Cadeautje voor Harry (2)

Zoals al eerder gemeld: dit jaar viert Harry Mulisch zijn tachtigste verjaardag. Een van de cadeaus is een stapeltje speciaal voor hem geschreven boeken. Vandaag las ik er een van, Een vrouw door Marcel Möring. De titel doet al denken aan de roman Twee vrouwen uit 1975 van Mulisch. Ook dit verhaal las ik deze week.



Ik kan kort zijn: de pastiche haalt het niet bij het origineel. Het verhaal van Mulisch is snel, spannend en nodigt steeds uit tot doorlezen. Zijn verhaal gaat over een ongewone liefde tussen twee vrouwen. De verwikkelingen zijn steeds verrassend origineel. De roman van Möring vertelt het verhaal van dezelfde hoofdpersoon, 25 jaar later. Helaas, vergeleken met die van Mulisch is deze roman babbelig en nergens echt boeiend. Het boeiende en ongewone is uit het leven van de hoofdpersoon verdwenen. Ze is daarmee doorsnee geworden. Niet echt interessant, dus. Gelukkig maar 92 bladzijden. Zoals Het Parool al schreef: 2 - 0 voor Harry.

Gezien

Mooie muziek, liedjes, gedichten, dans, mime en teksten. Behalve de conferences, die waren oubollig.

Verder commentaar overbodig

Onderstaand trof ik op Internet. Goed om dit zoveel mogelijk vast te leggen. Verder commentaar overbodig.

Wouter Bos: “Als er weer iets komt dat ook maar enigszins lijkt op wat vorig jaar het Grondwettelijk Verdrag heette, zal dat weer via een referendum moeten lopen.”(Elsevier, 4 juli 2006) Jacques Tichelaar: “Het resultaat is zo goed dat je niet bang moet zijn het voor te leggen aan de bevolking.” “Ik zie geen enkel argument om geen referendum te houden.” (Telegraaf 26 juni 2007) Diederik Samsom: “Ik durf het wel aan” “De rotte kern is eruit” “Het was een kapitale fout dat het een Grondwet moest zijn. Met het nieuwe verdrag krijgen we bovendien een socialer, een groener en een effectiever Europa. Daarmee ga ik wel de boer op.” (NRC.Next 11 september 2007) Mei Li Vos: “We hebben destijds in 2005 ja gezegd tegen een referendum. Dan moeten we het nu ook doen.” (NRC.Next 11 september). Jan Pronk: “Je kunt mensen niet eerst vragen zich uit te spreken, daarna iets aan het verdrag wijzigen en hen daarna passeren.” (Reformatorisch dagblad 5 september 2007) “De politieke vereist een nieuw referendum”. “En Nederland moet absoluut 'ja' zeggen.” “Als je bij het vorige verdrag een referendum hebt georganiseerd, dan moet je het nu weer doen” “Anders neem je het 'nee' van de kiezers niet serieus, en wenden ze zich terecht af van de politiek.” (NRC 12 september 2007) Paul Kalma: “Het referendum is een toetssteen voor de openheid van het kabinet tegenover de burgers”, “Het kabinet wil de bevolking serieus nemen en is daarom honderd dagen het land en de wijken ingetrokken. Als het dan spannend wordt ten aanzien van Europa kan het niet zeggen: dat willen we niet”, “Ik ben het helemaal met Tichelaar eens” “Wie A zegt moet ook B zeggen. En we gaan het, denk ik, dit keer winnen. Op het terrein van democratische vernieuwing heeft het kabinet in het algemeen nog weinig laten zien.” (NRC 20 september 2007) Max van den Berg: Over een referendum: “Daar moeten we de moed voor opbrengen. We kunnen als Nederland laten zien dat we een aantal punten hebben binnengehaald en ik denk dat we een Meerderheid van de mensen achter ons kunnen krijgen.” (NRC.NEXT 10 juli) Luuk Blom: “U zult ook weten dat wij in onze partij het principe kennen dat wij niet tegen referenda zijn. Dat staat in ons verkiezingsprogramma. Er moet dan wel een referendabel verdrag zijn.” “U denkt toch zeker niet dat ik hartstikke gek ben? Twee jaar geleden hebben wij dat referendum zelf bedacht. Dan kan ik toch nu niet zeggen dat ik tegen een referendum ben?” (debat Europese Grondwet 23 mei 2007)

Drie onbetrouwbare mannen

Van links naar rechts:

Wouter B.: partijleider PvdA, voerde campagne, oa. met het verhaal dat er "natuurlijk" een referendum moest komen.

