Schrikken

Ik heb een paar dagen getwijfeld, maar schrijf het nu toch maar op.

Deze week reed ik in mijn auto op de ring van Alkmaar, en keek in de achteruitkijkspiegel. In de auto achter mij zat mijn vader. Je hebt wel eens dat je denkt dat je iemand ziet, maar als je nog een keer goed kijkt is hij of zij het toch niet. Dit keer was dat anders. Bij het volgende verkeerslicht stopte ik, en de auto met mijn vader stopte vlak achter mij. Het was nog steeds mijn vader. Even later passeerde hij mij. Ik zat als versteend in de auto, de haren in mijn nek stonden recht overeind. Ik ben bij de volgende parkeerhaven gestopt om even bij te komen.

David spreekt

(foto Bert Nienhuis)

Een van de vrienden in Voskuils Bij nader inzien is David Grobben. David vindt de discussies tussen Paul en Maarten maar ingewikkeld, maakt liever plezier en verliest zich in de poëzie van Gorter. Model gestaan voor dit romanpersonage heeft de latere hoogleraar Nederlands Enno Endt. Ook in de postuum verschenen roman Binnen de huid komt David voor, en Voskuil beschrijft vanaf pagina 289 een gevecht tussen Maarten en David, in de Haagse Bosjes van Poot.
Opmerkelijk is dat dit voorval daadwerkelijk heeft plaatsgevonden, en dat Enno Endt zijn herinnering hieraan kort voor zijn overlijden in 2007 noteerde. Deze herinnering is nu als Duel door Endts weduwe gepubliceerd in Tirade, en in een begeleidend artikel van commentaar voorzien. Enno Endt dateert de gebeurtenis in 1954, wellicht september.

In grote lijnen komen Endts herinneringen overeen met het in Binnen de huid beschrevene: de ontmoeting bij de Koninklijke Bibliotheek, de fietstocht richting Scheveningen, het gevecht en de afloop.

Endt en Voskuil zouden elkaar daarna bijna veertig jaar niet meer spreken. In 1991 (ten tijde van de film BNI) volgde een verzoening. Jammer dat beide herinneringen postuum zijn gepubliceerd, en dat ze elkaars versies niet hebben gelezen.

Wat een boek!

 

Dit boek kreeg ik eigenlijk voor mijn verjaardag als een soort bij-cadeautje, een aardigheidje. Maar wat een schitterend verhaal is dit. Wat een mooi hyper-poëtisch taalgebruik. Hafid Bouazza beschrijft de geschiedenis van de emigratie van Marokkanen naar West-Europa. Hij doet dat zo mooi, zo indringend dat je met al je zintuigen Marokko ziet, voelt, hoort, ruikt en proeft. Het beschrijft de verschillen tussen de generaties, tussen mannen en vrouwen en tussen Marokko en Amsterdam. Het is wel zo overweldigend dat het halverwege te veel dreigde te worden en ik met lezen even pas op de plaats maakte. Daarna verder in een ruk uitgelezen. Mooi, heel mooi.

You phony!

Begin juli werd mijn moeder 's avonds gebeld door een consultant van Euphony, een telefoonaanbieder. Mijn moeder zegt dat ze zeker geen toestemming heeft gegeven, maar een paar dagen later lag er een welkomstbrief op de mat. Welkom bij Euphony! Op 11 juli heb ik gebeld met Euphony en gezegd dat dit ongedaan gemaakt moest worden. Dat zou men doen. Een week of drie later lag er weer een brief van Euphony op de mat, met de mededeling dat de overschrijving nu definitief was. Gefeliciteerd! Op 10 augustus heb ik weer gebeld, met weer de vraag om dit ongedaan te maken, en verder met de mededeling dat eventuele rekeningen door mijn moeder niet betaald zullen worden, of teruggeboekt. Sorry, foutje, we maken het in orde. Vorige week constateerde ik met het Carrier Preselect Nummer 0800 1273 dat het weer niet in orde was. Gisteren heb ik de boeven van Euphony weer gebeld. Ik heb eerst gevraagd met wie ik van doen had (ene Gino), de situatie weer uitgelegd, in harde, harde bewoordingen gezegd wat ik er van vind (regels der wellevendheid beletten mij dat hier woordelijk te herhalen), en aangekondigd dat als het nu niet binnen 24 uur opgelost wordt, ik een klachtbrief zal sturen met mijn bevindingen en klacht aan de directie van Euphony met kopieën aan consumentenrubrieken Kassa en Radar, en aan de Consumentenbond. Vanmorgen was ik bij mijn moeder, en constateerde dat het nog steeds niet gedaan is, zodat die brieven nu inderdaad geschreven zijn, en morgen verstuurd zullen worden. Verder heb ik KPN verzocht mijn moeder weer aan te sluiten bij KPN, maar dat gaat zomaar niet, daar moet een formulier voor worden ingevuld. Grappig is dat, Euphony kan het zonder formulier of handtekening af.

