Ga niet naar zee

Na Joe Speedboot en Caesarion het derde boek van Wieringa dat ik las. 142 korte verhalen, gemiddeld anderhalve bladzijde lang. Dat is geen boek om in een of twee dagen achterelkaar uit te lezen, ik las elke avond zo'n tien stukken voor het slapen gaan. Korte situatieschetsen, waarnemingen en ervaringen. Ze zijn erg goed: ontroerend, hilarisch, bevreemdend, pijnlijk, en ze gaan over alles: de liefde, zijn vader, de natuur, de boot, de stad, de verplichtingen van de schrijver, enzovoorts en enzoverder. Ik merkte dat ik het jammer vond dat het boek bijna uit was, en moest tijdens het lezen denken aan (hoewel HEEL, HEEL ANDERS) A.L. Snijders en Nescio. Voorwaar, geen slechte associaties.

Mensen, ik heb drie goede boeken van Wieringa gelezen. Het is nu officieel: Tommy Wieringa is een goede schrijver.

De Meeuw

Met zoon naar De Meeuw van Tsjechov geweest. Een wat melancholisch stuk over verloren illusies. Saskia Temmink speelde als altijd erg goed. Ook Eline ten Kamp, die ik eerder zag in Wie is er bang voor Virginia Woolf? speelde goed. Maar helaas waren sommige stukken matig te verstaan, zodat ik op het puntje van mijn stoel heb gezeten....om het toch te kunnen volgen.

My Life In The Bush Of Ghosts

Vandaag kocht ik bovenstaand plaatje. In 1981 kocht ik de oorspronkelijke LP, en later de cd. Nu voor een paar euro een geremasterde versie, met verbeterd geluid, 7 extra nummers en een filmpje. Een fantastische plaat, met hypnotiserende collages van radio-opnames, Amerikaanse dominees, Arabische zang en muziek, Afrikaanse ritmes, gesampled en van een groove voorzien. We konden er destijds geen genoeg van krijgen, en ook nu klinkt het totaal niet verouderd. Alle nummers zijn minstens: goed, maar The Jezebel Spirit is ge-ni-aal! Helaas is het nummer Qu'ran van de cd-versie weggelaten, toen en ook nu weer.

Good Luck

Het is weer Boekenweek, en dus is er weer een Boekenweekessay. Dit keer 'vastgehouden en verteld' door Christine Otten en Erik Kessels. Het is een bijzonder boek, bestaande uit een serie foto's van een onbekend echtpaar, door Erik Kessels ergens bij een uitdragerij gevonden. Christine Otten liet zich door de foto's inspireren en schreef drie verhalen over de gebeurtenissen waarbij deze foto's gemaakt (zouden kunnen) zijn. Het werkt wonderwel. Ik heb gefascineerd naar de alledaagse kiekjes zitten kijken, waarop heel gewone mensen staan. Wie waren het, en wat is het bijbehorende verhaal? Christine Otten laat het weten. Een Belgisch echtpaar, een onbekende moeder met een afgestane dochter en een buitenechtelijke relatie. Dat had ik aan de foto's toch niet afgelezen. Ik heb het boekje met veel plezier gelezen en zit nog steeds een beetje naar die foto's te loeren. Leuk hoor!
Van dit boek is er ook nog een luxe-editie, met een fles Good Luck parfum. Die heb ik maar laten liggen.

