Gerard Reve

Deze week werd er veel aandacht aan besteed: de biografie van Gerard Reve, door Nop Maas. In NRC stond een lovende recensie. Eerder las ik al een voorpublicatie die veelbelovend leek. Vanmorgen heb ik dan dit boek aangeschaft.



Ik heb nu zo'n 70 bladzijden gelezen, en het is tot nu toe geweldig. Gedetailleerd, puttend uit vele brieven en herinneringen, met niet eerder gepubliceerde fragmenten en foto's, en dat zo'n 700 pagina's lang. En dat is dan nog maar deel 1. Ik houd van biografieën, en ik houd van Reve. Hier komt het prachtig samen.
Als zo dikwijls, komt ook nu mijn eigen leven mij als onbelangrijk en zinloos voor, en zie ik nergens in dat leven iets dat groots of heldhaftig genoemd zou mogen worden of dat, in helderheid of geladenheid, de kracht zou bezitten van een symbool, dat het zin en duiding zou kunnen geven. - Gerard Reve, Oud en eenzaam.

Gedichtenwedstrijd

Ik heb vandaag dan toch een gedicht ingestuurd naar de Nationale gedichtenwedstrijd. Gelukkig dacht ik er nog op tijd aan, de inzendingstermijn sluit 1 november. Ik heb dit gedicht al jaren geleden geschreven, en bij nalezing vind ik het nog steeds niet onaardig. Proberen dus maar. Nee, ik zet het gedicht nu niet on line, dat mag namelijk niet. Als mijn gedicht de volgende ronde niet haalt, plaats ik het hier alsnog. Misschien.

In gedachten

Vandaag is de geboortedag van mijn moeder. Zou er nog iemand anders zijn die vandaag aan haar denkt? Ik denk eigenlijk van niet...
Maar ik, IK WEL!!

Moeten we vaker doen

Ik denk dat veel mensen het hebben, je neemt je voor bij die of die langs te gaan, of samen uit, doen we, ik maak een afspraak, maar het komt er gewoon niet van want druk, me dit en me dat, op dinsdag kan ik niet, misschien zijn ze niet thuis, vanavond wil ik eigenlijk alleen maar op de bank zitten.
Vanavond gingen we met goede vrienden weer eens uit, eten in Haarlem. Het was goed, gezellig en we hebben over van alles gepraat en bovendien lekker gegeten. Het heeft ons allemaal gewoon GOED gedaan. Stom dat we dat niet vaker doen....

Verre werelden

Een dag of tien geleden bezocht ik de Warren-tentoonstellingen in Middelburg. Bij de expositie over Warrens etnografica hoort deze publicatie. Het is een mooi vormgegeven kijk-, lees- en bladerboek. Naast een inleiding door Adriaan van Dis, met herinneringen aan Hans Warren en zijn kunstverzameling, bevat het boek mooie afbeeldingen van de 102 in Middelburg tentoongestelde werken (overigens een klein deel van de in totaal zo'n 700 stukken omvattende verzameling). In een begeleidende tekst worden deze verder toegelicht. Ook bevat het boek per kunstwerk verwijzingen naar vermeldingen in het Geheim dagboek, en eventueel naar een geïnspireerd gedicht. (In het boek wordt verwezen naar Hans Warren, Verzamelde gedichten, maar veel van de bedoelde gedichten staan ook in de bundel Een stip op de wereldkaart.)

Het op voor- en achterzijde van het boek afgebeelde werk is volgens het achter in het boek opgenomen bijschrift het hoofd van een heilige man (arhat), uit Nepal. Het is gedateerd 1875-1900, het materiaal is verguld metaal en verf.

Op p. 140-141 wordt het samen met andere hoofden uit Warrens collectie afgebeeld.