Ronald P.: actief columnist en meeprater over de vorige Europese Grondwet, stemde uiteindelijk tegen, deelt nu de tegenstanders in bij Marijnissen en Wilders, we moeten van hem nu voor zijn omdat er geen andere keus is. En dat is de regering ook, dus is er geen referendum nodig. Kennelijk ook door de pomp gegaan.

Jacques T.: in juli nog voor een referendum, nu voor "2000% eens" met het besluit om geen referendum te houden. (Tja, dat is meer dan de 1/4 % prijscompensatie voor de middeninkomens waar hij vorige week in de Tweede Kamer nog een ontzettend opgewonden potje over maakte, waarna hij zonder resultaat weer het hok in ging.)

Vandaag is weer precies gebeurd waar Jan Pronk het over had. Wel iets roepen, maar het uiteindelijk niet waarmaken ZONDER ENIGE COMPENSATIE OF WAT DAN OOK want afzonderlijk bepaald. (Jan Pronk, U weet wel, de politicus die door de meeste PvdA leden als nummer 1 voorzitter werd aangegeven.)

Vanwege het gedraai van bovenstaande heren zit ik momenteel zonder partij.

Gek he, dat de PvdA steeds kleiner wordt.

De nieuwe Spinvis is weer goed

De meningen over Spinvis zijn verdeeld: sommigen vinden zijn muziek ronduit bagger, ikzelf vind het leuke muziek. Het lijkt 'qua muziek' nooit echt heel erg spannend, maar heeft juist een soort ontwapenend alledaagse huiselijkheid. Schijn bedriegt hier, overigens. Dit is dan de derde CD. Beste nummer: Wespen op de appeltaart. Ook goed: Was, een vertaling van het jaren '60 songfestivalliedje Poupée de sire, poupée de son en Alles in de wind, dat werd nog door mijn oma gezongen. Je moet maar durven, een ouderwets kinderliedje op je CD zetten. De rest is overigens ook goed, en er zit nog een bonusplaatje bij ook, met de filmmuziek voor Man zkt vrouw.

Cadeautje voor Harry

Zoals al eerder gemeld: dit jaar viert Harry Mulisch zijn tachtigste verjaardag. Een van de cadeaus is een stapeltje speciaal voor hem geschreven boeken. Vandaag las ik er een van, Wat gebeurde er met Cathy M? door Jessica Durlacher. De titel doet al denken aan een verhaal van Harry, vijftig jaar geleden gepubliceerd in De versierde mens: Wat gebeurde er met sergeant Massuro? Ook dit verhaal las ik deze week. Harry's verhaal gaat over een sergeant in een oorlogssituatie in Nieuw-Guinea die in steen verandert, Cathy M. zit bij een hulporganisatie in Afrika en verandert langzamerhand in een vlinder. Ik kan kort zijn: de pastiche haalt het niet bij het origineel. Het verhaal van Durlacher is vergeleken met dat van Mulisch larmoyant, babbelig en nergens echt boeiend. De verteller is een man, maar als zodanig niet overtuigend. Veel stoplappen en andere overbodige tussenzinnetjes ('Annie, hou jij mijn tassie even vast...'). Gelukkig maar 110 bladzijden.

Amsterdam evenementenstad

Vandaag is Amsterdam grotendeels autovrij. Dat moet gevierd worden. In de stad worden ruim 80 evenementen gehouden, van straatkrijtwedstrijden voor de jeugd tot en met de Dam tot Dam loop. Alle winkels zijn natuurlijk 'gewoon' open deze zondag. Op een of andere manier is het kennelijk niet mogelijk ergens geen feestje van te maken,en gewoon een autoloze zondag tout court te organiseren, zonder bijkomend circus. Men verwacht grote hoeveelheden reizigers per NS. Ik weet genoeg, ik ga vandaag met de trein een dagje naar Den Haag, thee drinken bij de ouders.

Faithless

Eergisteren een concert van Faithless in Gelredome, Arnhem. Het gezelschap maakte een indrukwekkende BIG SOUND. De bekendere nummers werden alle bijzonder geïnspireerd gebracht. Ik vond het geluid helaas wat minder, bijv. in vergelijking met vorige week The Police. Het mocht de pret niet drukken, we hebben met zijn allen een avondje flink uit de bol gedanst. Mijn persoonlijke toppers: God is a DJ en We become 1.

