Let's go to Vegas

Jaren geleden hoorde ik voor het eerst van dit project, toen nog in de aanloopfase. Het klonk op allerlei manieren helemaal FOUT. Een musical, met bewerkte Beatle-muziek, opgevoerd in Las Vegas....
Alweer 2 jaar geleden ging de show in premiere. Ik kocht destijds de bijbehorende CD, een geweldige bewerking onder supervisie van de enige echte George Martin. En nu is er de DVD All together now, met het verhaal van de totstandkoming van de show LOVE, door Cirque du Soleil. Het is mooi, overweldigend, intiem, supershowy en smaakvol. Ik zou die show wel willen zien, maar hij wordt alleen opgevoerd in Las vegas, in een speciaal voor de gelegenheid gebouwd theater. Dat zal er dus wel niet van komen. Zet ik het plaatje nog maar eens op.

Van kwaad tot erger

Dit stukje stond eerst op de site www.boekenkastfoto.nl. Ik wilde het weer eens zien toen ik dit stukje schreef, ruim 7 jaar later. Maar die site was er niet meer. Op 23 januari 2016 vond ik de site (en mijn stukje) toch terug, gearchiveerd op de website van Internet Archive WaybackMachine. Daar stond het, hier. Om te voorkomen dat ik het weer kwijt raak, zette ik het op mijn eigen blog, hieronder, op 23 januari 2016, met de oorspronkelijke datum 26 oktober 2008.



Ten eerste een foto van een van mijn boekenkasten in de woonkamer. Dit is natuurlijk de bekende Ikea-Billy, in dit geval gevuld met (meest) Nederlandse boeken, van Verzamelde Werken V-VI van Multatuli tot en met Tussen droom en daad in Dubbelstad van Joost Zwagerman. In de woonkamer staan nog twee van die kasten, samen gevuld met de boeken van Een lampion voor een blinde van Bertus Aafjes tot en met Verzamelde werken III-IV van Multatuli. De kast is (alweer) vol, maar het is nog redelijk onder controle. De boeken geordend op schrijver, en per schrijver weer op verschijnen. Duidelijk is dat ik van sommige schrijvers ‘alles’ wil hebben, hier zie je dat bij Reve, Voskuil, Warren en Wolkers.

Ook in de woonkamer staan deze kasten. Hierin oude encyclopedieën, fotoalbums, Lou de Jong, schaken, Beatles en nog veel meer. Ook stapels papier. Ik ben het met jullie eens, hier moet nodig geruimd en geordend.



Boven staan nog 4 kasten, met onder meer Engelse en vertaalde boeken, en studie- en hobbyboeken. Ik durf hier alleen de kast met kinderboeken te laten zien.



Op de vliering in de garage staan 5 dozen met boeken waar geen plaats voor is, en die door mij nog niet weggegooid kunnen worden. Een treurige aanblik.



Er komen per jaar zo’n 50 – 70 boeken bij, dus hoe dat verder moet?

Boekenkasten

Ik vond een leuke blog, met als onderwerp Foto's van boekenkasten.
Een leuk inkijkje in iemands leven vind ik dat altijd, stiekem snel even kijken, wat staat er in de boekenkast. Mijn boekenkasten staan er nu ook tussen. Ga ook eens kijken, en stuur ook Uw boekenkast in! (UPDATE 23-1-2016: Site bestaat niet meer. mijn stukje is hier herplaatst)

Oei, net op tijd

Ik heb deze Tirade besteld en ontvangen. Net op tijd, want het is (zo meldde de uitgeverij mij) het allerlaatste exemplaar voor de verkoop. Ik wilde deze Tirade uit 1985 graag hebben vanwege een uitvoerige bespreking door Hanny Michaelis van Bij nader inzien. Daarover misschien later meer.

Heeft U nog oude ansichten?

Ik las in Verzameld Werk van J.M.A. Biesheuvel, deel 2, het verhaal Een gil. Daarin staan twee zinnetjes die me aan vroeger deden denken: "Er wordt gebeld en ik doe de deur open. Drie kleine meisjes vragen of ik nog oude ansichtkaarten heb." Het gekke is, dat deden wij ook. Langs de deur voor oude ansichten. Ik kan me niet herinneren wat wij dan met die verzamelde ansichten deden. Postzegels afweken, plaatjes sparen of ruilen? Tegenwoordig gebeurt het volgens mij niet meer. Maar wij gingen nog langs de deur om oude ansichten te vragen.

Voskuil, geretoucheerd (2)

In een eerder bericht noteerde ik al dat Voskuil een onnauwkeurigheid in zijn laatste Bureau-deel voor zichzelf al corrigeerde. In de laatste scene in dit boek staat dat Sidney Bechet Nobody knows you when you're down and out speelt op een klarinet. In werkelijkheid was het een sopraan-sax, en Voskuil las dat ook zo voor. Gisteren zag ik in boekhandel Kooyker in Leiden een herdruk van dit boek van mei 2008. Daarin was deze fout (nog steeds) niet gecorrigeerd. Waarvan acte.