Grrrrrr ....

Eerder deze week was het door ons bestelde pakket voor digitale televisie van UPC bezorgd.
Donderdagavond kochten wij (met een voor ons bijna ongekende daadkracht) ook nog eens een nieuwe TV + wandbevestiging.
En vandaag zou ik een en ander monteren. Heb ik weer: de door UPC bijgeleverde scartkabel is te groot voor de aangeschafte wandbevestiging. Past niet, dus. Vandaag is alles dicht, dus morgen weer langs BCC voor alternatief, enzovoorts en enzoverder.

Gerard Reve's vriendin in de oorlogsjaren

Onder deze titel ligt bij de boekhandel een gratis voorpublicatie van Nop Maas' biografie van Gerard Reve, Kroniek van een schuldig leven, waarvan het eerste deel (van drie) op 30 oktober zal verschijnen. Ik heb dit boekje gelezen, volgens mij wordt dit een gedetailleerd en zeer lezenswaardig project. U kunt ook een exemplaar van deze gratis voorpublicatie bestellen door uw adresgegevens te sturen naar contact@vanoorschot.nl o.v.v. voorpublicatie Gerard Reve.
Doen!

Zeer zware windstoten bla bla bla

Wie neemt dit nog serieus. Weer werden we de hele dag lastiggevallen met een KNMI WEERALARM: Zeer zware windstoten met mogelijk grote schade! Zoals ALTIJD kwam er weer NIETS van uit.
Aandachttrekkers.

Ik doe ook een voorspelling: Ook het volgende KNMI weeralarm zal weer helemaal niet uitkomen.

Update: ook de ANWB kan zijn lachen niet meer inhouden: "Het moet nauwkeuriger. Laten we ervoor zorgen dat de techniek beter wordt. Er is een aantal weeralarmen geweest de afgelopen jaren, en bij vele ervan gebeurde er niets wat voorspeld was. Dan ga je aan de geloofwaardigheid van het weeralarm knagen."

De tandeloze tijd revisited

Dit is een ongewoon boek. De schrijver heeft hier een al in een eerder boek verteld verhaal verzelfstandigd. In wezen is het een remix van onderdelen uit De tandeloze tijd. Daarover straks. Eerst het boek zelf. Het heeft kenmerken (vorm, titel, plot) van een thriller, en het is ook ongemeen spannend geschreven. Toch is het geen echte thriller, daarvoor is het verhaal te ingewikkeld en de taal te virtuoos. Thomas Ross, Saskia Noort en Esther Verhoef zijn voor een verhaal als dit veel te beperkt. Dit boek komt schijnbaar een beetje traag op gang, maar opeens merk je: AFTh heeft je bij de lurven, het boek moet uit! Het eigenlijke verhaal, de 'gipsmoord' is eerder verteld als onderdeel van De tandeloze tijd (vooral: Onder het plaveisel het moeras), waaruit AFTh het gelicht heeft. De personages zijn dus ook bekend: Albert, Flix en Thjum. In dit boek komt ook het duistere verhaal van de Napolitaanse kinderhandelaar Gesù Porporà meer naar voren.