Uit de daar gegeven toelichting:
Nepal is vooral bekend als hindoeïstisch land. Het boeddhisme heeft echter ook altijd veel aanhangers gekend. In beide religies spelen festivals een belangrijke rol. Deze hoofden zijn waarschijnlijk gebruikt tijdens één van de boeddhistische festivals. [...] Mogelijk werden ze gedragen tijdens een feestelijke processie.
(uit: Hans Warren, Verre werelden, p. 140)

Warren kocht dit stuk op 18 november 1998 bij Christie's in Amsterdam.

Een dag later schreef hij erover in Geheim dagboek:
[...] Zondag de zeventiende zijn we naar Amsterdam geweest voor [...] de kijkdag bij Christie's. [...] Vooral was ik benieuwd naar een repoussékop van een arhat uit Nepal. Zou het dezelfde zijn als die uit 1994, toen we de eerste kochten en ik zo moeilijk kon kiezen tussen de twee? Het was hem, destijds werd hij ƒ6500-ƒ7500 getaxeerd, nu ƒ1500-ƒ2000. Ik vond hem nog steeds prachtig, de nobele uitdrukking trof me sterk. [...]
(uit: Hans Warren, Geheim dagboek 1996-1998, p. 118-119)

De op p. 140-141 afgebeelde hoofden inspireerden Warren ook tot een gedicht:

Uit een kloosterschrijn
Uit een kloosterschrijn
van de Himalaya, hoog in Nepal,
kwamen ze hier. Meer dan levensgrote
paradehoofden van gedreven zilver,
verguld en gelakt.
Hemels lachende jonge monniken,
een strenge arhat, doodshoofden die haast spreken.
[...]
(uit: Hans Warren, Een stip op de wereldkaart, p. 26)

Heerlijk, zo'n regenachtige zaterdag.

Good evening Holland!

Op 9 december treedt Paul McCartney, misschien wel voor de allerlaatste keer (de goede man is 67), in Nederland op, in de Gelredome. Ik ben er bij, vanmorgen heb ik kaarten gekocht.

Voorlopig tenslotte

Goed, ik ga nog 1 keer he-le-maal los over die Beatles-dozen. Maar eerst een kwis-vraagje.

Tussen 1962 en 1970 brachten The Beatles 217 verschillende nummers uit, als single-, EP- of LP-track. Welke van deze nummers staat het meest op de tot nu toe verschenen Beatles-CD's?
Ik bedoel dus dat je onwillekeurig denkt: Ja hoor, die staat er natuurlijk ook weer bij....



Volgens mij is dat Yellow Submarine. Dit nummer verscheen in 1966 op Revolver, en in 1969 op Yellow Submarine, dus in 1987 op de CD-versies van deze LP's. In 1993 dook het weer op op de CD-versie van The Beatles 1962-1966 (de 'rode dubbel-LP'). In 1999 stond het nummer ook weer op de herziene Yellow Submarine Songtrack CD, waarop alle filmnummers stonden, in geremixte vorm en in 2000 op 1, een CD met alle (27!) nummer-1 hits van onze helden. Yellow Submarine staat natuurlijk ook op de geremasterde versies van Revolver en YS. Tot zover de stereoversies. Monoversies verschenen in 1992 (in de 22 CD's tellende The Beatles Singles Collection) en in 2009 op de monoversies van Revolver en YS. Een 5.1 mix staat op de Yellow Submarine DVD uit 1999. Een opzettelijk afwijkend gemixte versie met andere effecten en een gesproken intro door Ringo tenslotte staat op de 4-track single Real Love uit 1996.