Een plotse herinnering

Soms moet je ineens denken aan iets waar je in geen jaren aan gedacht hebt. Oh ja! Was ik helemaal vergeten! Niet dus, je had er gewoon even niet aan gedacht. Toen ik een jaar of zes, zeven was woonde naast ons in de straat (zie fotootje, wij woonden in deze straat, aan de linkerzijde) de familie Van der Harst. Dat waren oude mensen (misschien waren ze toen net zo oud als ik nu) en ze hadden een zoon die ergens begin 20 was. Deze jongeman speelde trompet. Hij oefende elke dag. Dunne muren, dus wij hoorden het ook allemaal. Ik herinner me dat hij dan op zondagen (waarschijnlijk alleen in de zomer) om een uur of zeven 's avonds een concertje gaf voor het hele blok, door op het balkon te gaan staan spelen. Wij (en veel andere buurtgenoten) zaten dan ook op het balkon en luisterden. Zo ging dat toen, blijkbaar. Niemand (behalve mevrouw De Bruin) had televisie, dus iedereen had tijd. (En alleen meneer Van Driel had een auto.) Daar moest ik vanavond ineens aan denken, na een kleine 50 jaar. Een heel gewone herinnering. Zoals iedereen die wel heeft. Maar waarom denk je daar dan ineens weer aan, na al die jaren, zonder aanwijsbare aanleiding?

Tante Lucietta

Een boekje van Frida Vogels, dat me deed denken aan De moeder van Nicolien van J.J. Voskuil. Ook dunner dan het 'gewone werk' van de schrijver, en ook anders van toon. Het boek bevat dagboeknotities (die overigens niet in de verschijnende reeks dagboeken (zie hier deel 1) opgenomen zullen worden) betreffende een (verre) tante die opduikt in het leven van de schrijfster. Die tante is misschien op alle fronten de antipode van FV: ze is vrolijk, uitbundig, warm, en treedt iedereen onbevangen tegemoet. Het boekje leest daardoor als een verslag van de verschillen in benadering, plaatsbepaling door twee relatieve outsiders in een familie. Dat is FV wel toevertrouwd.
Het boekje bevat verder een aantal kleine snapshots, meest van tante Lucietta, maar (opmerkelijk) ook twee van FV en haar man E. Een ongekende openheid.

De kraai

Het is weer Boekenweek, en dus is er weer een Boekenweekgeschenk. Dit keer geschreven door Kader Abdolah. Ik heb niet veel met Kader Abdolah. Vandaag las ik De kraai. Een hapklaar brokje van 90 pagina's, een duidelijk, rechttoe-rechtaan chronologisch, begrijpelijk verhaal (over de vlucht van de ik-persoon uit Iran) dat bij mij geen vragen opriep, nergens een ongemakkelijk gevoel gaf, maar ook nergens echt boeide. Het boek is doorspekt met citaten uit de Nederlandse literatuur, maar de keuze lijkt tamelijk willekeurig, komt bij mij vooral ijdel en behaagziek over en werkt soms contra-produktief. Zo woont de ik-figuur op Lauriergracht no. 37, natuurlijk een verwijzing naar Max Havelaar van Multatuli. Misschien onbedoeld tekenend voor Kader Abdolah: dit is het adres van Batavus Droogstoppel.
Nou ja, voor veel mensen morgen gratis reizen met dit boekje als treinkaartje, maar wanneer komt er weer een interessant Boekenweekgeschenk?

NRC Handelsblad: exit

Zolang ik me herinner is er een krant in huis. Mijn ouders lazen de Haagsche Courant, toen de grootste krant van Den Haag en omstreken. Ik las de krant altijd zittend/liggend op de grond in de woonkamer. Inmiddels is de Haagsche Courant verworden tot een soort omslagvel bij het AD. 

In mijn studietijd moest ik de krant zelf gaan betalen. Als student neem je dan wisselende proefabonnementen, die je op tijd weer inruilt voor een volgende. Zo las ik toen ook de Volkskrant, NRC, de Waarheid, Algemeen Dagblad, allemaal gratis of voor half geld. 

Op een gegeven moment besloten we een abonnement te nemen, op NRC Handelsblad. Die krant beviel ons het best. Gedegen, misschien wat saaie journalistiek. Focus op binnen- en buitenlands nieuws, politiek, economie, kunst en cultuur. Minder aandacht voor sport, OK. Goede achtergrondartikelen. Plaats voor opinie en debat. De beste boekenbijlage in Nederland. Bovendien een avondblad, want 's ochtends is er geen tijd, en waarom zou je 's avonds nog een krant met nieuws van gisteren willen lezen? Dat is jaren zo gebleven, en zo had het nog jaren moeten zijn. 