Close encounter of the third kind

Vandaag, in de trein van Hoorn naar Den Haag Centraal, ging Gijs Scholten van Aschat in Leiden schuin tegenover mij zitten. Hij sloeg zijn krantje open en ging een puzzeltje oplossen. Interessant he? Ik meld het maar even.

De groene koe

's ochtends begin ik altijd met een bakje yoghurt en een glas melk. We zijn niet altijd even merkvast, en deze ochtend was er yoghurt van Groene koe. Een zgn. eco-merk, met op dit moment een actie 'Geef een koe voor Afrika'.

Ik citeer: 'De plattelandsbevolking van Kameroen heeft te kampen met werkeloosheid, honger, en ondervoeding. Daarom voert Groene koe actie voor gezinnen in Kameroen. Alle literpakken van Groene koe hebben tot 1 december een spaarzegel. Spaar 25 zegels met een waarde van 2,50 Euro voor een deelcertificaat voor een koe voor Afrika. Voor iedere 180 inzendingen (450 Euro) kunnen wij 1 koe schenken. We hopen dat we 50 koeien bij elkaar kunnen sparen. Stuur de zegels voor 15 december 2007 los of opgeplakt op een spaarkaart, naar Groene koe - Geef een koe voor Afrika - Postbus 5 - 1906 ZG Limmen. Vermeld duidelijk je naam en adres. Je mag zo vaak meedoen als je wilt. Als dank voor het meesparen ontvang je een leuk aandenken.'

Dat klinkt sympathiek, maar ik was al wakker genoeg om mij te realiseren dat ik verder helemaal geen geld hoefde over te maken of postzegels bij te plakken. Groene koe betaalt dit gewoon zelf. Waarom moeten wij dan nog zegels plakken en opsturen? Ach ja, natuurlijk, wij moeten de kaarten volplakken, met zegels, oftewel yoghurtpakken kopen. Om een kaart vol te krijgen moeten er 25 zegels geplakt worden, voor 15 december. Morgen dan maar twee bakjes yoghurt? Bah, wat een misselijke marketingtruc.

Echte economie

Vanavond woonde ik een lezing bij door prof. Arnold Heertje, getiteld Echte economie.



Ter voorbereiding had ik het gelijknamige boek de afgelopen dagen gelezen.



Dat laatste was nog niet zo makkelijk, er moet goed opgelet worden om het soms technische betoog van Heertje te kunnen volgen. Het boek is een pleidooi tegen de vernauwing van 'de economie' tot financieel benoembare zaken, en financieel onbenoembare zaken (zoals milieu, geschiedenis, geluk) daarbuiten te houden. In zowel boek als lezing werd dit geïllustreerd met voorbeelden uit onderwijs, ruimtelijke ordening, gezondheidszorg en het gedoe met de woningcorporaties, in al deze gebieden heerst een managerscultuur, risicomijdend, gericht op puur financieel gewin en zonder vakinhoudelijke kennis. Ik herkende er heel veel in, zo werden de door mij al besproken gang van zaken rond de Betuweroute en de regeringsnota Ruimte als voorbeeld gebruikt. Het boek was voor mij herkenbaar en verdiepend, de lezing van vanavond daarnaast ook nog inspirerend en humoristisch.

Mooie Wolkers postzegel

In het kader van de Weken van de Kaart is er een Wolkers postzegel uitgekomen. Op het velletje een micro-biografie en details uit een paar van zijn schilderijen. Op de postzegel zelf een nieuw gedicht op een achtergrond van gestreepte kleuren uit die schilderijen. Een postzegel is natuurlijk niet erg groot, dus het gedicht staat er nogal petieterig op, ook met leesbril had ik nog wat moeite.

Mooi Wolkers fotoboek

In dit boek staat een leuke keuze uit de foto's die Steye Raviez gedurende 35 jaar van Jan Wolkers maakte. Daarbij citaten uit gesprekken met Coen Verbraak. Gegroepeerd rond centrale thema's in Wolkers' leven: ouders en kinderen, de dood, kunst, natuur en vrouwen. Mooi boek.

Het is pas een feest als Harry is geweest

 

Het zal u niet ontgaan zijn, dit jaar viert Harry Mulisch zijn tachtigste verjaardag. Deze zin dient U letterlijk op te vatten: "dit jaar", want de feestelijkheden zijn al geruime tijd aan de gang. Gisteren was er een feestje in de Stadsschouwburg in Amsterdam, georganiseerd door uitgeverij De Bezige Bij. Behalve het feestvarken was er veel bekend volk naar het Leidseplein gekomen. Ook voor de lezers was er plaats in de schouwburg. Ik ging er naartoe met vriend K., ook een toegewijd Mulisch-lezer.

