Boeken 2013

Oudejaarsdag. Tijd voor een overzicht.



Het aantal uitgelezen boeken en het daarin vervatte aantal bladzijden is ongeveer gelijk aan voorgaande jaren. Zie het grafiekje (een mens moet wat). Een boek per week. Niet zichtbaar zijn de niet-uitgelezen boeken, en het boek van ruim 1700 bladzijden waarin ik nog bezig ben, maar waarvan ik al wel 900 bladzijden heb gelezen.

Het dunste boekje was De plevier, van Detlev van Heest (12 p.)
Het dikste boek was Verzameld werk 3, van Karel van het Reve (1075 p.)

Het beste boek vond ik Leven en lot, van Vasili Grossman (959 p.)
Het slechtste boek vond ik Bonita Avenue, van Peter Buwalda (493 p., niet uitgelezen)

Speciale vermelding:
Dit jaar las ik Ulixes, van James Joyce (914 p.)

Dit was het boekenjaar 2013, volgend jaar weer een boekenjaar!

50books - vraag 50

Vraag 50: Welke vraag zou je zelf als eerste stellen mocht je het stokje van #50books overnemen?

Het is voorbij. De vijftig vragen zijn gesteld en dit is het laatste antwoord. En ook: de eenenvijftigste vraag. De enige die ik stel.

Vraag 51: Gemiddeld lezen we jaar na jaar steeds minder. Minder boeken, minder kranten, minder uren. Hoe zit dat bij jou. Of in je directe omgeving? Lees je minder dan, pakweg, 10 jaar geleden? Hoe komt dat, is er misschien iets anders voor in de plaats gekomen? En is dat eigenlijk wel zo 'erg', en waarom? Of niet?

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

50books - vraag 49

Vraag 49: Denk je ook dat boekbloggers een belangrijke(re) rol kunnen spelen in het promoten van een boek? En heb je daar nog tips voor?

Ik geloof daar niet in. Ten eerste: dat woord promoten suggereert (misschien onbedoeld) een reclame-achtige blogpost. Hmm. Ten tweede: zijn er boekbloggers met een bereik in de orde van de oplage van Volkskrant of NRC? Ik lees behoorlijk wat boekenblogs, en van een aantal daarvan merk ik dat hun beschrijvingen overeenkomen met mijn ervaringen. Als die een boek tippen neem ik dat wel mee. Maar spelen ze daardoor een belangrijke rol in het promoten van een boek? Ik denk van niet. De wereld draait door, en Brands met boeken, daar gaat het om.

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

Morgen is het weer zover

Elk jaar, sinds 1985, word ik half september gebeld, of krijg ik, de laatste 15 jaar, een mailtje met als boodschap: 'Kunnen we al wat in de agenda's schrijven?'

Na lang of kort delibereren is dan de uitkomst: 'Jawel, en dit keer meteen met inkt!'

En zo staat het ook voor morgen weer op het programma. Een dag met vriend K. naar Amsterdam, boekhandels en cd-winkels aflopen. Meestal op Vierde Kerstdag, maar als dat niet goed voegt, een andere dag tussen Kerstmis en Nieuwjaar. We spreken overigens, ongeacht de datum, altijd over 'Vierde Kerstdag'.

We weten hoe het loopt, want de dag heeft een ijzeren schema. Om 9 uur staat K. voor de deur, en heb ik de koffie klaar. Als die op is vertrekken we richting Amsterdam. We bezoeken een aantal boekhandels, antiquariaten en een platenzaak of wat. Tussendoor eten we een boterham met kroket bij Luxembourg en drinken een glas bier. Eigenlijk kopen we niet echt bijzondere boeken (voor morgen staat op mijn lijstje bijvoorbeeld deel 4 van het Verzameld Werk van Karel van het Reve, en in Alkmaar, waar ik woon, zijn ook fijne boekhandels en we gekscheren wel eens dat we zelfs ook vanachter een pc onze zaakjes zouden kunnen doen.