Maar nu de remasters. Laat ik eerlijk zijn: de verschillen tussen de nieuwe en de oude CD's zullen bij oppervlakkige beluistering via de (auto) radio of als achtergrondmuziek in het winkelcentrum niet iedereen opvallen. Want: het gaat om reMASTERING, niet om reMIXEN. Dat betekent dat uitgegaan is van gemixte tapes, en dat de nummers niet wezenlijk anders zijn geworden. Ik vind wel dat ze in veel gevallen anders zijn gaan klinken, helderder, meer detail. Technisch is er veel vooruitgang geboekt op het gebied van met name AD-conversie, dus het omzetten van analoog naar digitaal. Verder zijn technische fouten in de mastertapes zoals drop-outs of slechte edits, waar mogelijk weggepoetst. Het gaat dan om ingrepen van (soms) milliseconden. Omdat ik al 40 jaar naar deze muziek luister en er veel over gelezen en in detail naar geluisterd heb, vallen deze zaken mij soms op. Ook is in een paar gevallen ruisonderdrukking toegepast. The Beatles zijn de grootste artiesten van de 20e eeuw, en hun muziek verdient het om op de best mogelijke wijze geconserveerd te worden. Met een paar details ben ik minder gelukkig. Vanaf nu zijn de stereo-CD's de standaard, die in de winkel verkrijgbaar is. De monoversies zijn gelimiteerd in oplage, en zullen waarschijnlijk niet meer bijgemaakt worden. Maar in een aantal gevallen is de monoversie superieur: Dat zijn dat met name de LP's vanaf Please Please Me tot en met Sgt. Pepper. Please Please Me en With The Beatles zijn eigenlijk geen stereo maar ruwe twin-track, en dat klinkt voor de gemiddelde luisteraar bepaald eigenaardig. Ook is jammer genoeg gekozen voor de 1987 remix van Help!, met veel toegevoegde nagalm. De oorspronkelijke drogere 1965 stereomix staat gelukkig als bonus op de mono-CD.

Wat je hoort is het belangrijkste. Ik kon het echter niet laten ook op een meer technische manier naar de CD's te kijken. Om een brede vergelijking te maken tussen de in de loop der jaren verschenen edities heb ik drie nummers uitgezocht, die op 5 verschillende stereo-CD's zijn uitgebracht. Dit zijn All You Need Is Love, Eleanor Rigby en Yellow Submarine. Deze nummers zijn alle oorspronkelijk op CD verschenen in 1987, maar komen ook voor op de in 1993 uitgekomen CD's The Beatles 1962-1966 en 1967-1970, in 1999 op Yellow Submarine Songtrack, in 2000 op 1 en in 2009 op de remasters. Monoversies en afwijkende Anthologyversies laat ik buiten beschouwing.

Methode: de onderzochte nummers zijn met behulp van Exact Audio Copy ongecomprimeerd naar een PC overgezet, waarna bij programma's als Goldwave en Audacity een kleine analyse is uitgevoerd.

Als illustratie hieronder de waveforms van Yellow Submarine, uit 1987 en uit 2009.


1987


2009

Wat aan deze grafiekjes meteen al te zien is, is dat de versie uit 2009 er harder, luider op gezet is, het niveau is 2 tot 3 dB versterkt, om het ten opzichte van de huidige rockmuziek niet al te schriel af te laten steken. Dat is overigens een cosmetische ingreep, je kunt een CD ook harder laten klinken door de volumeknop van de versterker verder open te draaien (uitgaande van een goede installatie die zelf niet te veel ruis inbrengt).

Wat mij bevalt aan de 2009 grafiek, en aan de getalletjes die daaraan te onttrekken zijn, is het feit dat de muziek er niet te hard op is gezet. De toppen van de grafiek (de luidste passages) raken in geen geval het maximaal op een CD mogelijke niveau van 0 dB, waarboven het geluid afgekapt wordt. Hierdoor gaat het geluid vervormen, en omdat de luidste passages afgekapt worden en de stillere niet, gaat er dynamiek verloren, de muziek klinkt dan veel vlakker.

Als voorbeeld de grafiek voor de versie van Yellow Submarine, die in 1999 verscheen op Yellow Submarine Songtrack:


1999

Te zien is dat deze muziek er veel harder op staat. Met name aan de rechterkant van de grafiek, bij het einde van het nummer, lijken alle pieken een even hoog niveau te hebben. Dat klopt, daar wordt het maximum niveau gehaald, en de nog hardere passages worden afgeknipt. Dit resulteert dus in een luid, vervormd en vlak muziekje, The Beatles onwaardig. Een gemiste kans, omdat juist op deze CD de nummers opnieuw gemixt zijn.