Dat was dus geen beste plaats, daar op het derde balkon. Onderdelen van het programma waren vertoningen van foto's (meest uit Mijn getijdenboek) en van de film The Room met Rutger Hauer, naar het debuut van HM, het verhaal De kamer. Daar kon ik het bovenste kwart dus niet van zien.
De avond was verder gevuld met onder meer nogal statische voordrachten (o.a. Thom Hoffman) uit het werk van de jarige, en een muzikale bijdrage van mede-Herenclub-lid Reinbert de Leeuw en Gerard Bouwhuis. Hilarisch was de doo-wop vertolking van Only You door De Herenclub (o.a. Rudi Fuchs, Hans van Mierlo, Reinbert de Leeuw en Marcel van Dam) in witte pakken. De feestrede door Connie Palmen vond ik niet erg sprankelend.
Een paar jaar geleden was een vergelijkbaar evenement rond Jan Wolkers minder plechtig en veel feestelijker. De jarige zelf schijnt zich overigens prima vermaakt te hebben.
Hoe vonden wij het dan? Wel leuk, maar af en toe ook een beetje 'een zit'. Vriend K. meent dat de beleving van de avond zich nog het best laat samenvatten door: 'We waren er bij'.

Moedig voorwaarts!

Die Reve, hoeveel brievenboeken zijn daar nou inmiddels al wel niet van? Ik denk tegen de twintig. Ik heb ze allemaal gelezen, en nu ook deze weer. En dit is bepaald niet de slechtste. Het zijn brieven aan zijn uitgever, er valt weer volop te lachen om de onnavolgbare redeneringen en formuleringen, maar ook valt te lezen dat het Reve, als het om de uitgave van zijn werk ging, ondanks de kolderieke manier waarop een en ander vaak verkondigd werd, volkomen ernst was.

De polietsies weer bijelkaar!

Deze week was voor mij Police week. In de jaren '80 kocht ik al hun elpees, en in de jaren '90 al hun cd's.
Na 23 jaar had Andy Summers genoeg van sessiegitarist te zijn bij obscure artiesten en filmscores vol te spelen, Stewart Copeland was uitgetrommeld in de Afrikaanse rimboe en Sting had de Zuid-Amerikaanse neusfluit terzijde gelegd: The Police is weer bijelkaar en dat zullen we weten ook! Gisteren bezocht ik het tweede concert in de Amsterdam Arena. Het was een errug goed concert. Ter voorbereiding had ik de hele zwik cd's als mp3 op mijn speler gezet, zodat de hele week de muziek al door het hoofd spoelde. Donderdag was de Police film Everyone stares op TV, en vrijdag dus het concert.



De drie heren maakten lekker kabaal, goed strak, en Sting kon de hoge noten vocaal nog moeiteloos aan. Het bijzondere was dat weliswaar alle bekende nummers de revue passeerden, maar dat veel nummers in nieuwe arrangementen werden gespeeld. Hierdoor werd het niet een opgeleukt Sting concert, maar een echt Police concert, waar Stewart zijn buitengewone drumkunstjes en overgangen tussen ongewone ritme's uitgebreid kon etaleren en de gitaartexturen van Andy goed naar voren kwamen, beter dan op de originele opnamen naar mijn smaak.

Maar er kon ook nog volop mee ge-dododoo'd en ge-ijoijoijojoo'd worden. Ik kende (mede dankzij de degelijke voorbereiding) alle nummers en alle teksten. Na afloop ietwat schor. Prima avond dus, vandaag nog even afkicken met The Police Live!

11 september 1944

Vandaag is het 63 jaar geleden dat het Zeeuwsch-Vlaamse plaatsje Breskens getroffen werd door een verwoestend bombardement.


