Een foto

Vanmiddag was ik bij de herdenking van de Februaristaking, op het Jonas Daniël Meijerplein in Amsterdam. Het was een waardige herdenking met toespraken, gedichten, een lied en kransleggingen. Goed om erbij te zijn, hoewel het wel koud was. Maar dat was het ook in 1941. Voorafgaand was ik bij een inleidende bijeenkomst in de Mozes en Aäronkerk. Ook hier verhalen, en een tentoonstelling van foto's en teksten. Ook de foto die ik voor het eerst bewust zag in 1965, toen ik op school een boekje kreeg bij gelegenheid van 20 jaar bevrijding. Een opgejaagde man, vrijwel op de plaats waar nu het beeld De dokwerker van Mari Andriessen staat.



Een foto

Van die razzia's zijn foto's
Jonas Daniël Meijerplein
waar de Duitse militairen
joden aan het treiteren zijn

Een bange man met keurige schoenen
lange jas en vlinderdas
wordt over het plein gedreven
of het daar een veemarkt was

Kijk, daar staan drie Duitse soldaten
met een spottend lachje bij
en daar kijkt een vierde Duitser
misschien toch beschaamd, opzij

Stel je voor je zag die foto
van de man met vlinderdas
en je zou opeens ontdekken
dat het je eigen vader was

Soms moet ik er ook aan denken
hoe het die andere zoon vergaat
die ontdekte, kijk mijn vader
is die lachende soldaat

Willem Wilmink

1 februari 1953

1 februari 1953, de Watersnoodramp. Ik leerde het op school, en hoorde erover van mijn ouders. De verschrikkelijkste natuurramp in Nederland sinds mensenheugenis. 1836 slachtoffers in Nederland, en nog eens 692 in Engeland, België en op zee. Vandaag is het 65 jaar geleden, wordt er herdacht en is er een tv-programma. Terecht.
Mijn vader ging, na een oproep daartoe, ik meen met een aantal collega's, richting het rampgebied om te helpen. Via het Rode Kruis kwam hij in Maassluis. Niet zo erg als in Zeeland, maar ook daar was veel ondergelopen en beschadigd. In Maassluis viel 1 dode. Mijn vader heeft naar eigen zeggen een aantal dagen geholpen, door als chauffeur hulpgoederen aan te voeren, en hij heeft de eerste of tweede dag een beschadigde dijk helpen verstevigen door zandzakken te helpen plaatsen.
Stom toevallig, eerder deze week scharrelde ik wat in zijn papieren, en ik vond een bedankkaart van B & W van de gemeente Maassluis. Om begrijpelijke reden niet persoonlijk, maar toch zeer gewaardeerd door mijn vader. Hij heeft hem altijd bewaard, en nu doe ik dat. De kaart is gedateerd 6 maart 1953, het poststempel op de enveloppe is van 19 maart.