Showdown

Lezer, ik stop er (tijdelijk, een week of twee) mee. Ik merk dat er af en toe kortsluiting in de kop optreedt. Maak U geen zorgen, ik neem afstand om weer terug te komen. Twitteren gaat onverminderd door, dat wel.

I enjoyed it quite a bit
But I really must admit
That it could have been better all the time

But this must be the end
Of games we used to play
We'd better part and say goodbye

The Cats, The end of the show, comp. Cees Veerman.

21 december 2010

Mensen, ik heb het uitgerekend. Sinds 14 oktober 2009 ben ik aan het martelen met Oorlog en Vrede van Tolstoj. En ik ben pas op bladzijde 372 (van de 1652). In dit leestempo heb ik het boek uit op 21 december 2010. Dat duurt me te lang. Ik stop er mee. Het boek is ongelooflijk wijdlopig en langdradig. Het leven is te kort om dit er ook nog bij te hebben. Jammer, want de recensies waren eigenlijk prima. Such is life, soms.

Afvaart en Pastorale

Het zal de lezer van dit blog al eerder zijn opgevallen: ik lees van alles, en vooral doorelkaar.
Zo nu ook tegelijkertijd de Verzamelde gedichten van Gerrit Achterberg en van Hans Warren.
De afgelopen dagen las ik in die verzamelboeken beider debuutbundels, Afvaart van Achterberg, en Pastorale van Warren.
Ik ben geen kenner, maar een amateur(=liefhebber)-lezer. Mijn indruk: beide bundels gaan (vaak) over een geliefde. Daarmee houdt de gelijkenis op. Afvaart is qua vorm moderner, strakker, abstracter dan Pastorale. Het is ook veel duisterder. De dichter staat vaak achter een beregend raam en wordt herinnerd aan een verloren liefde. Bepaald geen vrolijkheid. Pastorale (het woord zegt het al) is lieflijker, traditioneler misschien, maar spreekt mij meer aan. De gedichten zijn alle (zo weten we uit Geheim dagboek 1942 - 1944) geschreven voor Sybille, ofwel Maria de Roo, een jeugdliefde van Hans Warren, later de eerste echtgenote van Jan Wolkers. De gedachten en gevoelens worden veel gekoppeld aan natuurbelevingen. De polder, de zee, het zand, het Zeeuwse licht. Mooi.

Toch nog onverwacht

is onze sneeuwpop omgevallen.
Onze sneeuwpop (hier in goeden doen) begon steeds moeilijker te kijken. Vanmorgen nog nam ik onderstaande foto.



Vanavond, terwijl ik aan het koken was, gaf hij het op:

Snorro, de gemaskerde held

Een familievoorstelling rondom het klassieke 'sul blijkt in werkelijkheid held' thema. Grappige liedjes. Dick van den Toorn speelt Snorro. Mijn dochter vond het erg leuk, en ik ook.

De helaasheid der dingen

Smaken verschillen en smaken veranderen. Momenteel vind ik Gerard Reve de grootste dode Nederlandse schrijver, en Jeroen Brouwers de grootste levende. Maar als ik me niet vergis zou Dimitri Verhulst daar ook bij kunnen (gaan) passen. Hij is in ieder geval al heel goed. Dit is weer zo'n mooi boekje, een liefdevolle afrekening met de doorstane jeugd. God schiep de dag en wij sloegen ons er doorheen.

Update:


Meteen deze er maar achteraan gelezen, dit is meer een fabel, een novelle. Niet zo kolderiek en misantroop als de laatst gelezen boeken maar vol met mooie zinnetjes. Met name het laatste hoofdstukje, over de laatste momenten van de hoofdpersoon, is grandioos.

Gedichtenwedstrijd (3)

Ik kreeg bericht dat ik het door mij ingezonden gedicht niet doorgaat naar de laatste ronde (hier en hier eerdere blogs). Jammer, toch?