Gedurende de Tweede Wereldoorlog waren in en rond het dorp Breskens door de Duitsers talloze bunkers en forten gebouwd, ter bescherming van de strategisch belangrijke Scheldemond, als onderdeel van de Atlantikwall. Het dorp wordt op 11 september 1944 getroffen door een geallieerd bombardement, deel uitmakend van Operation Switchback, gericht op het vrij maken van de Scheldemond en de Antwerpse haven. Ongeveer 200 mensen verliezen bij dit bombardement hun leven en een veelvoud hiervan raakt gewond. Tijdens dit bombardement, en een dat daar nog op volgde, en de daarop volgende nog ruim een maand durende gevechten tot de uiteindelijke bevrijding op 21 oktober 1944, wordt ongeveer 90 % (!) van het dorp verwoest. Naar verhouding is Breskens hiermee de zwaarst getroffen gemeente in de oorlog geweest. Werkelijk alles kapot zijnde, wordt de bevolking geëvacueerd.
Na de bevrijding keert de bevolking terug, deze wordt gehuisvest in bunkers, hutten in de duinen, romneyloodsen en noodwoningen. De laatste hiervan zijn tot in de jaren '70 in gebruik geweest, toen de meer dan vijfentwintig jaar durende wederopbouw (eindelijk) voltooid werd.

Tijdens deze herbouw kwam mijn vader vanuit Den Haag hier eind 1947 te werken, als behanger in de nieuwgebouwde woningen. Na een paar weken ontmoette hij een meisje uit het dorp. Van het een kwam het ander, en ik ben hun oudste zoon.

Het is allemaal ver voor mijn tijd, maar soms moet ik toch even aan deze verschrikkingen denken. Onvoorstelbaar.

Heimelijke genoegens

Iedereen (denk ik) heeft ergens wel een kant waarvoor hij of zij zich een beetje schaamt, en die liever niet getoond wordt. Een minder fraaie karaktertrek, een stiekeme kant, een smeulend gevoel van jalouzie jegens iemand, of erger.
Een vrij onschuldige variant hiervan zijn 'heimelijke genoegens'. Onder deze noemer wordt in de VPRO-gids wekelijks een BN-er gevraagd naar de TV-programma's waarnaar hij of zij graag kijkt, maar die 'eigenlijk niet kunnen'. Het zal u niet verbazen, net als U heb ook ik zo mijn heimelijke genoegens. Vanavond realiseerde ik me dat weer eens ten volle, toen ik de TV aanknipte. Ik viel in een TROS-muziek programma gewijd aan de Tribute To The Cats Band. Drie keer fout natuurlijk: de TROS, The Cats en een tribute band. Maar toch: bekende hits uit de oertijd, aanstekelijke muziek, meerstemmige zang, lekker glad geproduceerd, met een dikke nagalm en veel strijkers; kortom: de palingsound. Ik heb het programma gewoon stoer uitgekeken. Mijn meisje was toch niet thuis.

Jeroen Brouwers wint prijs voor de mooiste zin van 2007

"Al stond in het centrum van het huis een kachel als uit de machinekamer van een stoomschip en stortte ik deze vol kolen en hout uit het bos, ze verspreidde geen warmte, -zoals er ook van mij, volgestort met het witte water van de firma Bols, niet echt meer iets constructiefs uitging."

Wie hef toe moef on!

Vandaag zag ik onze Minister-President bij de opening van het academisch jaar in Wageningen in zijn beste Engels (Waarom overigens in het Engels in Wageningen?) een pleidooi houden tegen de 6- mentaliteit die hij in dit land bespeurt. Wat zou die man op zijn diploma voor cijfer gehad hebben voor Engels? Ik schat een 6-.

Trouwens, wat nu klagen over gebrek aan innovatie? Onze Jan-Peter is nota bene zelf al 4 jaar voorzitter van het Innovatieplatform. Tja, daar komt inderdaad alleen maar papier uit. En meneer is ook al een jaartje of wat premier van dit land. Daarmee geconfronteerd antwoordde hij in het Journaal dat we er dan ook veel beter voorstaan, en dat de economie goed draait.....

Huh?

En weer verder gelezen

Vorige week scheef Frits Abrahams in NRC twee dagen over de grote zonen van Betondorp, Johan Cruijff en Karel en Gerard (van het) Reve. Naar aanleiding daarvan heb ik weer eens gelezen De ondergang van de familie Boslowits/Werther Nieland door Gerard Kornelis van het Reve, zoals Gerard Reve toen nog voluit genoemd werd. Beide verhalen kunnen in Betondorp gesitueerd worden.



Mijn exemplaar uit 1970 heeft een wat merkwaardig omslag, 'Boslowits' wordt helemaal niet vermeld, maar staat er weldegelijk in. Twee prachtige, sfeervolle verhalen, in wezen beide gaand over de onbegrijpelijkheid van de volwassen wereld voor een opgroeiende jongen. Reve zelf beschouwt Werther Nieland als een "misschien nooit door mij te overtreffen hoogtepunt in mijn werk". Dat zag de meester goed, voor mij staat het in dezelfde klasse als Op weg naar het einde, Oud en eenzaam en Brieven aan Josine M.