De vraag is: waarom dit boek, op deze manier? Ik weet dat niet, maar kan een aantal redenen bedenken:
1. AFth wisselt van uitgever, en had nog laatste verplichtingen
2. AFth wil De tandeloze tijd nieuw leven inblazen, er komen namelijk ooit nog een vijfde deel (Da Vinci op de Veluwe), een epiloog en wellicht een satellietboek, zo verklaarde hij bij verschillende gelegenheden
3. AFTh was niet tevreden over de vorm van met name het derde deel van DTT, waaruit het grootste deel van Doodverf gelicht is en maakte daarom deze nieuwe versie
4. AFTh is op zoek naar een nieuw lezerspubliek, dat meer gewend is aan rechttoerechtaan-verhalen
Hoe het ook zij, dit was dus een wat mij betreft geslaagd meeslepend boek. Het laat ook nog eens zien hoe ingenieus De tandeloze tijd toch in elkaar zit. De hier gegeven tekst is voorzover ik nu zie afkomstig uit Vallende ouders, Het hof van barmhartigheid, Onder het plaveisel het moeras, De gevarendriehoek en Advocaat van de hanen. Boeken die destijds jaren na elkaar zijn verschenen. De teksten zijn op volgorde gezet, deels herschreven en uitgebreid. Ik heb daar steeksproefgewijs naar gekeken, maar een student Nederlands moet daar nog maar eens een keer het zijne of hare over zeggen, mij voert dat nu te ver. Wat hier wel ontbreekt zijn de labyrintische verknopingen met andere verhaallijnen, die voor mij overigens DTT juist ook zo aantrekkelijk en bijzonder maakten. Het leven in de breedte.

Dagje Amsterdam

Vandaag ging ik met mijn jongste dochter zoals elke zomer een bezoekje brengen aan de collectie van het Koninklijk Zoölogisch Genootschap Natura Artis Magistra, Artis dus. Dat was weer leuk, mijn favoriete afdeling zijn de aquaria. Dochter vond de zeeleeuwen het leukst, er zat ook een jonge bij, die erg geinteresseerd was in een rood balletje dat we voor zijn neus hielden.
's ochtends, wachtend op lijn 9 voor het Centraal Station zag ik Wim de Bie in lijn 16 stappen. 'Kijk, dat is Wim de Bie,' wees ik voorzichtig. 'Wie is dat?' was het begrijpelijke antwoord. 'Iemand van de tv,' verduidelijkte ik. 'Oh, van vroeger,' begreep mijn dochter. Inderdaad, van vroeger.
Aan het eind van de dag nog een lamp gekocht in een Chinese winkel in de Damstraat, en een bezoekje gebracht aan magazijn 'Het Wespennest'.

Student

Zoonlief is vandaag naar Delft vertrokken, voor de Owee. Deze Ontvangstweek is het traditionele begin van een studie in Delft, de studenten maken onder leiding van een mentor kennis met Delft, met de studie en met de studentenverenigingen. Ach ja, jaren geleden pakte ook ik wat spullen in een weekendtas, zei mijn ouders gedag en fietste welgemoed richting Delft.

We zijn te modern

Gisteravond weer op zoek geweest naar een televisie. Het blijkt dat de eisen die wij als randvoorwaarden hebben, niet gemakkelijk opgelost kunnen worden. De kamer is nl. na het klussen anders ingericht, en nu zouden wij de televisie graag in een heel andere hoek dan voorheen willen hebben. Dat geeft een probleem met de kabelaansluiting. Nu zijn er apparaatjes waarmee het kabelsignaal draadloos overgebracht kan worden naar de televisie. Maar dat geldt eigenlijk alleen voor het traditionele analoge signaal. Wij willen graag over naar digitale TV. Dan wordt het ingewikkeld, want die apparaatjes werken op dezelfde frequentie (2,4 GHz) als draadloos internet, en dat hebben we ook. Dat gaat storen. Verder zitten wij in het UPC-gebied, en UPC loopt kennelijk redelijk voorop met interactieve toepassingen zoals het aanvragen van films. En dat gaat weer niet draadloos, zo hoorden wij. We zouden het graag allemaal wel willen en zonder storing (dat is toch een beetje het idee van modern digitaal televisiekijken), maar de apparaatjes zijn er (nog) niet. We zijn te modern.

