Sleuteloog

Ik ben (denk ik) niet echt een liefhebber van de boeken van Hella S. Haasse. Ik heb bij elkaar 5, 6 boeken van haar gelezen, vorig jaar nog Oeroeg. Het zijn allemaal prettig geschreven boeken, die over het algemeen plezierig weglezen. Maar echt pakken doet het me niet. Ook Sleuteloog leest aardig weg, het is op zich wel een boeiend verhaal, maar ik blijf steeds met de gedachte zitten dat het (al te) netjes verteld wordt door mevrouw Haasse. Het boek snijdt of schuurt niet. En dat terwijl het verhaal zich daar misschien wel toe leent. Het boek gaat over de terugkerende herinneringen aan een Indische jeugd, en vriendschappen, die toch anders, mystieker, raadselachter blijken te zijn dan ze eerst leken. Het gaat over ontluikend nationalisme, oosterse mystiek, vervreemding, misschien zelfs een driehoeksverhouding. Niet alle raadsels worden in dit boek opgelost.
Te braaf verteld, vind ik.

Een nieuw Requiem (2)

Bij de voorstelling van gisteren was ook een boek te koop. Hierin de tekst van Jeroen Brouwers, de tekeningen van Roger Raveel, en een stuk over de achtergronden en totstandkoming. Verder een CD met een opname van het Requiem door I Solisti del Vento. Daar heb ik vannacht nog even mee nagenoten. Jammer alleen dat de sopraan met Dies Irae er niet bij staat.

Een nieuw Requiem (1)

Heel af en toe komen mooie dingen samen. Vanavond genoot ik van Een nieuw Requiem, uitgevoerd door I Solisti del Vento. Of eigenlijk was het een muzikaal omlijst antwoord door Jeroen Brouwers (Nederlands beste levende schrijver) op Mozarts Requiem. Brouwers, bij uitstek DE schrijver over de dood, heeft een mooie, indringende tekst gemaakt, die voortreffelijk gebracht werd door Tom Jansen. Prachtig, prachtig. En mooie sopraanzang door Iris Luypaers. En mooie tekeningen door Roger Raveel. Wat wil een mens nog meer op zo'n zondagavond? Een tekstboek en een CD, en die heb ik aangeschaft. Daarover een andere keer. Na de voorstelling fietste ik langs het theater. Daar liep, in colbertje, met jas over de arm en papieren in de andere hand, Tom Jansen de nacht in. Dank!

Eventjes in de Statler and Waldorf modus

Ik moet even ouwemannerig wat wegmopperen, in de Statler and Waldorf modus.

Gisteren keek ik naar een een week eerder opgenomen aflevering van Classic Albums, een documentaireserie over meesterwerken in de popmuziek. Deze aflevering ging over John Lennon/Plastic Ono Band. Naar mijn bescheiden smaak de aller-aller-allerbeste soloplaat van John Lennon, en misschien ook wel een van de meest persoonlijke, intense rockplaten ooit. De documentaire was leuk om te zien, maar bevatte voor mij weinig nieuws.
Daardoor aangestoken heb ik vandaag de CD maar weer eens gedraaid. De oorspronkelijke LP is uit 1970, en de eerste CD-versie kwam uit ergens in de jaren '80.

De afgelopen 10 jaar is de complete Lennon-catalogus opnieuw uitgebracht. Alle soloplaten zijn door Yoko in meer of mindere mate geremixt, remasterd en 'met bonustracks' opnieuw uitgebracht. En daarmee begint wat mij betreft het gedonder.

Remixen is wat mij betreft not done, tenzij door de artiest zelf gedaan of geautoriseerd. Het moet gezegd, op deze cd valt dat nog mee, op andere Lennon cd's (bijv. Mind Games) is het manifester. Stel je voor dat iemand besluit om de Nachtwacht van Rembrandt even wat bij te kwasten of een aantal hoofdstukken uit een boek van Nabokov weg te laten of aan te passen.

