Iedereen (denk ik) heeft ergens wel een kant waarvoor hij of zij zich een beetje schaamt, en die liever niet getoond wordt. Een minder fraaie karaktertrek, een stiekeme kant, een smeulend gevoel van jalouzie jegens iemand, of erger.
Een vrij onschuldige variant hiervan zijn 'heimelijke genoegens'. Onder deze noemer wordt in de VPRO-gids wekelijks een BN-er gevraagd naar de TV-programma's waarnaar hij of zij graag kijkt, maar die 'eigenlijk niet kunnen'. Het zal u niet verbazen, net als U heb ook ik zo mijn heimelijke genoegens. Vanavond realiseerde ik me dat weer eens ten volle, toen ik de TV aanknipte. Ik viel in een TROS-muziek programma gewijd aan de Tribute To The Cats Band. Drie keer fout natuurlijk: de TROS, The Cats en een tribute band. Maar toch: bekende hits uit de oertijd, aanstekelijke muziek, meerstemmige zang, lekker glad geproduceerd, met een dikke nagalm en veel strijkers; kortom: de palingsound. Ik heb het programma gewoon stoer uitgekeken. Mijn meisje was toch niet thuis.