Ook voor de twee andere nummers heb ik vergelijkbaar pluiswerk gedaan, met ongeveer hetzelfde resutaat.

Is dit nu de best mogelijke representatie van Beatlesmuziek? Ik denk van wel. De oorspronkelijke mixen zijn gehandhaafd, de technische onvolkomenheden zijn waar mogelijk gerepareerd en het geluid is er binnen de mogelijkheden van de CD optimaal op gezet. In theorie bieden SACD en DVD de mogelijkheid om een grotere dynamiek toe te laten. Dit stuit op het bezwaar dat deze formats niet breed geaccepteerd zijn als geluidsdrager. Verder is in de meeste gevallen zo'n grotere dynamiek voor de gemiddelde luisteraar al niet meer onderscheidbaar, zo blijkt uit uitgevoerde dubbel-blinde tests.

Een verbeterstap die nog wel mogelijk is, maar die veel werk met zich meebrengt, is om terug te gaan naar de oorspronkelijke multitracks, deze op te knappen en dan opnieuw de master te mixen. De multitracks zijn de afgelopen jaren allemaal gedigitaliseerd, het werk zit dan nog in de opknapbeurt en de remix. Ik ben al aan het sparen....

Tenslotte: nu alle nummers opnieuw gemasterd zijn zal EMI binnen afzienbare tijd ook moeten komen met een verbeterde uitgave van 1962-1966 en 1967-1970, of van 1, zodat alle hits handig op 1 uitgave bij elkaar komen te staan.

Als het niet kan zoals het moet...

Vanmiddag zag ik The Bootleg Beatles. Inderdaad, een look-alike band. Maar deze is erg goed. De muziek, de instrumenten, de kleding, de gebaren, de spraak, de opmerkingen, het klopt allemaal tot in detail. Het is de tweede keer dat ik dit zie, en het was weer geweldig leuk. Er werden nummers gespeeld uit verschillende periodes, met bijbehorende outfits, dus begonnen werd in de Shea Stadium-pakken, daarna de Pepper-uniformen, en tenslotte de meer casual kleding van White Album, Abbey Road. Ik kon met alle nummers meezingen.

Muziektip

Houdt U van frisse beatmuziek, een beetje midden jaren '60, met een scheut Joe Jackson ten tijde van Look Sharp!? Luister dan eens naar Mark & The Spies. Ik zag ze vanmiddag live, het was bijzonder aanstekelijk, fris lawaai. Ik heb hun tweede CD gekocht en inmiddels beluisterd. Vet cool! Mieters! Helemaal te wauw!

Mijn achilleshiel

Mijn achilleshiel is, wel, mijn achilleshiel.
Ik loop nu al weer voor de derde keer in 16 maanden te strompelen en te hompelen. Het doet verrekte zeer en het is een aandoenlijk gezicht. Hoe kom je deraan, hoe kom je deraf.

Vroege gedichten Hans Warren

Bij de onlangs bezochte tentoonstellingen rond Hans Warren was ook een bundeltje niet eerder uitgegeven gedichten van Hans Warren te koop. Vandaag las ik het, in de trein. Ik moet melden dat de schrijver het destijds in een aantal gevallen goed gezien heeft, toen hij besloot de gedichten in portefeuille te houden. Het gedicht Het huis aan Schelde probeert stemmingen en gevoelens rond het ouderlijk huis op te roepen, echter, het is te veel, gaat bladzijden lang door en komt daardoor onscherp en rommelig over. De satirische reeks Dit is poëzie van de gemeentesecretarie is niet veel beter. De daarop volgende kortere seizoensgedichten vind ik wel goed, die roepen krachtig een bepaalde sfeer op. In het bundeltje is ook een aantal natuurtekeningen opgenomen, die zijn zonder meer de moeite waard, die had Warren niet 60 jaar moeten verstoppen.