Frida Vogels, deel 6

Het zesde deel van Frida Vogels' intrigerende dagboekreeks. De elementen zijn bekend: het huwelijk met E., de Italiaanse familie, de vader, de stiefmoeder, de broer, al die relaties zijn bij tijden tamelijk moeilijk, althans zo ervaart de schrijfster dit. Zelfs met de vrienden Han en Lousje Voskuil, ook niet de makkelijksten, schuurt het af en toe flink. Vogels noteert dit, en zoekt de oorzaak in veel gevallen bij zichzelf. Verantwoording is het sleutelwoord. Dit deel is ook weer een dikke pil met tamelijk stuurs en onbuigzaam proza. Maar het is wel weer een boek dat ergens over gaat, waarin ik terugbladerde of vorige delen bij pakte voor herlezing. Een verademing in deze barre tijden van Kluun, Heleen van Royen en Saskia Noort.

Ik ben toch niet gek

We willen een nieuwe televisie. Dus rondshoppen. Vanavond was ik bij de Mediamarkt. Daar staan er (letterlijk) honderden. Probleem is dat je daar alleen de beeldkwaliteit kunt bekijken aan de hand van razendsnel gesneden actiebeelden uit tekenfilms, gecomputeriseerde actiefilms en reclamespots. In zo'n kermis van beeld kan ik de kwaliteit niet goed bepalen. Het beste middel daarvoor is (heel ouderwets) het testbeeld, of anders een reguliere tv-uitzending, zodat je goed kunt vaststellen of Erwin Kroll niet te oranje of juist lichtgrijs van gelaatskleur is.




Helaas, een echt tv-signaal weergeven kon niet. Ik moest het doen met de weergegeven cartoons en Mediamarkt-reclameboodschappen. Dus ging ik onverrichterzake weer naar huis. Ik ben toch niet gek.

Ik heb al een boek

We gingen naar het strand en als boekje nam ik mee The Old Man and the Sea (leek mij een toepasselijke titel) van Ernest Hemingway. Bij het klussen was dit boekje weer in 't zicht gekomen. Ik heb een oud Penguin exemplaar uit 1972, dat destijds kennelijk fl. 2,90 kostte. Wat een goed verhaal is dit, het was de vierde keer dat ik het las (havo examen, vwo examen en tijdens mijn studie) maar het was toch weer geweldig spannend.

Abbey Road

Vandaag 40 jaar geleden, om vijf over half twaalf 's ochtends, werd bovenstaande foto genomen bij een zebra op Abbey Road in Londen, vlakbij de EMI studios waar The Beatles aan hun laatste LP werkten. De foto werd gekozen als hoes voor die LP. Nadien is dit een van de Beatles-iconen geworden. Nog steeds (2009) bezoeken dagelijks tientallen fans de zebra om zich daar te laten fotograferen.
Voor diegenen die de moeite niet willen nemen om ter plekke te kijken, is er ook een webcam.

Ingezonden brief

Vandaag stuurde ik een ingezonden brief naar NRC Handelsblad, naar aanleiding van een boekbespreking van het laatstverschenen dagboekdeel van Frida Vogels, dat ik momenteel zelf lees.

In NRC Boeken van 7 augustus staat een (naar mijn smaak) verdiend positieve bespreking van Dagboek 1966 - 1967 van Frida Vogels, hoewel het kenmerk 'soap' naar mijn idee niet passend is. Bij een soap doet het er niet toe of je een aflevering of wat mist, er gebeurt toch niks essentieels. In de dagboeken is weldegelijk sprake van onomkeerbare, essentiële ontwikkelingen. Jammer verder dat op pagina 2 in de 'Beste Boeken' rubriek naar ditzelfde boek verwezen wordt met een afbeelding van Dagboek 1962 - 1963. Nou ja, ook een goed boek, zullen we maar zeggen.