Maar NRC werd op gegeven moment overgenomen door Derk Sauer, en daarna is het snel gegaan. Birgit Donker verdween als hoofdredacteur, Peter VanderMeersch trad aan. Er kwam onmiskenbaar een andere toon in NRC. De artikelen werden vlotter geschreven, soms zelfs op het lollige af. Begrijp mij goed: ik vind dat dus geen goede ontwikkeling. Een paar weken geleden bijvoorbeeld stond op de voorpagina een middelgroot artikel over 65 jaar Arbeidsvitaminen op de radio. Ik vind dat apart, zal ik maar zeggen. Voorheen zou dat een kleintje op de cultuurpagina zijn geweest. De indeling van de krant veranderde. De gouden volgorde: eerst het nieuws, dan de achtergrond, dan de opinie werd losgelaten. Het binnenlands nieuws verdween van pagina 2 en 3, dieper de krant in. Er kwamen andere columnisten. Nu is niets zo saai als columns lezen waarmee je het volstrekt eens bent, maar het is mij een gruwel elke drie weken een uitgebreide eendimensionale gifcolumn van Martin Bosma te moeten zien, zeker in een krant die zichzelf aanprijst als bestemd 'voor wie de nuance zoekt'. 

Het advertentiebeleid veranderde: meer dure horloges en whisky's, meerdere keren gebracht als omslagblad om de eigenlijke krant heen, zodat deze op het eerste gezicht geen krant, maar de folder van de buurtslijter leek. 

En dan afgelopen week als klap op de vuurpijl de overgang op tabloidformaat. Al weken werd de lezer daarnaartoe gebabbeld, maar een steekhoudend argument voor deze overgang heb ik nog niet ontdekt. Ik vermoed dat het te maken heeft met adverteerders, of misschien een samenvoeging op termijn met de mislukte NRC Next. Nu dan een week een tabloid.

Het ziet er (in tegenstelling tot wat ze bij NRC ook beweren) sneu uit. Het leest onhandig. De krant heeft geen nietjes, waardoor hij uit elkaar valt. Omslaan is met een kleinere, dikkere krant moeilijker. Als abonnee mogen we nu zelf onze krant sorteren, de verschillende katernen zitten in elkaar gevouwen waardoor ze niet meteen als zodanig herkenbaar zijn. Foto's en artikelen lopen door over de paginascheiding. 

De infantilisering rukt verder op, deze week een artikel met als kop: “web wel wol schop pop tong jong”, ik had daarna geen zin meer om het te lezen. Sport kwam op maandag voor Economie. Elke dag een bladzijde met een BN'er die mag zeggen hoe fijn deze nieuwe krant is (hoe lang gaat deze wc-eendactie nog door?). Gisteren ontvingen we geen NRC Handelsblad, maar NRC Weekend, dat is helemaal geen krant meer, maar een magazine-achtig iets met lange artikelen, maar het echte, feitelijke nieuws zit daar juist weer niet of onvoldoende in. Tenslotte nog de met veel tam-tam aangekondigde lifestylebijlage Lux. Rommelig, een warboeltje, niet aantrekkelijk. Het positiefste wat daarover te melden is, is dat het in 1 katern overzichtelijk alles samenvoegt waar ik geen interesse in heb, zoals Lunchen met Bram Moszkowicz ('Ik word steeds aantrekkelijker'), Het weekendgevoel van Eva van de Wijdeven ('Ik ben een grote eter'), en een huis van 1 miljard. Als de redactie dit dan ook nog meent te moeten aanprijzen met "Het leven is vurrukkulluk", naar de roman van Remco Campert, dan lijkt het er op dat zij dit boek anders begrepen hebben dan ik.

Genoeg! Een jaarabonnement kost 336 euro, te veel voor deze ergernis. Zojuist heb ik mijn abonnement op NRC Handelsblad per direct opgezegd.