Maar kennelijk gaat het daar niet om, het is een leuke traditie die ik niet graag mis. Op de terugweg kopen we wat oudjaarsgebak voor bij de koffie. Thuis drinken we nog een biertje, en laten aan mijn echtgenote de stapels aangeschafte boeken en cd's zien en horen. Dan eten we (ook altijd) een bord stamppot zuurkool.

Een kop koffie met een oliebol en dan is die dag weer geweest. Morgen is het weer zover. Ik verheug me.

50books - vraag 45

Vraag 45: Waarom zou een roman zich onmiddellijk voor ons moeten ontsluiten?

Die vraagstelling klopt naar mijn smaak niet helemaal, is in ieder geval niet eenduidig, want afhankelijk van de klemtoon zijn er meerdere betekenissen aan toe te kennen. Maar goed.

De goede roman ontsluit zich niet onmiddellijk voor de lezer. Niet alles is meteen klip en klaar. De goede lees en herlees je, en je ontdekt er af en toe toch weer wat nieuws in. Het hoeft niet per se een raadsel te zijn, maar er moet toch wel een bepaalde gelaagdheid waar te nemen zijn. Romans die ik meerdere keren heb gelezen en weer zal herlezen bij gelegenheid zijn o.a. De avonden, Terug naar Oegstgeest, De vergaderzaal en vooral: Bij nader inzien. Dit jaar las ik Ulixes, zo'n beetje het archetype van een veelomvattend boek. En dat is het ook, er zit van alles in. Mijn tip: lees, lees, lees. Laat je niet ontmoedigen. Begin gewoon en laat je meevoeren. Durf ook eens terug te bladeren, of juist gewoon door te lezen als het niet allemaal duidelijk is. En geef niet te snel op. Ik sprak dit voorjaar met vertaler Erik Bindervoet over het lezen van Ulixes, en liet mijn exemplaar signeren. Aan het leeslint zag hij waar ik was (toen: p. 693 van de 902, aan het begin van het derde deel). 'Kijk eens', sprak hij bemoedigend, 'Dat gaat lukken, je hebt het ergste achter de rug!'

Soms is het overigens ook wel lekker om gewoon een makkelijk boekie te lezen.

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

50books - vraag 44

Vraag 44: Welk boek heeft je onlangs nog hardop aan het lachen gebracht?

Hardop lachen om een boek, dat doe ik niet veel. De boeken die ik lees zijn niet per se leuk, en lachen is een sociale uiting, dus dat doe je vooral in gezelschap van anderen. Lachen in je eentje (ha ha ha, ho ho ho!) terwijl je een boek leest, hmmm.

Ik heb 'onlangs' uit de vraag maar opgevat als 'afgelopen jaar'. Al terugbladerend in het boekenschrift kom ik dan uit bij Kees van Kooten, dit jaar de schrijver van het boekenweekgeschenk. Een aantal van zijn boeken verschenen ter gelegenheid daarvan in goedkope edities, en in eerste instantie kocht ik er 5. Iets later kocht ik 'ter completering' Koot graaft zich autobio erbij, hoewel ik dat al had, in een andere druk.



Van Kooten is niet alleen maar leuk. Toch af en toe grinniken of (glim)lachen. Maar hardop? Nee.

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

50books - vraag 38

Vraag 38: Kunnen we met online publiceren iets van de oude vertelkunst terugkrijgen die verloren is gegaan met de boekdrukkunst?

Om te beginnen heeft de boekdrukkunst niet het verhalen vertellen verdrongen, ik moet bij dat woord vertelkunst meteen ook aan Roald Dahl denken.

