Lang en gelukkig

Weer een prima toneelavondje, met de jongste dochter. Ontzettend gelachen, vooral om Arjan Ederveen, die de boze stiefmoeder speelde in dit sprookje,een hilarische combinatie van Assepoester en Roodkapje.

Ik was nummer drie

Vnamiddag, tijdens het takken klein snoeien in de tuin, knipte ik met de snoeischaar pardoes in mijn linker middelvinger. Hè, wat naar! Een diepe jaap en flink bloeden. Toch even langs de EHBO om te kijken of er gehecht moest worden. Ik was vandaag de derde tuinier met pech, zo vertelde de arts. Over drie dagen mag het verband er af.

Corus Chess 2008

In 1974 ging ik, met een klasgenoot, voor het eerst naar het Hoogovenstoernooi. Met de trein naar Beverwijk, en van daaruit met de bus. We zaten nog op school en speelden in het weekend een vierkamp. Onze schaakcarrieres hebben daarna geen hoge vlucht genomen. Ik ben jaren lid geweest van schaakclubs, en zat altijd ergens in de middenmoot. Nu ben ik al jaren geen lid meer.
Maar ik ga bijna elk jaar kijken bij het Hoogovens/Corustoernooi. Om te beginnen: dit toernooi kun je vergelijken met Wimbledon of Roland Garros. Hier komt de wereldtop spelen. Dit jaar is de top-tien vrijwel volledig aanwezig. Er wordt gezegd dat dit het sterkste toernooi ooit is. Het unieke is dat in dezelfde zaal ook de amateur tienkampen worden gespeeld, in sterkte varierend van sterke clubschakers tot 'net geen beginner meer'. Het zit allemaal gezellig doorelkaar heen. Dit jaar is een jubileum, dus is er nog meer extra's: een ere-vierkamp met oud-winnaars, en wel Ljubojevic, Portisch, Timman en Korchnoi. Leuk om deze oude kanonnen weer te zien. Korchnoi is inmiddels 77, maar speelt nog ijzersterk. Ook altijd leuk: de commentaren van Lex Jongsma. Jongsma is een sterke hoofdklasser, heeft een schaakrubriek in De telegraaf. Vandaag wassie er ook weer. Het leuke is dat hij zich in zijn enthousiasme soms aardig vergaloppeert. Quote van de dag: "ja, de zetten die ik U allemaal net liet zien zijn natuurlijk briljant....maar ze zijn wel fout!"

Bobby Fischer

Vandaag werd bekend gemaakt dat Robert James "Bobby" Fischer op 64-jarige leeftijd in IJsland is overleden. Hij schaakte allang niet meer, maar hij wordt beschouwd als de grootste schaker van de 20e eeuw. Hij werd op 15-jarige leeftijd Internationaal Grootmeester, destijds een record. Zijn genie als schaakgrootmeester kan niet overschat worden. Begin jaren '70 versloeg hij in de afvalrace naar het wereldkampioenschap een aantal grootmeesters in tweekampen met 6-0. Nooit eerder en ook nooit later meer vertoond. In een sensationele match versloeg hij tenslotte regerend kampioen Boris Spassky met 12 1/2 tegen 8 1/2. Een ongewoon groot verschil op dat niveau. De match zorgde voor een geweldige publiciteit voor het schaken. In Nederland werden elke dag de gespeelde partijen op televisie becommentarieerd. Op school speelde ik de partijen in de pauzes na, met een klasgenoot. Helaas kwam het daarna nooit meer goed met Bobby. Hij ging steeds extremere eisen stellen, en vertoonde steeds sterker paranoide en anti-semitisch gedrag (N.b.: zijn moeder was joods!). In de jaren '90 speelde hij na jaren van afwezigheid een revanche-match met Spassky, die hij met 10 - 5 won. Die match kwam hem (wegens een VS-boycot van Joegoslavië, waar de match werd gehouden) op een arrestatiebevel te staan. Fisher leefde daarna in Hongarije, op de Filipijnen, in Japan (waar hij werd gearresteerd) en op IJsland (dat hem tenslotte politiek asiel verleende).