Remasteren is ook zo'n hobby van de laatste jaren, een poging om oudere opnames wat hipper te laten klinken door het luider op de plaat te zetten. Daar is misschien nog niet zoveel tegen, vorig jaar bij The Beatles is het vrij voorbeeldig gedaan. Het geluid was opgefrist, helderder en wat luider, maar niet te luid, dus zonder nieuwe vervorming. Maar in andere gevallen ontaardt het vaak in de zgn. Loudness War. Het geluid wordt er zo hard opgezet, dat de luidste passages afgekapt moeten worden, vanwege de beperking van de CD. Dit resulteert in vlakker en vervormd geluid. Ook op deze cd is dat helaas hoorbaar gebeurd.

Tenslotte: bonustracks. Dit is een marketingtruc om eerder uitgebracht werk opnieuw te kunnen verkopen vanwege nieuwe nummers. Maar ja, waarom stonden die nummers er eerst niet op? In veel gevallen omdat ze niet goed genoeg waren. Geen bonus, maar malus tracks, dus. Op deze CD zijn de bonustracks Power To The People en Do the Oz. Deze nummers zijn niet zozeer slechter, maar wel misplaatst. Ze zijn uit een andere periode, hebben een andere atmosfeer en strekking dan de oorspronkelijke LP. Bovendien verstoren ze de opbouw van de plaat. POB dient te beginnen met de doodgraversklokken uit Mother, en te eindigen met het ijzingwekkende kinderliedje My Mummy's Dead. Punt.

Familieziek

De laatste twee boeken van Adriaan van Dis waren goed bevallen, zie hier en hier. Dit al wat oudere boek kocht ik in de Boekenweek. Een roman in taferelen, waarin het verhaal wordt gedaan van een jongen en een familie die gedomineerd worden door de vader, meneer Java, die ernstig door de oorlog beschadigd is. De familie komt vaag bekend voor, ongeveer als uit Indische duinen. Een verhaal over het zoeken naar de zelfstandigheid. Verschrikkelijk, hilarisch en ontroerend. Mooi boek.

Tirza

Nou, daar ga ik weer: WAT EEN GEWELDIGE VOORSTELLING!!! Het boek vond ik al errug goed, maar de toneelvoorstelling was gewoon kneiterscherp! Kees Hulst bracht de intense spanning uit het boek helemaal over naar het theater. MA-GI-STRAAL. Het beest in de burger. En dan Ariane Schluter, weer net zo spannend als in Ultimo en Liaisons dangereuses. Ik heb ruim twee uur ademloos gekeken.

Duel

Dit is het aardigste boekenweekgeschenk in jaren. Ik heb het met veel plezier gelezen. Na twee slechte leeservaringen (hier en hier) is dit gelukkig een spannend, geestig en leerzaam boekje van Zwagerman. Wel flink over the top, maar dat hoort nu eenmaal bij een satire. Het draait allemaal om een schilderij van Mark Rothko, dat een bizarre omzwerving doormaakt, als onderdeel van een modern kunstproject. Inkijkje in de kunstwereld.

Het menselijk tekort

Na het lezen van de correspondentie van Menno ter Braak en E. du Perron was ik nieuwsgierig geworden naar dit boek. Malraux schreef dit (in het Frans: La condition humaine) "Voor Eddy du Perron", die het in 1934 in het Nederlands vertaalde en publiceerde bij de Wereldbibliotheek. Daar is het momenteel nog steeds leverbaar, alleen de spelling is gemoderniseerd. Je moet er wel even voor gaan zitten, het verhaal speelt zich af tijdens de (mislukte) communistische opstand in 1929 in Sjanghai. Het is daardoor een tamelijk exotisch verhaal, ook de Chinese namen van de hoofdpersonen vragen (althans bij mij) een flinke gewenning. De barre, barre omstandigheden (meer dan 12 uur werken per dag, kinderabeid, het gevangenisregime) dat is allemaal niet (meer) aan de orde bij ons. Toch is dit boek nog altijd van belang, want het behandelt essentiële, existentiële kernvragen: de overwinning van de eenzaamheid, en van de vrees voor de dood. La condition humaine.
Ik vond vooral de beschrijving van de aanloop naar de (mislukte) aanslag op Tsjang Kai Tsjek ijzersterk. Mag men iemand vermoorden om moorden te voorkomen? Hoogst actueel in 1933, het jaar van het aan de macht komen van Hitler.