Walk like an Egyptian

Het is herfstvakantie, vandaag nam ik een dag vrij om met mijn jongste dochter een bezoek te brengen aan het Rijksmuseum van Oudheden, in Leiden. Ik was er al weer jaren niet geweest, sinds de kerstperiode van 1997 om precies te zijn. We hebben er een groot deel van de dag doorgebracht, en zo'n beetje alles bekeken. Veel Egyptische dingen, maar ook Etrusken, Grieken, Romeinen en Perzen. En een collectie Nederlandse Middeleeuwen. Per NS gereisd, dat was wel zo prettig.

Mwah

Jaren geleden zag ik dit boek in de winkel liggen. Ik kocht het toen niet. Nu heb ik flink moeten zoeken om een redelijk goed exemplaar te bemachtigen. Het is een soort autobiografie aan de hand van gelezen boeken, door J.J. Oversteegen, die model stond voor Paul Dehoes in Bij nader inzien. Dubbel interessant, zou je zeggen. Tegenvallertje. Het boek kabbelt en babbelt maar door. Allerlei terzijdes. Er wordt flink gestrooid met boektitels, maar die opsommingen gaan op gegeven moment ook vervelen. Vooral in de tweede helft van het boek wordt het bovendien een stuk literatuurwetenschappelijker van toon, en moest ik toch denken aan Het raadsel der onleesbaarheid, de Huizingalezing door Karel van het Reve uit 1978. Goed, er zaten aardige stukjes tussen. De herinneringen aan Nescio en T.S. Eliot zijn zeker lezenswaard. Hoe summier ook, de herinneringen aan Han Voskuil en Frida Vogels bevatten herkenbare details, die nu van de andere kant worden bezien. Maar over het geheel genomen, mwah.

Bij nader inzien (4)

Voor zover ik kan nagaan, heb ik nu Bij nader inzien drie keer gelezen; in 1997, in 2005 en gedurende de afgelopen weken. Prachtig, machtig boek, ik heb het eerder gezegd en ik zal het nog wel eens zeggen. Waar gaat het over, laten we dat nog maar eens behandelen: het boek gaat over vriendschap, over waarachtigheid, over studeren anno 1950, het gaat over het bepalen van de eigen waarden. Frida Vogels schreef al ergens dat de meest treffende zin uit het boek volgens haar is: 'Als je werkelijk schreef zoals het moet', zei Maarten, (...) 'zou je geen vriend meer overhouden'. Bij deze herlezing viel mij op dat de beschrijving van Paul eigenlijk niet zo constant negatief is als ik mij meende te herinneren. Er is weldegelijk sprake van een echte vriendschap, die aan het eind kapot gaat. En waarom? Omdat Paul een onwaarachtige fraseur is? Ik denk het niet. De vriendschap is voorbij, omdat Paul Maarten voor zijn gevoel in de steek laat. Ik herken overigens meer van Paul in mezelf dan mij lief is.


Omdat ik het zo'n belangrijk boek vind lees ik er ook van alles omheen. Zo vond ik op internet een tekst Het boek was beter, de inaugurale rede van Thomas Vaessens, waarin hij de positie van literatuur aan de hand van juist dit boek behandelt op drie tijdsposities: ca. 1950, toen de gebeurtenissen uit het boek plaatsvonden, ca. 1963, toen het boek gepubliceerd werd, en ca. 1985-1990, toen het boek eindelijk herdrukken beleefde en er zelfs een film naar werd gemaakt.

Terzijde: inderdaad, 'het boek was beter'. Ik heb de film onlangs ook weer bekeken, en de film is zondermeer goed, maar het boek is beter. Het viel mij nu meer op dat allerlei personen en gebeurtenissen die in het boek belangrijk zijn, in de film in elkaar geschoven of weggelaten zijn. Flap en Hans zijn inelkaargeschoven tot Hans, Klaas, Toos en Hettie komen niet eens meer voor, en dat geldt ook voor gebeurtenissen uit het boek. Toch een goede film, maar anders.

Daarnaast nog eens gelezen:
- Op bezoek bij J.J. Voskuil, door J. Fontijn, hier ook al eerder vermeld.
- Het HP/De Tijd-artikel Bij nader omzien van Annejet van Zijl, gebaseerd op gesprekken met de studiegenoten van Voskuil, naar wie de vrienden in het boek gemodelleerd zijn. Dit artikel geeft een nuancering in het beeld dat Voskuil schetst. Die nuanceringen werden door Voskuil overigens niet persé bestreden, naar zijn zeggen gaf hij slechts zijn visie op de vriendschap, en zou het het beste geweest zijn als alle vrienden een boek hadden geschreven.
- Bladzijde 342 en verder van Met zijn drieën door Frida Vogels (Henriëtte), hier staat (veel korter) haar herinnering aan de vriendenclub.
- Bladzijde 383 en verder van Dagboek 1962-1963 door Frida Vogels, met daarin haar reactie (o.a. een brief naar Voskuil) op Bij nader inzien.
- Hoofdstuk 6 uit Etalage door J.J. Oversteegen (Paul Dehoes), met zijn herinneringen aan Han Voskuil en Frida Vogels. (Ik kom hier nog op terug.)