Een vervelende zaak

We hebben een nieuwe krantenbezorger. Dat wisselt wel vaker rond de jaarwisseling, als de fooien zijn opgehaald. Helaas is de bezorging van de krant op dit moment uiterst matig. Vandaag werd voor de vierde keer achterelkaar de krant niet bezorgd.
Met als gevolg dat ik het servicetelefoonnummer nu uit mijn hoofd ken.
Is dat misschien wat men bedoelt met: NRC Handelsblad, slijpsteen voor de geest?

Beter zo

Ik had een stukje geschreven over het laatste weeralarm. Overdreven paniek, natuurlijk. Maar het staat op mijn laptop, en die is vanaf vanavond voor onbepaalde tijd ontoegankelijk wegens een kapotte oplader. Beter zo. Ik ga het niet opnieuw intikken. Lees Frits Abrahams in NRC Handelsblad.

Sneeuw

Zondagmiddag: het sneeuwt. Ik zit op de bank en lees:

Sneeuw

Een schuine muur van sneeuw
komt leunen aan mijn schouder,
geduwd door broeder winter
en zuster stilte, -zou er
nog tijding wezen, ginter
achter het witte scherm, dan vlokken,
sneeuwvlokken, klokken, koele kilte
over de wereld en een hart,
elkaar gelijk in den winternacht.

Gerrit Achterberg

(uit: Alle gedichten I: Verzamelde gedichten, p. 24.)

Achterberg heeft 4 gedichten gepubliceerd met de titel Sneeuw, maar ik lees (toevallig) het bovenstaande.

Geef mij dan ook maar zo'n papiertje

Nu gaan er weer stemmen op om de verplichte vertalingen op het gymnasium af te schaffen. Te moeilijk. Ja, zo kan ik (atheneum-B) het ook. Geef mij dan ook maar zo'n papiertje.

Opkikker

Wat een gedoe vandaag om van werk naar huis te komen. Alle verkeer vast, geen bedrijfsvervoer. Dus uitendelijk maar besloten tot een half uur lopen naar het station (TOCH!). Er reed een trein (CHAPEAU!). Thuis werd ik opgewacht door een nieuwe tijdelijke huisgenoot. Gelukkig was er bij daglicht al een foto gemaakt.

Met dank voor bewezen diensten

Heimelijk genoegen

Lekker hoor, oliebollen! Vers krokant en warm, met een beetje poedersuiker. Maar ook een dag later nog, even in de oven, of (makkelijk) in de magnetron. Maar aan alles komt een eind. Na een paar dagen worden de oliebollen taaier, ook na opwarmen. Gek genoeg vind ik die ook nog lekker, kwestie van wegkauwen, ook gewoon koud uit de schaal. Ik heb in die fase in het gezin geen medeliefhebbers meer. Tja, en nu is het echt bijna voorbij en moet ik weer 51 weken zonder. Er zijn er nu nog maar twee....

Moeilijke man

Een informatief boekje over Hermans, waarin zijn Parijse periode wordt behandeld. Hermans komt er niet altijd even gunstig uit. Dat hoeft op zich ook niet, maar ik heb de indruk dat Ad Fransen sommige zaken negatiever voorstelt dan ze misschien in werkelijkheid waren. Nu kon Hermans (behalve een geniale schrijver ook een moeilijke man, lastpak en gelijkhebber) er zelf ook wat van, maar van een boekje als dit verwacht ik een min of meer objectieve weergave van gebeurtenissen. Maar goed, nuttig om het allemaal weer eens na te lezen. Zo was ik bijvoorbeeld de aanslag op Hermans door een psychopaat (die daarvoor Hofland al had belaagd, daarvoor gestraft was, en later Hofland overigens weer zou aanvallen) eigenlijk al weer vergeten. Gek he?

Winter

Duits dienstmeisje

Dit is weer een Literair Juweeltje. Not! Arme Vestdijk, geamputeerd. Van zijn modernistische roman Else Böhler, Duits dienstmeisje is een homp uitgesneden en apart gepubliceerd. De psychologie, essentieel in de volledige roman is topzwaar in dit korte fragment, en werkt daardoor niet. De lezer blijft zitten met de vraag hoe en waarom dit alles. Nou ja, in het boekje zit een kortingsbon voor de volledige roman.