John & Yoko

Vandaag is het 41 jaar geleden dat John & Yoko trouwden in 'Gibraltar, near Spain'.

Innenschau

Wat een geweldige voorstelling vanavond, Innenschau van Jakop Ahlbom, van wie ik eerder al De architect en Vielfalt zag. Het was een voorstelling met toneel, dans, mime, heel bijzondere special effects en prachtige muziek door Alamo Race Track. Een thrillerachtige voorstelling over fantasieën en geheime verlangens. Gaat dat zien!

Nerd alert!

De inhoud van mijn werk is de afgelopen weken wat gewijzigd. Ik heb het gevoel dat ik daarvoor wat meer statistiek moet gebruiken dan hiervoor. En dat was bij mij toch wat weggezakt. Daarom heb ik de afgelopen week tussen de bedrijven door dit boekje gelezen. Ik had het nog, uit de studietijd. Mijn exemplaar dateert van 1976, maar statistiek blijft statistiek, ik zag dat het nog steeds leverbaar is. Ik weet nu weer hoe het zit, met normale- en Poissonverdelingen, chi-kwadraat test en Wilcoxon. Enfin, lekker in een sappig statistiekboek gelezen dus ;-). Wat nu, het telefoonboek?

Zuur

Wat mij opviel na het aangekondigde vertrek van Camiel Eurlings en van Wouter Bos deze week waren de soms zure reacties. Rita Verdonk reageerde weer zoals ze altijd reageert als er iets gebeurt, of gezegd wordt, dat haar niet bevalt, ze maakt de boodschapper tout court uit voor leugenaar. `Stond Wouter nu weer te liegen` was haar hartverwarmende reactie via Twitter. Ook Ciska Dresselhuis had het er maar moeilijk mee, gisteravond bij Pauw en Witteman. Ciska, nooit te moe om anderen de maat te nemen inzake vrouw(on)vriendelijkheid van iedereen die bij haar in het vizier komt kon maar niet geloven dat de wens om meer tijd te hebben voor het gezin wel de ware reden was voor het vertrek van Bos. Geduldig legde Job Cohen uit dat deze overwegingen al lange tijd onderwerp van gesprek waren tussen hem en Wouter Bos, sinds 2007, dus ver voor de nu aanstaande verkiezingen. Mevrouw Dresselhuis, die anders altijd hamert op de noodzaak voor mannen om meer tijd aan het gezin te besteden was niet te overtuigen. Er moest welhaast meer achter steken. Geeft een keer een invloedrijk persoon aan dat hij meer tijd thuis wil zijn, is het weer niet goed. Tja, dat is dan een gevalletje 'het is bij haar nooit goed'. En als het dan inderdaad nooit goed is, dan wordt het voorspelbaar en dus oninteressant. Zappen!

Boekkoopstop

Er moet nu paal en perk gesteld worden, het wordt te gek. Kijk nou eens naar dat lijstje aan de rechterkant met ongelezen boeken. Dat groeit en dat groeit. Vandaag weer een boek of drie, vier het huis eingeschleppt. Ik moet nu eerst maar eens gaan lezen. Probleem is dat ik daar momenteel niet goed aan toekom. Te veel me dit en me dat. Ik kondig met onmiddelijke ingang een boekkoopstop af. Ik hoop dat ik het een tijdje volhoud, volgende maand komt er een nieuw brievenboek van Jan Wolkers en daarna weer een nieuw dagboekdeel van Frida Vogels. Hellup!

Piet Paaltjens

Gisteravond keek ik naar Piet Paaltjens, een muzikaal toneelstuk over François HaverSchmidt en zijn alter ego Piet Paaltjens. Het was een bijzondere voorstelling over HaverSchmidts/Paaltjens leven, in het bijzonder het verschil tussen Piet Paaltjens en de steeds somberder dominee HaverSchmidt. Goed spel weer van Porgy Franssen, mooie liedjes weer van Theo Nijland. Het stuk wordt geafficheerd als dé muzikale thriller, dat vond ik nou eigenlijk niet. Het was goed, maar niet spannend of zo.