Brellando

Ik keek 'best wel' uit naar Brellando, een muziekvoorstelling uitgaande van de muziek van Jacques Brel, door Fernando Lameirinhas. Van Brel heb ik 3 cd's, die misschien alle meegaan als ik er uit mijn kast 10 moest kiezen voor op een onbewoond eiland. Ook van Lameirinhas heb ik een goede cd met Portugese zang en gitaarmuziek.
Maar de voorstelling Brellando vond ik niet heel erg goed, helaas. Dat lag niet aan Lameirinhas, hij vertolkte Brel en ook eigen nummers op een emotionele, soms breekbare manier. Prachtig subtiel gitaarspel en wonderwel passende (meest Portugese) zang. Hij werd op basgitaar begeleid door zijn broer. Daar lag het allemaal niet aan. Maar: ze hadden een zangeres mee, Riet Muylaert, en die kon geen emotie in haar zang overdragen; mooi, maar vlak en emotieloos. De grootste boosdoener was Paul de Munnik, die veel nummers voor mij gewoon verpestte met zijn harde, vlakke zang (bekend van Acda en De Munnik) en veel te harde pianospel. Bah! Brel is voor mij emotie, wisselingen, dat werd er hartgrondig uitgebeukt. Tot overmaat van ramp had die De Munnik besloten tussen de nummers door ook nog eens LEUK te doen. Een onbegrijpelijke voorstelling, teleurgesteld weer naar huis en daar nog maar eens een cd van Brel opgezet.

Je hebt het niet van mij, maar...

Dit is een verhelderend boekje voor iedereen die geïnteresseerd is in de machinaties van de Nederlandse politiek. Luyendijk liep een maandje rond in Den Haag en schetste de symbiose van politici, journalisten, voorlichters en lobbyisten. Die hebben elkaar allemaal nodig. De Haagse kaasstolp. Ik heb op school nog Staatsinrichting gehad, en daar leerde ik over het parlement en het kabinet. Ha ha ha! Het zit allemaal heel anders. In Den Haag lopen meer dan duizend lobbyisten rond. De werkelijke macht ligt meestal in Brussel, of bij de ambtenaren.
Wonderlijk, of zoals Luyendijk schrijft:
1. ik had dit nooit zelf kunnen bedenken;
2. natuurlijk gaat het zo;
3. mijn blik is voorgoed veranderd.

You're the sun to me

Gisteren weer eens lekker losgesprongen met Faithless in Ahoy. We hadden een prima plek, bijna vooraan. Het voorprogramma (Baskerville) vond ik niet echt geweldig (zeker in vergelijking met de vorige keer, 2007 Gelredome, toen was het nota bene Kraak en Smaak).
Faithless was ijzersterk. Aardig wat nummers van de laatste cd Dance werden gespeeld, plus een serie gouwe ouwen. Ik vind de trance- en scat-vocals van Maxi Jazz al erg goed, en als dan Sister Bliss het vuurwerk aansteekt....

Adel van de geest

Dit boek kocht ik tegelijk met De eeuwige terugkeer van het fascisme, van dezelfde schrijver. Riemen houdt hier een pleidooi voor een terugkeer naar wat hij ziet als een traditioneel Europees ideaal: een leven in het ware, het goede en het schone. ‘Zoek haar niet in de wereld van de media, de politiek, de wereld van het lawaai. Daar is de geest nog nooit geweest. Ga niet naar de academia. Die hebben de geest verdreven. En de kerken? Niet zonder reden klinken zij hol. De wereld van de roem? We zullen er slechts in dolen.’ In vier essays wordt de lezer geleid langs Socrates, Spinoza, Goethe en Thomas Mann als grote voorbeelden. Het stuk over Thomas Mann vond ik het beste, ik ben benieuwd geworden naar diens 'De Toverberg'.

Wat ik wel zou willen weten

Ik zou wel willen weten hoe het met Anneke is. Zij zat een klas lager dan ik, en ik heb een keer een hele zaterdagmiddag haar huis in de gaten gehouden om te kijken of ze naar buiten kwam. Ik was toen 9.