Ik weet het niet. Ik weet overigens ook niet precies wat met de oude vertelkunst wordt bedoeld. Ik neem nu maar even aan: de kunst om een verhaal te vertellen, meestal uit het hoofd, aan familie, vrienden, bekenden, dorpsgenoten, aan vreemden. Herhaald, veranderd, aangepast, gecombineerd met andere verhalen, steeds opnieuw, aangepast aan omstandigheden en publiek. Een kunst die niet iedereen gegeven was. Ik weet bijna niets van die traditie, maar stel me voor dat de goede vertelkunst zich van de slechte onderscheidt door de geboeidheid van het publiek. Nu zouden we zeggen: aantal volgers, vrienden, of lezers.
Wat met online publiceren er bij is gekomen is de brede mogelijkheid om wat je meent te zeggen te hebben ook vrijwel meteen te kunnen zeggen. Iedereen heeft een computer, tikken gaat makkelijk en het ziet er meteen nogal aardig uit, het lijkt verdraaid wel een boek. Uitgeverijen zijn bereid deze hobbyboeken na betaling ook nog eens te publiceren, dat wil zeggen er een ISBN-nummer op te plakken en bij een bestelling er een te drukken, eh.... printen.
Naar mijn smaak is dat echter geen schrijven, en ook geen vertelkunst, de enkele diamant tussen het gruis daargelaten.

Nee, de oude vertelkunst komt op deze manier niet terug, maar zal zich misschien daarnaast, in aangepaste vorm, naast boeken en online publicaties, verder blijven ontwikkelen. Misschien niet alleen in een groot of klein gezelschap van mensen, maar ook via internet. Zijn er al vertellers die op gezette tijden via een podcast gewoon een verhaal vertellen? Vast wel. Nu nog luisteraars.

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

50books - vraag 43

Vraag 43: Kun jij herkennen of een boek door een man of vrouw is geschreven?

Oei. Een vraag die op verschillende manieren te lezen en te beantwoorden is. Is er verschil tussen vrouwelijk en mannelijk schrijven? Heeft Hella S. Haase een vrouwelijker stijl dan Jan Wolkers? Kun je uit de tekst opmaken dat George Sand een vrouw was? Zou je niet eigenlijk een blinde test moeten doen, dus stukken tekst zonder vermelding van de auteur?

Het antwoord is: ik weet het niet, of ik dat zou kunnen. Nu ik er over nadenk: ik lees betrekkelijk weinig vrouwelijke schrijvers, en als ik ze lees weet ik dat het vrouwen zijn, maar tegelijkertijd denk ik daar verder niet over na. Hoewel: dit najaar las ik Aan niemand vertellen van Simone van der Vlugt. Ik schreef daarover dat ik de 'nogal kletserige stijl' storend vond, en het boek daardoor te kneuterig. Is dat typisch vrouwelijk?

Het staat me bij (maar ik kan het nergens terugvinden, dus misschien verwar ik het met iets of iemand anders) dat Jan Wolkers ooit anoniem, met een meisjesnaam, meedeed aan een opstelwedstrijd in Libelle. Of zoiets. Zijn opstel werd lovend besproken, maar betekent dit dat Wolkers de vrouwelijke stijl goed nadeed, of betekent het dat er geen mannelijke of vrouwelijke stijl is?

In 1981 debuteerde de onbekende Eefje Wijnberg met een erotische bekentenisroman, Een meisjesleven. Het schijnt dat er nogal wat over te doen is geweest. Wie was deze Eefje? Bestond ze wel echt? Diverse recensenten namen kennelijk aan dat Eefje gewoon Eefje was. Hans Warren schreef in de Zeeuwse Provinciale Courant: 'Ze kan schrijven, ze heeft stijl, intelligentie en gevoeligheid.'



In 1990 verscheen de tweede druk, nu onder de werkelijke naam van de schrijver.



#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

Death by Powerpoint

Ik had vrijdag een wat vervelende, vermoeiende dag. E. en ik besloten daarop deze voorstelling te bezoeken. Daar knapte ik van op. Wat heb ik gelachen! Wat herkenbaar, en ook totaal overdreven.
Zit U op een kantoor, bezoek dan deze voorstelling, het kan nog tot 12 januari, in Amsterdam. Alles wat een kantoor tot een kantoor maakt wordt behandeld. Collega's, chefs, management-speak, competenties, vergaderen, cursussen, presentaties.
Een soort Lantink-meets-Voskuil. GE-WEL-DIG leuk. Vele keren hardop gelachen. Een mooi begin van de kerstvakantie.