Deze vond ik het leukst

Ik herinner me dat (als we met Oudjaar naar mijn grootouders gingen) iedereen stil rond de radio zat, om te horen wat Wim Kan in zijn Oudejaarsconference te zeggen had. Die invloed hebben conferenciers vandaag de dag niet meer. Een van de redenen is overvloed, er zijn er te veel en te ze zijn te vaak op televisie. Het is nauwelijks bijzonder meer. Er waren rond de jaarwisseling minstens drie conferences te zien op televisie. Jan-Jaap van der Wal, Guido Weijers en (op 1 januari) Freek de Jonge. Hoge kijkcijfers halen ze niet echt, Jan-Jaap en Guido eindigden op de 7e en 10e plaats van oudjaarsavond. Jan-Jaap van der Wal kan ik niet zien, hij is te veel blijven steken in het format Wim Kan/Seth Gaaikema, dat kan wat mij betreft echt niet meer. Ik heb er niet eens meer naar gekeken. Van Guido Weijers zag ik tussen neus en lippen door (ik heb andere dingen te doen dan met Oudjaar televisie te gaan zitten kijken) een paar fragmenten, wat ik aan hem leuk vind is dat hij nieuwe elementen (muziek, beeld, beweging) in zijn optreden doet. Maar ik vind zijn grappen niet leuk. De leukste was wat mij betreft Freek de Jonge, met spitse grappen over thema's die mij aanspreken: het ontevreden Nederland, de hypes waarmee de media ons blijven bestoken, de NS, de man 'wiens naam wij dit jaar proberen niet te noemen', enz. Zijn shows bevatten daarnaast altijd poëzie en schoonheid, ook nu weer. Topklasse.

De Bijbel, en het telefoonboek

Ik tikte deze voorpublicatie voor 2,50 Euro op de kop. Dit is een titel met een geschiedenis. De titel is ontleend aan De Kleine Neurasthenicus, beknopte handleiding tot een ordentelijk leven, door Herman Gerard de Coninck (in De Avonden komt dit weer voor als De kleine zenuwlijder, handleiding tot een fatsoenlijk leven). Het Boek van het Violet en van de Dood is in het oeuvre van Reve een mythisch boek, een boek dat Reve wilde schrijven, maar dat eigenlijk niet geschreven kon worden, omdat het alle andere boeken overbodig zou maken, "behalve de Bijbel, en het telefoonboek". Het boek werd door Reve min of meer aangekondigd in Nader tot U, als Het Boek van het Violet en de Dood (dus zonder de tweede 'van'). Zijn toenmalige uitgever Van Oorschot begon het ook aan te kondigen, maar het verscheen nooit. Jaren later (1980) schreef Reve een (waarschijnlijk heel ander) boek over "zijn lange reis van het materialisme en het marxisme naar het Evangelie en het Geloof". Dit zou eerst bij Elsevier verschijnen onder de titel Wat ik geloof. Later wilde Reve het publiceren onder de hier afgebeelde titel Het boek van het Violet en van de Dood, toen verscheen ook deze voorpublicatie. Zijn vroegere uitgever Van Oorschot wist deze publicatie onder deze titel tegen te houden, waarna het tenslotte verscheen onder de titel Moeder En Zoon.



Weer jaren later tenslotte (1996) publiceerde Reve een weer heel ander boek, onder de (weer licht aangepaste) titel Het Boek Van Violet En Dood.



De door mij gekochte voorpublicatie is dus een fragment uit Moeder En Zoon, en bevat de Proloog en een deel van het Eerste Hoofdstuk. Er zijn in de tekst een paar kleine afwijkingen met de gepubliceerde roman, en de voorpublicatie bevat een extra opdracht Aan Sint Vincentius.

Modern ongemak

Vandaag is mijn internetabonnement op mijn mobiele telefoon ingegaan. Ik heb een en ander al werkend gekregen, maar er is een hardnekkig probleempje, ik kan mobiel niet aanloggen op mijn twitteraccount. Bekijken kan wel, maar aanloggen dus niet. Wrong username and/or password, is het bericht. Misschien toch even de gebruiksaanwijzing erbij gepakt.
Update: het werkt nu wel. Maar waarom? Enfin.