De last van veel geluk

Mijn schoonvader had dit boek dubbel (ook hij dus) en gaf het aan mij. De schrijver wil met dit boek het verhaal behouden van de onafhankelijkheidsstrijd van Nederland, en van de Gouden Eeuw. Niet iedereen kent dit verhaal nog, Vaderlandse Geschiedenis is een stiefkindje geworden in het onderwijs. De beschreven periode loopt van 1555 (overlijden Karel V) tot 1702 (overlijden Willem III). Nu heb ik ook wel over deze periode op school geleerd, en weet van het Plakkaat van Verlatinghe, de VOC, het Rampjaar en de Negenjarige Oorlog, maar hier wordt het weer uitgebreid uit de doeken gedaan. Van Deursen schrijft goed, een vereiste voor een geschiedenisleraar. Ik heb weer veel geleerd (hoop ik), met name over de staatkundige verhoudingen binnen de Republiek, bijvoorbeeld tussen Holland en de overige gewesten, of tussen Prins Maurits en Van Oldenbarneveldt. Ook veel aandacht voor de (protestantse) kerkgeschiedenis, de Remonstrantse twisten, heel belangrijk in die tijd. Een goed, kloek boek over de vaderlandse geschiedenis, met als enige kanttekening dat het toch weer vooral een staatkundig-economisch verhaal is geworden, en dat er niet of nauwelijks aandacht is voor de schilderkunst, de wetenschap, het leven van de gewone mensen, en ook niet voor de toen opkomende en bloeiende Verlichting (Spinoza, Descartes). Dat vind ik dan toch wel weer jammer.

Wat is gitaarspelen toch makkelijk!

Vanmiddag/vanavond een concert van Jan Akkerman. Ooit door Melody Maker uitgeroepen tot 's werelds beste gitarist. Bekend van Focus, Nederlands beste rockgroep ooit. Daarvoor Brainbox en The Hunters. Daarna solo.
J.A. gaf een goed concert, met nummers van zijn nieuwe cd Minor details (uit in januari), maar ook ander solowerk en twee 'blokjes Focus'. Ik stond op de voorste rij met mijn neus er bovenop. Wat is gitaarspelen toch makkelijk. Als je Jan Akkerman heet. De muziek is als altijd een mengelmoes tussen jazz en funk, soms heel etherisch maar moeiteloos doorschakelend naar snoeiharde prikkeldraadsolo's. Hoogtepunten: te veel om op te noemen, maar toch: See You, Urbanstring, Hocus Pocus, Sylvia, Tommy, Tranquilizer. Wat een concert. Na afloop nog 2 handtekeningen gescoord op mijn exemplaren van Moving Waves en C.U. En Jan Akkerman 3 uit '79 gekocht, net uit op cd. Man man man, ik ben helemaal hoteldebotel. En mijn rechteroor doet het niet meer. Dondert niet.

3 x Pinter

Ik ben me weer eens schandalig te buiten gegaan aan mijn linkse hobby. Een avond toneel, en wel maar liefst drie eenakters in een voorstelling! Daar zaten we weer bij elkaar, de elitaire grachtengordel van Alkmaar. Scholieren, gepensioneerden, huisvrouwen, huismannen en overigen. Gewoon Alkmaarders dus.
(EINDE BOZE ALINEA)
3 keer Harold Pinter. Zoals bij wel meer stukken van Pinter ging het ook hier weer over (mis)communicatie, machtsverhoudingen en wantrouwen. Een taxichauffeur en een centraliste, een slaappatiënt, haar zus en een arts en een ondervrager en een gevangene. Het spel was redelijk, vond ik, maar niet echt expressief. En bij Pinter is dat misschien juist wel nodig, omdat bij hem de tekst vaak het enige is wat je hebt. Het stuk over de slaappatiënt (inderdaad gebaseerd op Awakenings van Oliver Sacks) was wel mooi. Het langzaam doordringende besef dat je 29 jaar geslapen hebt.

Nowhere boy

Deze dvd lag al een tijdje te wachten. Het is een verhaal over familiegeheimen, over een driehoek tussen een moeder, een zoon en een tante, een verscheurde jeugd met pijnen en obsessies, over het leven van John Lennon vóór The Beatles. Een aardige film, in essentie correct, maar in detail hier en daar flink bezijden de werkelijkheid, om dramaturgische redenen. Goede jaren '50 muziek ook, o.a. I put a spell on you van Screaming Jay Hawkins.