50books - vraag 1 en 2

50books is voorbij. Alle vragen zijn gesteld. Ik moet er nog wel een paar beantwoorden. In het begin beantwoordde ik 2 vragen door op de webpagina van Peter te linken naar eerdere blogs van mij. Om de beantwoording nu toch compleet te krijgen in dit blog, post ik die antwoorden hier nu ook.

Vraag 1: Welk boek heeft in je vroegste jeugd de meeste indruk op je gemaakt?

Het antwoord op deze vraag staat hier: http://foxxblok.blogspot.nl/2011/07/ik-heb-al-een-boek.html

Vraag 2: Welk boek krijg je maar niet uitgelezen, hoe vaak je er ook aan begint?

Verslag van een mislukking in drie bedrijven:

http://foxxblok.blogspot.nl/2008/08/aan-de-voet-van-het-gebergte.html

http://foxxblok.blogspot.nl/2009/10/tweede-poging.html

http://foxxblok.blogspot.nl/2010/01/21-december-2010.html

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

50books - vraag 46

Vraag 46: Welke liefdesgeschiedenis(sen) heb je ooit gelezen die je iedereen zou willen aanraden ook te lezen?

Weer een moeilijke vraag. Ik heb er veel gelezen, maar welke zou ik aanraden? Ik kies dan gewoon de eerste die mij te binnen schiet.



Nadere toelichting overbodig, dunkt mij. Een geweldig verhaal. Liefde, dood, vergankelijkheid. Met een gezonde portie seks. Lezen dus.

Terzijde: dit is een blog in de serie 50BOOKS. Ondanks Monique van der Ven en Rutger Hauer gaat toch ook hier de regel weer op dat het boek beter is dan de film.

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

Don't let me down(load)

Auteursrechten op liedjes, dat is een ingewikkeld ding. Als ik het goed begrepen heb zit het in Europa zo:
Nummers die zijn uitgebracht, daarop rustte tot vorige maand een auteursrecht op de geluidsopname van 50 jaar. Peildatum 1 januari van het haar volgend op de publicatie. Vanaf vorige maand geldt op uitgebrachte liedjes een auteursrecht van 70 jaar, ook met terugwerkende kracht. Maar gepubliceerde liedjes die door verjaring in het publieke domein zijn gekomen kunnen niet meer terug naar bescherming door auteursrecht.
Dus bijv. Love me do van The Beatles (1962) is inmiddels publiek domein (althans de geluidsopname), iedereen kan daarvan een cd'tje maken en dat te gelde brengen (overigens moeten nog wel andere rechten betaald worden), maar Please, Please Me (1963) van The Beatles valt (precies op tijd) in de nieuwe regeling en is ook de komende 20 jaar nog auteursrechtelijk beschermd.
Maar bovenal: voor niet-uitgebrachte nummers (denk aan sessietapes, live-uitvoeringen, ander takes van nummers) geldt dat de geluidsopnamen na 50 jaar rechtenvrij zijn. En dat is interessant.
Voor een aantal oudere pop-acts is dat nu actueel geworden. Denk aan Bob Dylan, The Beatles, The Beach Boys, vanaf volgend jaar The Rolling Stones. De platenmaatschppijen hebben een manier gevonden om de rechten op die niet-officieel uitgebrachte nummers en versies te verlengen. Door ze alsnog uit te brengen.
Maar dat doen ze min of meer stiekem, in zeer gelimiteerde oplagen. Voor het auteursrecht maakt dat niet uit. Vorig jaar verschenen er 4 cd's van Bob Dylan met werk uit 1962, in een oplage van een paar honderd, en onlangs 6 lp's met spul uit 1963, ook weer honderd of zo. Daarmee zijn deze opnamen ineens weer voor 70 jaar beschermd. Vandaag waren The Beatles aan de beurt. Zij kozen voor een publicatie via iTunes. Op fan-sites werd er al dagen over gesproken. 17 december. Gistermiddag was het zover, op iTunes in Nieuw-Zeeland kwamen de nummers beschikbaar, ruim 2 uur materiaal voor iets minder dan 15 NZD. In de loop van de avond kwamen daar Japan, Thailand, China, India, Rusland en Saoedie-Arabië bij.
Uw trouwe blogger en Beatlefan zat er klaar voor. Om 1 uur vannacht was iTunes Nederland aan de beurt. Een vriendenprijsje, 9 euro 99. Eerst werd mij weer eens gevraagd de credit card opnieuw te valideren, en daarna.... kon ik er niet bij komen. Ik vermoed dat er betrekkelijk wat fans probeerden bij de download te komen, en dat de beschikbare bandbreedte door Apple behoorlijk was afgeknepen. Na iets meer dan een kwartier was het afgelopen, de downloadlink verdween weer van de iTunes-site. Vanmorgen na het opstaan probeerde ik het nog even, maar weg is en bleef weg. Jammer maar helaas. Als een soort wave waren de Beatles bootleg recordings 1963 over de aardbol getrokken.