Iedere serieuze schaakliefhebber hoort het boek My 60 memorable games van Fischer goed te bestuderen. Daarin schittert de briljante grootheid. Over 100 jaar is men de paranoia en narigheid vergeten, maar zullen deze partijen nog nagespeeld worden.

Jan Timman vertelde gisteren een anecdote, die de genialiteit nog eens onderstreept. Timman is een van de grootste eindspelkenners die er rondlopen. In 1990 ontmoette hij Fischer in Brussel. Ze spraken over schaken, natuurlijk. Timman liet Fischer een eindspel stelling zien, waar hij een studie van meer dan een jaar aan had gedaan. Fischer vond het allemaal machtig interessant, en kwam binnen een paar minuten met een verbetering die Timman tot dan was ontgaan.

Boudewijn van Houten

Zojuist zag ik op Cultura een documentaire van Jef Rademakers over Boudewijn van Houten, met als titel Een lichtzinnig leven. Boudewijn van Houten is al jaren mijn Geheimtip van de Nederlandse literatuur. Hij is vrijwel onbekend, maar heeft een paar erg goede boeken geschreven: Onze hoogmoed, De ontgroening, Een hartstocht, Fout, in totaal zo'n vijftien stuks. Op een of twee titels na zijn ze alleen nog tweedehands verkrijgbaar. De documentaire ging in vogelvlucht door het leven. Opvallend was dat juist de criminele periode, met de vriendschap met Theo Kars, en de oplichtingszaak met valse postwissels nauwelijks aan bod kwamen. Van Houten is nu 68, en ziet er een beetje uit (en klinkt ook) als Peer Mancini. Over twee maanden komt er weer een nieuw boek, bij uitgeverij Aspekt, net als de documentaire getiteld: Een lichtzinnig leven.

Matten (2)

De eerste twee afleveringen van dit blad vond ik erg leuk om te lezen, zie nog eens hier. Helaas is deze aflevering toch van mindere kwaliteit. Het interview met Mulisch over zijn aartsvriend Donner is zonder meer lezenswaard, de overige bijdragen zijn dat helaas veel minder, voornamelijk doordat de schrijfstijl hier en daar allerberoerdst is. Lex Jongsma behandelt een interessant onderwerp, nl. Euwe in oorlogstijd, maar doet dat met zoveel niet terzake doende terzijdes en half uitgesproken beschuldigingen aan diverse adressen, dat het verhaal veel te lang wordt, en verzandt. Idem voor de bijdrage van Rans Ree. Nederlands beste schaker, Loek van Wely, meldt dat hij half met tegenzin een dagboek bijhield voor publicatie in dit blad. Hij had strenger moeten zijn en het niet moeten publiceren.

Opgelucht

Op Eerste Kerstdag liep onze kat weg, zie dit bericht. A4-tje met foto en adres opgehangen in de supermarkt, vermissing doorgegeven aan asiels en dierenambulance, en de hele wijk doorkruist, als een wat wereldvreemde man fluitend en 'Syb!' roepend. Vanmorgen stond hij ineens weer voor de deur, hij wilde dolgraag naar binnen en had ontzettende honger. Tot nu toe heeft hij nog niet willen vertellen waar hij die 2, 3 weken heeft uitgehangen. Ik eis wel een goed verhaal.

Opmerkelijk

Op NS-station Castricum stapte ze in. Ik had haar al op het perron gespot. Vrouw met twee volle boodschappentassen, luid pratend in haar mobiele telefoon. Tot mijn schrik kwam ze tegenover mij zitten. Ik zette mij schrap, vrezend dat ik tot station Amsterdam Sloterdijk deelgenoot zou worden gemaakt van allerlei familie-lief-en-leed, banenperikelen en, als het echt tegen zou zitten, lichamelijke kwalen en ongesteldheden. Nadat de vrouw uitgebreid tegenover me was gaan zitten vervolgde ze haar gesprek: "Ik kan nu niet verder meer praten, want ik zit nu in de trein. Dahaag!" Einde conversatie. Het is opmerkelijk dat ik dit verloop als opmerkelijk ervaar.