Ik denk en hoop dat dit niet de laatste keer is dat ik dit boek zal lezen, immers: "Een boek lezen is een lang gesprek met een vriend, een gesprek dat nooit geheel voltooid is."

Dagje Den Haag

Vandaag was ik in Den Haag. Ik wandelde van Den Haag Centraal richting Spui. Wat is dat toch een rare buurt geworden, het vroegere Wijnhavenkwartier. Het is een wandelgebied, met de auto kun je er niet komen. Er wonen geen mensen, want er staan enorme kantoorgebouwen. Onlangs is de laatste sociale woningbouw in dat gebied (de Zwarte Madonna van Carel Weeber, een uniek gebouw waar de bewoners zeer tevreden over waren, geen wonder want betaalbaar wonen midden in het centrum, dat kan nergens meer) gesloopt, want een kantoortoren van 125 meter hoogte levert meer op. Het is nog niet genoeg, er wordt in dezelfde buurt ook nog een toren van 140 meter hoogte neergezet. Ik herinner me nog dat rond 1970 een toenmalig vernieuwingsplan door de gemeenteraad werd afgekeurd vanwege de inbreuk die de toen geplande hoogbouw zou hebben over het stadsgezicht vanaf de Lange Vijverberg op het Binnenhofcomplex. Hadden ze dat toen toch maar gedaan, want wat er nu inmiddels staat is vele malen groter en ingrijpender. Intimiderende hoogbouw.

Op de terugweg reed ik met de tram vanaf het ouderlijk huis richting Centraal Station. De tram was vol en ik belandde in een groep van ongeveer 10 jongens, leeftijd ongeveer 18, 20 jaar, kennelijk Marokkanen of van Marokkaanse afkomst. Erg luidruchtig en schreeuwerig.
Bij Hollands Spoor stapte een vrouw in. Zij vroeg of de tram langs Centraal reed. "Nee!" schreeuwden de jongens doorelkaar. Ik zei tegen de vrouw dat de tram weldegelijk langs Centraal reed, en dat ze dus niet uit hoefde stappen. "Nee!" schreeuwden de jongens weer, "deze tram rijdt niet langs Centraal". De vrouw keek onzeker naar mij en naar de jongens, en stapte weer uit. Twee jongens begonnen haar na te schreeuwen. "Kankerhoer! Vies teringwijf!". Ik voelde me onmachtig en woedend.

Foxxbloks muziektip van de week

Verdwaald met J.J. Voskuil

Ik lees momenteel voor de derde of vierde keer Bij nader inzien van J.J. Voskuil. Ik kom daar nog op terug als ik het uit heb, maar ik zat vandaag weer met een onduidelijkheid. Op 27 juli 1949 wandelt Maarten Koning van zijn huis naar de Universiteitsbibliotheek. We kunnen aannemen dat het huis van Maarten Koning (net als dat van Voskuil destijds in het echt) aan de Vossiusstraat bij het Vondelpark staat. Zie bijgaand kaartje, nummer 1.
"Aan het eind van de straat sloeg Maarten linksaf, langs het hek van het Vondelpark. Hij stak schuin de Stadhouderskade over en liep door het plantsoen naar het Leidseplein" (nummer 2). Hij is op weg naar de UB, de meest logische route vanaf die plek zou zijn door de Leidsestraat (gestippeld). Bij het Leidseplein komt Maarten Henriette tegen, die hem tegemoet komt, op weg naar haar kamer aan de Stadionweg. Na een kort gesprek vervolgen ze hun weg. En dan staat er, iets verderop: "Dicht bij het Weteringplantsoen hield hij in, (...) en sloeg toen plotseling rechtsaf. Hij begon te rennen, de Weteringschans af, aan één stuk door tot de brug tegenover het Rijksmuseum. Terwijl hij de brug opliep hield hij hijgend van het harde lopen zijn pas in en keek naar de overkant, naar de Stadhouderskade. Henriette liep onder de bomen op het pad langs het water. Langzaam liep hij de brug over, sloeg rechtsaf en liep haar tegemoet." Dat is vreemd, want dat kan eigenlijk alleen maar de route van punt 3, via 4 naar punt 5 zijn. Hoe komt Maarten daar nu ineens? Ik denk dat Voskuil zich hier vergist heeft.

John Lennon

Vandaag is het de 68e geboortedag van een van mijn grote helden: John Lennon.

Feest!

Vandaag is mijn zoon 18 geworden. Om 12 uur kreeg hij zijn eerste rijles, een leuke verrassing. Vanmiddag komt de familie, vanavond komen zijn vrienden en klasgenoten. Er is veel bier in huis. Dat wordt nog wat....