Beatles Top 10 -- 2009

Een vriend vroeg mij wat dan wel mijn Top 10 van Beatlenummers was. Hier komtie, al deze nummers zijn BRILJANT:

1. A Day In The Life: verder commentaar overbodig, luister!
2. Eleanor Rigby: het beste nummer van de beste Beatles-LP
3. Strawberry Fields Forever: alles, alles klopt in dit nummer: zang, gitaar, mellotron, orkest en Ringo's back-beat
4. While My Guitar Gently Weeps (versie van 'Love' CD): mooi, heel mooi, dit graag draaien bij mijn begrafenis
5. Tomorrow Never Knows: het Tibetaanse Dodenboek als popsong, met tapeloops, lesleyspeakers, versneld en achterstevoren afgespeelde geluiden en wat er nog meer aan experimenteels verzonnen kon worden
6. I Feel Fine: kick ass band, de 2-gitarensolo was zijn tijd jaaaaaren vooruit
7. Yesterday: onterecht afgedaan als cliché, het is echter gewoon een mooi nummer met een (toen) waarlijk vernieuwende orkestratie voor op een popplaat
8. Twist And Shout: keihard over de speakers en je waant je in de Cavern
9. If I Fell: die John and Paul harmonieën, mooier dan dit is er niet
10. I Want To Hold Your Hand: de eerste wereldhit, überaanstekelijk

Maarre, hoor ik U zeggen, waar zijn dan Hey Jude en All You Need Is Love? Die Top 10 is mijn waan van de dag. Vraag het mij morgen weer en er komt iets anders uit, afhankelijk van toestand en gemoed.

Tweede poging

Ik ben weer begonnen in Oorlog en Vrede.

Hans Warren

Vandaag bezocht ik drie exposities over Hans Warren, in Middelburg. In het Zeeuws Documentatie Centrum was een kleine expositie van vogeltekeningen en foto's. Die tekeningen waren erg leuk, mooi van kleur en detaillering. Warren heeft destijds overwogen om serieus in de ornithologie door te gaan, maar het is bij liefhebberen gebleven. Daarnaast een keuze uit foto's, door Warren genomen. Warren was na de oorlog een tijd gemeenteambtenaar, en maakte in die hoedanigheid ook foto's van het toenmalige dorpsleven. Ook vrienden fotografeerde hij, jammer dat er geen namen bij stonden, dan was er een verbinding met personen uit het Geheim Dagboek mogelijk geweest. Niet alleen de tentoongestelde tekeningen en foto's, maar de hele collectie Warren is overigens op Internet te raadplegen, op de site van het Zeeuws Documentatiecentrum. In de expositieruimte van de Zeeuwse Bibliotheek was de expositie Er staat een huis aan Schelde, over de literaire nalatenschap. Dus: brieven, drukproeven, foto's en natuurlijk de een aantal oorspronkelijke dagboekcahiers. Erg leuk. Tenslotte was er in het Zeeuws Museum de tentoonstelling Verre werelden, met een keuze uit de door Warren verzamelde ethnografica. Er stonden 102 exemplaren tentoongesteld, van de in totaal ca. 700 door Warren verzamelde. Onvoorstelbaar, waar liet die man dat in dat kleine arbeiderswoninkje? Er hoorde een leuke gids bij, ook kocht ik een bundel met onuitgegeven gedichten. Een mooie dag, zo midden in de week.

Coachen doe je samen

Ik las dit boek, dat ik eerder bij een lezing op de school van mijn dochter aanschafte. Die lezing was leuk, onderhoudend en leerzaam. Het boek is een teleurstelling. Het is het verhaal van Marc Lammers, die ons probeert uit te leggen waaruit zijn succes als coach bestaat. Maar het is dan ook niet meer dan een verzameling anecdotes, waarin voor mij de samenhang niet duidelijk werd. Het is daardoor voor mij mislukt als biografie, mislukt als sportboek en mislukt als managementboek. Nou ja, er staat een opdracht met handtekening in. Ik heb de laatste tijd veel tijd verdaan, het is verdorie weer eens tijd voor een echt leesboek!