De laatste Simenon

Dit is de laatste Simenon uit een boodschappentas vol die ik een keer in een opwelling kocht, die ik nog niet gelezen had. Het is een omnibus met drie romans, geen Maigrets. Ik schreef al eerder dat de 'andere romans' vaak interessanter zijn dan de bekende Maigrets. Zo ook weer hier. De zoon en Brief aan mijn rechter zijn werkelijk erg goed. Het eerste verhaal is een levens- en familiegeschiedenis, verteld door een vader aan zijn zoon. Een oud geheim blijkt allesbepalend te zijn geweest voor de familie. Striptease vond ik vervolgens wat minder, maar de laatste roman Brief aan mijn rechter was weer helemaal goed. Ook hier weer een onontkoombaar noodlot. Je weet al tientallen, nee honderd bladzijden, hoe het afloopt, en toch wil je het lezen. Bij een goed verhaal gaat het er niet om wie het gedaan heeft, maar waarom het zo moest zijn.

Wintergasten (2)

Gisteren de derde en laatste aflevering van Wintergasten gezien. Gast was oud-wereldkampioen schaken en tegenwoordig oppositieleider in Rusland: Garri Kasparov. Mijn verwachtingen waren hoog gespannen, en het werd gelukkig een mooie uitzending. Aan de hand van Kasparovs favoriete fragmenten kregen we een interessant betoog over schaken, opgroeien in de Sovjet Unie, opvattingen over sport en spel, genialiteit, en de hedendaagse politieke situatie in Rusland. Jammer dat het zo kort leek te duren, hoewel anderhalf uur tegenwoordig erg lang is voor een programma.

Dat kan ik ook

Gisteravond de hele avond op televisie allerlei experts gezien. Bij het Journaal, de actualiteitenrubriek, weer het Journaal, Nova en Pauw & Witteman: iedereen zei dat Obama zou winnen en wel hier- of daarom. Vanmorgen blijkt dus dat Clinton heeft gewonnen. Vanavond weer kijken om te horen waarom of waardoor nu weer. Tja zo kan ik ook expert zijn. Dat lijkt me wel wat: expert Amerikaanse politiek.

De geheime schat

In het portiek waar mijn ouders wonen, heb ik een schat verborgen. Toen ik 9 jaar oud was heb ik in een gat in de muur een knikker, een paperclip en een papiertje met mijn naam verborgen, en het daarna dichtgesmeerd met wat cement dat we ergens vandaan hadden. Altijd als ik bij mijn ouders langs ga, valt mijn oog op de geheime plek.

Hier is ... Adriaan van Dis

Vanavond zag ik een tv-programma waarnaar ik al enige tijd uitkeek. Ik werd gelukkig niet teleurgesteld: in Van Dis in Afrika reist Van Dis door zuidelijk Afrika. Goeie informatie over de stand van zaken aldaar. Nog zes afleveringen: kijken!

Wintergasten

Naast Zomergasten zendt de VPRO nu al een jaar of twee Wintergasten uit. De programma's lijken wel op elkaar, hebben dezelfde presentator, deze gaat hier echter op bezoek bij zijn internationale gasten. Dat is veel interessanter dan bij Zomergasten, misschien omdat de Zomergasten-formule na al die jaren wel uitgemolken lijkt, en men daar de toevlucht moet nemen tot Henkjan Smits, Heleen van Rooyen en Linda de Mol. In Wintergasten waren dit jaar te gast: journaliste-activiste Naomi Klein en aartsbisschop Tutu, volgende week is alweer de laatste uitzending met oud-wereldkampioen schaken en (tegenwoordig) opponent van Poetin: Garry Kasparov. Volgende week vrijdag dus: kijken!

20 % lucht

Er is nu iets te koop: Zacht & luchtig van Campina. Het bestanddeel is 80 % vla. That's it. U leest het goed. Ik las het vanavond aan tafel en schoot pardoes in de lach. De rest is er doorheen geklopte lucht. Een literpak weegt dan ook maar 800 in plaats van 1000 gram. Het kost wel meer dan twee keer zoveel als gewone vla. Ik vermoed dat er iemand bij Campina een geweldige salarisverhoging heeft verdiend.