Om dit weekend in de trein wat te lezen te hebben, kocht ik in de kiosk de aanslag van Harry Mulisch.



Zoals u ziet een vriendelijk prijsje ter viering van Mulisch' 80e verjaardag, eerder deze zomer. Deze maand is het 25 jaar geleden dat het boek verscheen. Ik had het al verschillende keren gelezen, maar nooit zelf aangeschaft. Het is ontzettend goed verkocht, en er is een film over gemaakt, dus het verhaal is bij velen bekend. Het is, zoals Mulisch ergens zei, een moeilijk verhaal, maar makkelijk te lezen opgeschreven. Het onderwerp is heel herkenbaar Nederlands, de individuele gevolgen van de Tweede Wereldoorlog. In de loop der jaren komt de hoofdpersoon door toevallige ontmoetingen steeds iets meer over zijn verleden te weten, maar ook worden er steeds dingen onbenoemd gelaten, die daardoor voor altijd onbekend blijven. Het gaat over schuld en verantwoordelijkheid, vanuit verschillende gezichtspunten belicht. Knappe plot, mooie symboliek. Deze keer trof mij vooral de laatste alinea van de Proloog, waarin de essentie van het boek treffend wordt weergegeven.

"(...) Met de motorschepen was het anders. Stampend spleten zij met hun boeg het water tot een V, die zich uitbreidde tot hij aan beide kanten de wal bereikte: daar begon het water dan op en neer te klotsen, terwijl het schip al een heel eind verder was. Vervolgens kaatste het terug en vormde een omgekeerde V, een labda, die zich steeds verder sloot, maar nu interfereerde met de oorspronkelijke V, vervormd de tegenoverliggende wal bereikte, weer terugkaatste, tot over de hele breedte van het water een ingewikkeld vlechtwerk van golven ontstond, dat nog minutenlang allerlei veranderingen onderging, eer het tenslotte bedaarde en glad werd.
Elke keer probeerde Anton vast te stellen, hoe het zich nu precies voltrok, maar elke keer groeiden de factoren aan tot een patroon, dat hij niet meer kon overzien."

Meesterlijk.

Zomergasten

Het Zomergastenseizoen zit er weer op. Dit jaar heb ik maar een paar uitzendingen gezien, omdat ik in augustus ook met vakantie ging. De beste, interessantste uitzending was naar mijn smaak die met Bettine Vriesekoop. Veel China natuurlijk. Ik herinner me: een interessante professor over taoïsme, Leonard Cohen, de tankman op het Plein van de Hemelse Vrede, Chinese Idols.
De slechtste en meest oninteressante aflevering was die met Linda de Mol. Wel heel betrokken een stuk laten zien uit de film Beperkt houdbaar van Sunny Bergman en zeggen dat het een schande is, al die ingrepen in het lichaam en het valse beeld dat ons voorgeschoteld wordt door al die ge-paintbrushte glossy's, en dat de vrouwen in opstand moeten komen, maar dan notabene in dezelfde uitzending zeggen dat je zelf een botox behandeling hebt genomen om tijd te besparen en dat de foto's in het blad Linda natuurlijk wel gephotoshopt worden omdat het anders minder verkocht wordt. Enfin, het vooroordeel werd zelden zo goed bevestigd.

Ook gelezen

Je denkt misschien: ach, een geinig cadeauboekje. Fout! Remco Campert is de kampioen fijnschrijven van Nederland. Deze man schrijft al een leven lang met een bijzonder fijn pennetje. Ook hier weer: mooie gesneden zinnetjes. Schrijven is kunst. Een verademing na die flop van een paar dagen geleden.

Gelezen

De laatstverschenen Tirade is grotendeels gewijd aan de onlangs overleden dichteres Hanny Michaelis. Onder andere een mooi in memoriam over haar door Frida Vogels, en een door haar nicht Jozien Driessen-Van het Reve. Ook de publicatie van brieven van haar ouders, in de oorlog tijdens de onderduik. Daarnaast in dit nummer ook ander werk, o.a. een essay over Amsterdam en Sint Petersburg, Stereoscopische stadsgezichten door Kees Verheul en een keigoed Wolkers-achtig verhaal Het gewad door Robert Anker.