Tikkop

De nieuwe Adriaan van Dis. Van Dis' alter ego Mulder (al eerder bekend uit De wandelaar) is de hoofdpersoon in dit boek over vriendschap en verraad in Zuid-Afrika. Het probleem voor mij is dat ik vind dat het verhaal van het nieuwe Zuid-Afrika hier te realistisch, te zakelijk, als in een reportage wordt verteld. In romanvorm kan het mij daardoor niet blijvend boeien. Van Dis' thema's komen voor mij beter tot hun recht in kortere stukken, of in echte reisreportages.
De roman maakte op mij een te cleane, te geconstrueerde indruk. Niet zo aan mij besteed, dus.

The U.S. vs. JOHN LENNON

De ouderen onder U zullen het zich nog herinneren: begin jaren 70 van de vorige eeuw procedeerde John Lennon jarenlang om uitzetting uit de V.S. te voorkomen. Hij werd door de regering Nixon als staatsgevaarlijk gezien. Uiteindelijk won hij. Hierover is een documentaire gemaakt, die ik al eerder zag.
Nu viste ik uit een nu-echt-heel-goedkoop-bak de bijbehorende filmscore, in wezen een nieuwe permutatie van oude Lennon-nummers. Ook nog bevattend twee niet eerder officieel uitgebrachte nummers, een live versie van Attica State en een instrumentale versie van How do you sleep?
En de verzamelaar, hij verzamelde voort. Vastberaden en wanhopig.

De eeuwige terugkeer van het fascisme

Afgelopen week zag ik op tv een kort (tja, tv hè) debat tussen Rob Riemen en Arend Jan Boekestein naar aanleiding van dit boek. Riemen overtuigde mij hier, hij hield een strak betoog, terwijl Boekestein de discussie oneigenlijk verbreedde, om zijn gelijk (tegen dit boek) te halen. Rob Riemen zag ik al eerder, dit voorjaar, in Buitenhof. Vandaag las ik zijn nieuwste boekje, dat hij aan parlement en regering stuurde. Het is een rond-uite waarschuwing tegen Geert Wilders en zijn PVV. De parallellen die Riemen ziet tussen de opkomst van het 20e-eeuwse fascisme en de tegenwoordige tijd, met name door de veranderende cultuur en de daarin ontstane 'massamens', vind ik sterk en overtuigend. Riemen is in dit opzicht misschien de nieuwe Menno ter Braak (wiens Het nationaal-socialisme als rancuneleer overigens ook nog steeds leesbaar en helaas weer actueel is).

Ik citeer de conclusie van dit boek.
'Geert Wilders en zijn beweging zijn het prototype van hedendaags fascisme. En daarmee zijn zij niets anders dan de logische politieke consequentie van een maatschappij waar wij allen verantwoordelijk voor zijn. Dit hedendaags fascisme is opnieuw het gevolg van politieke partijen die hun eigen gedachtegoed verloochenen, intellectuelen die een gemakzuchtig nihilisme cultiveren, universiteiten die deze naam niet waardig zijn, de geldzucht van de zakenwereld en de massa media die liever de buikspreker van dan een kritische spiegel voor het volk zijn. Dit zijn de gecorrumpeerde elites die de geestelijke leegte cultiveren waarin het fascisme weer groot kan worden.’

Eindelijk: Kraak je eigen ov-chipkaart!

Het heeft lang geduurt, te lang eigenlijk (per slot van rekening zijn ze al 20 jaar aan het sleutelen aan die ov-chipkaart), maar nu is het dan zo ver. Kraak je eigen ov-chipkaart! Of die van een ander natuurlijk, wel zo makkelijk. Onlangs was er een aardig programma op tv, waarin men liet zien dat het stelen of veranderen van gegevens van chip-kaarten steeds makkelijker wordt. Gewoon op afstand! In de winkelstraat, of nog eenvoudiger (iedereen bij elkaar): in de bus. Veel kijkers zullen gedacht hebben: dat wil ik ook! Welnu, in de nieuwe PC-Active staat een handig artikeltje, hoe dit met een geringe investering (3 tientjes) en beperkte linux-kennis zelf te doen. Kraak nu je eigen kaart en check je gegevens. Foutje (bijvoorbeeld verkeerde naam, kaartsoort of geldigheidsduur) ontdekt? Gewoon zelf thuis veranderen. Of kopieer jouw gegevens naar een andere kaart, of die van een ander naar de jouwe (lachuh!). Makkelijker kunnen we het niet maken.