Brellando

Ik keek 'best wel' uit naar Brellando, een muziekvoorstelling uitgaande van de muziek van Jacques Brel, door Fernando Lameirinhas. Van Brel heb ik 3 cd's, die misschien alle meegaan als ik er uit mijn kast 10 moest kiezen voor op een onbewoond eiland. Ook van Lameirinhas heb ik een goede cd met Portugese zang en gitaarmuziek.
Maar de voorstelling Brellando vond ik niet heel erg goed, helaas. Dat lag niet aan Lameirinhas, hij vertolkte Brel en ook eigen nummers op een emotionele, soms breekbare manier. Prachtig subtiel gitaarspel en wonderwel passende (meest Portugese) zang. Hij werd op basgitaar begeleid door zijn broer. Daar lag het allemaal niet aan. Maar: ze hadden een zangeres mee, Riet Muylaert, en die kon geen emotie in haar zang overdragen; mooi, maar vlak en emotieloos. De grootste boosdoener was Paul de Munnik, die veel nummers voor mij gewoon verpestte met zijn harde, vlakke zang (bekend van Acda en De Munnik) en veel te harde pianospel. Bah! Brel is voor mij emotie, wisselingen, dat werd er hartgrondig uitgebeukt. Tot overmaat van ramp had die De Munnik besloten tussen de nummers door ook nog eens LEUK te doen. Een onbegrijpelijke voorstelling, teleurgesteld weer naar huis en daar nog maar eens een cd van Brel opgezet.