In de loop van de dag gebeurde er iets opmerkelijks. Op verschillende fan-sites werd volop gepiept en gemauwd over de gemiste kans. En: op een bbc-site verscheen vanmiddag het bericht dat de teruggetrokken downloads in de loop van de dag weer beschikbaar gemaakt zouden worden om aan de gebleken grote vraag te voldoen. Zou het waar zijn? Alle verloven werden daardoor weer ingetrokken. En inderdaad, op dit moment staan ze weer on-line. Er is wel een verschil, de prijs is iets naar boven bijgesteld. In plaats van 9 euro 99 moet er nu 39 euro 99 worden neergeteld. Marktwerking, zal men wel zeggen. Voor een serie digitale nummers die men in eerste instantie eigenlijk niet uit wilde brengen. Ik noem het cynisme.



PS: Waren het nu (voor de verzamelaar) interessante opnamen? Toch wel, volgens de berichten waren het geen onbekende opnamen, al eerder verschenen ze op bootlegs, maar de geluidskwaliteit schijnt aanzienlijk beter te zijn bij deze kort verkrijgbare release.

PPS: Voor wie het interesseert: op dit moment zijn The Beach Boys aan de beurt, met ook zo'n collectie: The Big Beat 1963. Vorig jaar verscheen ook al een collectie van 6 albums met Motown-outtakes.

50books - vraag 47

Vraag 47: Welke boek(en) uit de NRC lijst heb je nog niet gelezen maar ga je zeker binnenkort alsnog lezen (oftewel: waarom maken we onszelf gek met een almaar groeiende lijst van ‘nog te lezen’ boeken)?

Om te beginnen: het gaat om deze lijst. De 50 beste fictieboeken van de laatste 5 jaar. Volgens NRC Boeken.

Het zijn 25 oorspronkelijk Nederlandstalige boeken, en 25 vertaalde.

Nu lees ik meest oorspronkelijk Nederlands. Daar heb ik er inderdaad een redelijk aantal van gelezen. Van de boeken die ik van deze lijst nog niet gelezen heb, ga ik er geeneen zéker lezen. Maar misschien toch nog wel een paar. Pier en oceaan, of La superba, of misschien toch nog Naar de overkant van de nacht. De andere ongelezen boeken laat ik waarschijnlijk ook ongelezen. Ongevraagd zeg ik nog het volgende: ook hier weer Bonita Avenue, een totaal overgewaardeerd testosteronboek. Niet om door te komen. Herman Kochs Het Diner laat ik ongelezen, want de boeken die ik wél van hem las vond ik niet geweldig. Andere boeken die ik nu juist erg goed vond staan er niet in. Binnen de huid van J.J. Voskuil bijvoorbeeld, misschien wel het boek waarin hij het eerlijkst naar zichzelf kijkt. Of Gestameld liedboek van Erwin Mortier, prachtig boekje.