Lupo Thomas

Deze dvd kocht ik na afloop van het Spinvis-optreden. Een weird verhaal over vreemde gebeurtenissen bij de nieuwe bewoners in een woonwijk (i.c. Amersfoort-Vathorst), met liedjes van Spinvis, gezongen door de acteurs. Meer zinnigs valt er eigenlijk niet over te zeggen. Ook te bestellen via de website, voor maar 7 euro 50, en dat terwijl de winkelwaarde volgens Spinvis maar liefst 150 Euro is!!

De stiefdochters van Stoof

Ik schreef er al eerder (o.a. hier, hier, hier en hier) over, die Literaire Juweeltjes zijn vaak alleraardigste boekjes. Dit verhaal van Maarten 't Hart verschijnt hier voor het eerst in een handelseditie.

1000

Op 22 december 1989 verscheen in NRC Handelsblad een artikel van Felix Eijgenraam, getiteld De plezierfactor, Nut en genot van het boekenschrift. Een artikel over de bij sommige mensen aanwezige drang om de gelezen boeken op een of andere manier te noteren, meestal in een schrift. Ik vond dat zo'n aardig idee, dat ik op 1 januari 1990 ook met zo'n boekenschrift begonnen ben.



Gisteren noteerde ik in dit boekenschrift de 1000ste titel, Dienstreizen van een thuisblijver, van Maarten 't Hart.

Dienstreizen van een thuisblijver

Een nieuw boek van Maarten 't Hart, met biografische aantekeningen. Ik had me er op verheugd, want in 1984 las ik met veel plezier Het roer kan nog zesmaal om, zijn autobiografie tot dan. Helaas vond ik dit boek (dat aangeduid werd als het vervolg) beduidend minder interessant. Het zal er mee te maken hebben dat na 1984 niet zoveel (eigenlijk: geen) drastische veranderingen in 't Harts leven optreden, maar daarnaast is het ook een stijlkwestie. 't Hart heeft er een handje van wat ouderwetserig te schrijven, met hier en daar flinke uitweidingen en zijpaden over geliefde onderwerpen. Zo is er een verhaal over een ziekenhuisopname na een beenbreuk, maar als er dan een kennis op bezoek komt, wordt in hun gesprek uitgebreid over klassieke muziek gepraat, wat ontzettend van het eigenlijke onderwerp afleidt. Bepaald geen slecht boek, maar zeker niet Maarten 't Harts beste.

De weerman

Ik weet het. De wereld is verdeeld in twee muzieksmaakkampen. Aan de ene kant zij die Spinvis bagger vinden, en aan de andere kant de fans. Ik hoor bij de tweede groep. Spinvis trad weer op in Alkmaar, en ik was er weer bij. Met deels een nieuwe band werden nummers gespeeld van de totnogtoe verschenen platen. Ook nieuwe nummers van de komende CD (september 2011). Het was goed. Mooie muziek, soms vervreemdend, soms nostalgisch, ontroerend. Na afloop dvd'tje gekocht. Ik vroeg Spinvis nog even naar Tiger Shark van Dorleac, of dat door Yoko Ono geïnspireerd was. Ja dus. Nu het domme: ik vroeg ook nog naar de niet meer leverbare CD Ja! Spinvis gaf zijn e-mail, ik kon hem schrijven dan zou hij het regelen. Ben ik dat adres vergeten. Man, man, man.

Mark Rutte, premier van alle Nederlanders!

Het zou zo maar eens kunnen gebeuren dat het huidige minderheidskabinet VVD-CDA zich na 23 mei in de Eerste Kamer der Staten-Generaal laat gedogen door een partij die de Islam als een te bestrijden politieke ideologie beschouwt, een miljoen moslims in Nederland als tweederangs burgers beschouwt en waarvan de leider al eens gezegd heeft dat miljoenen moslims uit Europa verwijderd moeten worden, en door een andere partij laat steunen, een partij die o.a. vrouwen en homo's een deel van hun (mensen)rechten ontzegt.

Mark Rutte, liberale "premier van alle Nederlanders": dat is een onverteerbaar slechte zaak!