De boekerij weer beschikbaar

Enfin, na de klusserij zijn vandaag de boekenkasten weer teruggezet en ingericht. Dat was nog even een karweitje. De boeken staan bij ons op auteur, en dan per auteur weer op datum van verschijnen. Op de foto het tussensorteerstation in de tuin. Prettig om alles weer onder handbereik te hebben.

Advies voor de boekenbranche

Ik heb vandaag weer twee treinreisjes gemaakt. Ik schreef het misschien al eerder, maar het spoorboekje van de NS moet in de boekwinkel voortaan staan in de kast Fictie, of Fantasy, want het beloofde wordt he-le-maal-niet-waar-ge-maakt. Een reisje Alkmaar - Den Haag kostte mij vandaag BIJNA DRIE UUR!!! Misschien de kast Horror...
Ook moeten op het spoorboekje (net als op sigarettenpakjes) waarschuwingsstickers komen. Reizen per trein kan U in aanraking doen komen met rare medemensen.
Algemeen: regelmatig hoesten en niezen, gewoon met heftige hoofdbewegingen in de vrije lucht. HATSJOEEE! Maar daar ben ik onderhand al aan gewend. Verder was er vandaag een luidkeels en langdurig bellende juffrouw, die van alles te melden had, tot over haar maandstonde toe. Dan was er een groepje zingende meisjes, jammer genoeg zonder zelfinzicht betreffende de zuiverheid van het ten gehore gebrachte Michael Jackson lied. Na Haarlem kregen we gezelschap van een knul die beide sneakers voluit op de stoel tegenover hem plantte, en (na een opmerking van mijn buurman daarover) ons minachtend aankeek. De terugweg verliep voorspoediger, alleen liet een van mijn medepassagiers tussen Haarlem en Amsterdam Sloterdijk stiekem een stinkscheet. Gatverdamme! Geen controle over de sluitspier en toch met het openbaar vervoer.

De beste taxichauffeur ter wereld

Vanmiddag dacht ik aan de volgende anekdote, ik leg hem hier even vast.
Al eerder vertelde ik dat mijn vader kort na de oorlog in Breskens kwam werken. Daar ontmoette hij mijn moeder. Haar zwager had een taxibedrijf, waarvoor mijn vader af en toe ook ritjes maakte, in West-Zeeuwsch-Vlaanderen. Op een dag reed hij een echtpaar van Breskens naar IJzendijke. Dit echtpaar ging naar een bruiloft, en bleek (net als mijn vader) uit Den Haag te komen. Mijn vader vertelde dat hij daar ook de weg wel zo'n beetje wist. Het echtpaar vroeg, om hem te testen, daarop of hij ook de Van der Vegtstraat kende. 'Jazeker,' antwoordde mijn vader, 'die loopt van de Laakweg naar de Stieltjesstraat.' De toenmalige Van der Vegtstraat bestaat niet meer, maar het was een kort en smal straatje. 'Als taxichauffeur moet je overal de weg weten,' verduidelijkte mijn vader.

Erken mij

Dit is weer zo'n spannend boek, een weggevertje dat ik ongevraagd cadeau kreeg. Ik las het vanmiddag in de trein. Het verhaal heeft mij precies anderhalf uur bezig gehouden, toen had ik het uit. Wat een cliché.

De ziel van werk

Ik las dit boek, voornamelijk omdat een vriend van mij het heeft samengesteld. Helaas moet ik melden dat niet alle stukken mij konden boeien. Wellicht te ver van mijn bed. Het boek bestaat uit ruim twintig bijdragen van verschillende auteurs uit bedrijfsleven, zorgsector of overheid, over inspiratie, bezieling en spiritualiteit op het werk. De specifiek op bepaalde situaties toegepaste illustraties hiervan vond ik niet zo interessant. Boeiender waren de meer algemene stukken, opgenomen in het laatste deel, Bronnen van kracht. Daar hoop ik ook voor mijzelf wat aan te hebben.