voor zijn eerste solo-lp. Er bestaan meer opnames van uit de jaren 70, dit is een wat langere versie uit 1974.



Volgens de gids wellicht geïnspireerd door een van zijn vaders 78-toerenplaten, The entertainer van Scott Joplin, volgde een tweede compositie, When I'm Sixty-Four.



The Beatles speelden When I'm Sixty-Four rond 1960, 1962 wel in The Cavern rond de piano, als de stoppen weer eens doorgeslagen waren.

I could be handy, mending a fuse
When your lights have gone

Eind 1966 werd het met verder aangepaste tekst opgenomen, het verscheen natuurlijk op Sgt. Pepper, bijna 11 jaar nadat het gecomponeerd was.

We keken nog even in de tuin, met het schuurtje en het muurtje en de regenpijp waarlangs Paul omhoog klom naar zijn kamertje als de deur op slot zat. Mooi om er even geweest te zijn.



De 'childhood homes' waar George en Ringo eind jaren 50 woonden (25 Upton Green en 10 Admiral Grove) zijn in privé bezit en niet publiek toegankelijk.

Link: Double Fantasy - Een uitje naar Liverpool 2

And in the end ... 50 Years Abbey Road - The Analogues

Dit wilde ik ook graag zien. Ik was al bij een try-out geweest, en heb inmiddels ook de cd. Wat ik toen schreef, geldt nu weer. FAN-TAS-TI-SCHE show. Geen foutjes meer gehoord dit keer. Voor de pauze de hele lp (Come Together, Something, Oh! Darling, wat een start!), na de pauze een ruime greep uit de rest van periode '66 - '70, dus de lp's Revolver, Pepper, Magical Mystery Tour, White Album, Yellow Submarine en Let It Be.

Hier de Fab Five in de weer tijdens Maxwell's Silver Hammer. Close-up van aambeeld rechtsboven op beeldscherm.



Ik heb genoten, en kende alle nummers. Alles was goed, het geweldigst was Something, zowel instrumentaal als vocaal spot on.

Er komt nog de Let It Be: Abbey Road theatertour (daar zit ik ook weer bij) en volgend jaar staan ze nog twee keer (2 x dus) in Ziggo met Hello Goodbye.



En dat is het dan. Kennelijk komt er geen aparte show meer rond Let It Be, jammer maar enigszins begrijpelijk, The Beatles zelf hadden zeer gemengde gevoelens bij deze lp. (Ik denk dat elke andere groep blij zou zijn met een lp met nummers als Get Back, Let It Be, The Long And Winding Road en Across The Universe.)
Ook Revolver komt niet meer als geheel aan bod. The (Silver) Analogues speelden dit in 2015, toen ze nog niet bekend waren. DIE HEB IK TOEN DUS GEMIST! En ik vind dát nu juist de beste Beatles-lp.

Liverpool

Ik was een paar dagen in Liverpool, om Beatle-dingen te doen. Daarover een andere keer.

Er viel mij iets op in de stad. Het centrum is (sinds ik er laatst kwam, jaren geleden) flink opgeknapt, veel straten zijn autovrij gemaakt, The Docks zijn ontwikkeld van een troosteloze herinnering aan het verleden naar een toeristische trekpleister, er is een mooi museum bij Pier Head gekomen, en er zijn nog veel meer ontwikkelingen. Fijn!
Maar in dat weliswaar opgeknapte centrum zie je werkelijk overal zwervers, mensen die dag en nacht op straat leven. Triest. Enigszins besmuikt maakte ik deze foto.



Deze man of vrouw ligt gewoon midden in Hanover Street, een straat pal in het centrum. Toen ik een halve dag later hier weer langs liep lag hij er nog. Nadat ik de foto had gemaakt draaide ik mij om. Tien meter verder lag weer iemand. En verderop weer. Echt, tientallen heb ik er zo gezien. Elke dag weer. Ik vind het schokkend.

Hier nog een slaapplaats, kennelijk (tijdelijk) verlaten.



Buiten het centrum, in een aantal mindere wijken, waar ik ook was, is het een troosteloze zooi. Vervallen, dichtgespijkerde huizen, rommel op straat, veel rommel op straat, wegdek en trottoirs in slechte staat, vaak lukraak gerepareerd met tegels die kennelijk bovenop de stapel lagen, of met een kwak asfalt.

Engeland, ik kom er graag, maar er is toch iets fundamenteel fout, dat dit op deze schaal voorkomt.