Vertaalde literatuur. Dat lees ik relatief weinig. Ik las Stoner, zoals iedereen. Maar in het Engels. Het is overigens ouder dan 5 jaar. Ik vond het niet zo'n uitzonderlijk goed boek als mij voorgespiegeld was. De hype was beter. En ik las Vader, van Knausgård. De rest van de lijst las ik niet en ga ik ook niet lezen. Ik was zeer onder de induk van de twee Grossmans: Leven en lot van Vasili, en Uit de tijd vallen, van David. Die eerste is echter ook al ouder dan 5 jaar. Nog een tipper: Our Story Begins, van Thomas Wolff. Schitterende short stories. Geen idee of het vertaald is. Ook ouder dan 5 jaar, want uit 2008.

Nou ja. Dit over de NRC-lijst. 'Nog te lezen' boeken, ik heb er heel veel van. Maar die staan dus niet op die lijst. En ook niet op een andere. Ze bevinden zich, afwachtend, ergens in huis. Een stapel naast mijn bed. En een plank vol staat in de 'studeerkamer'. Ik ben er mee bezig, ja. De afspraak op dit moment luidt: pas weer een boek kopen als er twee gelezen zijn. Dan moet het lukken. Op den duur.

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

NNT - Fellini

Antwoorden zijn niet zo interessant, misverstanden, daar gaat het om.

En weer een prachtige voorstelling door NNT, met Ko van den Bosch. Circus, muziek, dromen, dood, herinneringen, weemoed, fantasie, clowns, acrobatiek, film natuurlijk. Een prachtige, wervelende kaleidoscoop. Ga dat nou eens gewoon zien, in plaats van naar de tv te loeren. U heeft nog een week. www.nnt.nl.

50books - vraag 42

Vraag 42: Wie van jullie leest er tegenwoordig nog poëzie?

Tja. Ik lees, in vergelijking met wat ik nog meer lees, heel weinig poëzie. Inderdaad het gevoel van: begrijp ik dit wel? Hoe lees je een dichtbundel? Een roman gaat van kaft tot kaft, bij een dichtbundel lijkt dat minder vanzelfsprekend. Meer heen en weer bladeren en sonderen, vind ik. En wanneer heb je een dichtbundel 'uit'? Een roman is uit wanneer je op de laatste bladzijde 'Einde van den roman' leest. En dan kun je hem nog eens lezen, soms. Maar gedichten? Ook dat ligt wat ingewikkelder. Vind ik, weer.

Op de MULO moesten we gedichten uit het hoofd leren en duiden. De Tuinman en de Dood. Ik kan dat nog steeds opdreunen. Vanmorgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik, mijn woning in. "Heer, heer! Een ogenblik! [...]".
Ook moesten we 'zelf gedichten maken'. Wat een rare opdracht. Ik deed dat dus niet en schreef om maar wat te hebben een paar zinnetjes op. Prompt moest ik voor het bord komen. Ik herinner me nog twee regels: Boe, boe, boe, waar gaat de koe naartoe? De leraar zag hierin een verre verwantschap met Jan Hanlo, voor mij (15-jarige puber) een aanwijzing dat poëzie vooral een pose was.

Vanaf midden jaren '80 publiceerde Jan Wolkers regelmatig gedichten in NRC Handelsblad. Die vond ik wel goed. Vooral (want dat deed hij ook) als hij ze op de radio nog eens voordroeg. Maar als je Jan Wolkers de gebruiksaanwijzing van een blikopener zou laten voorlezen had het ook goed geklonken. Pas in 2003 zijn Wolkers' gedichten gebundeld, in Wintervitrines. Een prachtige, krachtige bundel met veel natuur. Na zijn dood is dat aangevuld met (helaas een stuk minder van kwaliteit) nagelaten werk, tot de Verzamelde Gedichten.

