Vraag 45: Waarom zou een roman zich onmiddellijk voor ons moeten ontsluiten?
Die vraagstelling klopt naar mijn smaak niet helemaal, is in ieder geval niet eenduidig, want afhankelijk van de klemtoon zijn er meerdere betekenissen aan toe te kennen. Maar goed.
De goede roman ontsluit zich niet onmiddellijk voor de lezer. Niet alles is meteen klip en klaar. De goede lees en herlees je, en je ontdekt er af en toe toch weer wat nieuws in. Het hoeft niet per se een raadsel te zijn, maar er moet toch wel een bepaalde gelaagdheid waar te nemen zijn. Romans die ik meerdere keren heb gelezen en weer zal herlezen bij gelegenheid zijn o.a. De avonden, Terug naar Oegstgeest, De vergaderzaal en vooral: Bij nader inzien. Dit jaar las ik Ulixes, zo'n beetje het archetype van een veelomvattend boek. En dat is het ook, er zit van alles in. Mijn tip: lees, lees, lees. Laat je niet ontmoedigen. Begin gewoon en laat je meevoeren. Durf ook eens terug te bladeren, of juist gewoon door te lezen als het niet allemaal duidelijk is. En geef niet te snel op. Ik sprak dit voorjaar met vertaler Erik Bindervoet over het lezen van Ulixes, en liet mijn exemplaar signeren. Aan het leeslint zag hij waar ik was (toen: p. 693 van de 902, aan het begin van het derde deel). 'Kijk eens', sprak hij bemoedigend, 'Dat gaat lukken, je hebt het ergste achter de rug!'
Soms is het overigens ook wel lekker om gewoon een makkelijk boekie te lezen.
#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.