Over het lezen van poëzie: Gerrit Komrij had ooit een prachtige rubriek, ook in NRC, waarin hij Nederlandse gedichten besprak. Dat vond ik meesterlijk. Die stukken zijn later gebundeld in 3 boeken: In Liefde Bloeyende, Trou Moet Blycken en Kost en Inwoning. Tipper. En daarnaast natuurlijk de grote bloemleesbundels met Nederlandse, Zuid-Afrikaanse en Kinderpoëzie. Ik blader daar wel in en lees een gedicht of wat, maar niet vaak.

Welke dichters las en lees ik dan zoal: dat is denk ik een vrij traditionele keuze: Vasalis, Michaelis, de gedichten van Frida Vogels (in: De harde kern 3) vind ik ook goed, de natuurgedichten van Hans Warren (niet zijn homo-erotische gedichten, dat is aan mij niet besteed), Hanlo, en de grote Gorter.

Bekentenis: Achterberg, Bloem en Leopold staan grotendeels nog ongelezen in de kast. Ik kom er maar niet aan toe. Ik vergeet vast nog wat. Reve.

Poezië lezen, ik doe dat dus wel, af en toe, maar toch in veel gevallen: hap-snap. Voor mijn gevoel geeft dat aan dat ik nog steeds geen echte smaak heb ontwikkeld, op dat gebied.

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

50books - vraag 48

Vraag 48:Hebben jullie nog boeken ergens opgeborgen in dozen? Zo ja, waarom?

Deze vraag leidt mij terug naar een wat chaotischer periode in mijn leven, namelijk toen het boekenbezit rommelig geordend was. We hebben het dan over de periode vóór medio 2009. Op internet is zelfs nog een pagina te vinden waarop deze situatie is vereeuwigd. (Site bestaat niet meer, stuk herplaatst op dit blog.)

Ik licht er een foto uit, als illustratiemateriaal.



Zoals uit het bijschrift blijkt: een van de vijf dozen. Waarom? Ik wist er geen raad meer mee. In 2009 is de woonkamer opnieuw ingericht, en zijn er ook op de verdiepingen boekenkasten bij gekomen, zodat nu alles netjes op zijn plaats staat. Verreweg de meeste boeken in de dozen zijn in de boekenkasten terruggekeerd. Dat leverde overigens ook nog aardige verassingen op. He, ik wist niet dat ik dit ook had. Een paar boeken zijn weggegooid (die ik inmiddels zo slecht vond dat ik er niemand mee wilde opzadelen), of doorgegeven.

Op dit moment staan er bij mij dus geen boeken meer in dozen. De uitdaging is om dit zo te houden, want er komt eigenlijk alleen maar bij.

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

50books - vraag 41

Vraag 41: Is het korte verhaal meer of minder dan een ingekorte roman?

Het korte verhaal is meer dan een ingekorte roman. Het korte verhaal is compleet. De ingekorte roman is incompleet. Een kort verhaal is anders. Korter, rechtlijniger, strakker misschien. Ik ben niet per se een 'korte verhalen-lezer'. Ze zijn me te kort, te klein. Vaak bekruipt mij het gevoel: is dit alles? Dat is natuurlijk vaak niet terecht. De kracht van korte verhalen is niet de uitgesponnen verhaallijn, maar een opgeroepen emotie of sfeerbeeld. Bijvoorbeeld Jan Wolkers: publiceerde aanvankelijk veel korte verhalen. Dominee met strooien hoed, opgenomen in de bundel Gesponnen suiker, mag ik dat nog eens noemen? Alle Wolkers-elementen zitten er in. Het geloof, de verhoudingen binnen het gezin, de vader, de broer, de dood. 12 bladzijden, een parel.



#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.