Natuur is voor de dommen

Het kabinet heeft besloten de Hertogin Hedwigepolder in Zeeuwsch-Vlaanderen onder te laten lopen, als compensatie voor het verdiepen van de vaargeul in de Westerschelde. Dit gaat dus weer gewoon door. Zoals altijd alles doorgaat als er een economische component in zit. In 1839 verplichtte Nederland zich de bereikbaarheid van de Antwerpse haven te garanderen door de Westerschelde bevaarbaar te houden. Inmiddels zijn we 170 jaar verder, en de schepen steken inmiddels zo diep, dat uitbaggeren tot 13,10 m nodig is. Zulke schepen kunnen Antwerpen overigens wel bereiken, maar niet altijd, vanwege de sterke getijden.
Baggeren dus maar. Dit gaat ten koste van de natuur. In de Westerschelde liggen (nog steeds, maar wel steeds minder) vele hectaren buitendijks natuurgebied. Dat wordt aangetast, en moet gecompenseerd. Dat klinkt mooi, maar die compensatie gaat wel weer ten koste van iets anders waardevols, namelijk Nederlands cultuurgebied.

Verder rapporteerde vorig jaar Deltares, een instituut op het terrein van waterbeheer en bouwen in deltagebiedenal en kwam tot de volgende conclusies.

1. De Hedwigepolder is meest ongunstige plek om een ontpoldering te situeren. De initiele voordelen zijn kleiner, en de lange termijn nadelen zijn groter en treden eerder op, dan bij een meer zeewaarts gesitueerde ontpoldering.
2. de lange termijn effecten van ontpoldering van de Hedwigepolder op de natuurwaarde van de Westerschelde als geheel zijn hoogstwaarschijnlijk per saldo (areaal*natuurwaarde*periode) negatief
3. het argument tegen het alternatief ‘bodemverlaging Verdronken Land van Saeftinghe’, namelijk opslibbing die noopt tot nieuw ingrijpen op termijn is precies even sterk en op dezelfde tijdschaal van toepassing op het alternatief ontpolderen
4. alleen de ontwikkeling van schorgebieden met cyclische successie leidt tot duurzaam, hoogwaardig natuurherstel, door ‘behoud van areaal, van dynamiek en van natuurwaarde’.
5. De hamvraag (key question) die vooralsnog onbeantwoord blijft is: waar en hoe kunnen in de Westerschelde omstandigheden worden gecreëerd voor de ontwikkeling van schorren met cyclische successie. Dit is zeker niet het geval bij ontpolderen, en ook niet te verwachten bij het uitsluitend verlagen (zonder aanvullende maatregelen) van het Verdronken Land van Saeftinghe.

Dat is nog wel het malste aan deze tragedie, er IS WELDEGELIJK een alternatief, namelijk het weer verlagen van het niveau van het in de jaren 30 van de vorige eeuw kunstmatig omhooggebrachte Verdronken Land van Saeftinghe. Dit zou m.i. verkiezenswaardig zijn. Daar zou inderdaad pseudo-natuur naar echte natuur HERSTELD worden, en het zou het cultuurlandschap sparen. Dit alternatief is aangedragen en bekend, maar er wordt niets mee gedaan.

Slecht en onvoldoende, dus. En dat in een toch al zwaar onder vuur liggend gebied.

Aan de andere kant van Zeeuwsch-Vlaanderen, bij Breskens, dreigt namelijk ook ontpoldering, het project Waterdunen

En meer algemeen kan men zich de vraag stellen wat de natuur of het cultuurlandschap in en rond de Westerschelde nog voorstellen.
Lees Ik ging naar de Noordnol, het natuurdagboek van Hans Warren, of de eerste delen van diens Geheim Dagboek. Veelvuldig komt daar een uniek natuurgebied bij Borssele ter sprake, de Kaloot. Momenteel loost daar een KERNCENTRALE het koelwater in de Westerschelde. Van de Kaloot rest nog een klein stukje, maar daar wordt nu een containerterminal gepland. Mijn vader vertelde mij twee jaar geleden nog over de natuur even ten oosten van Vlissingen. Daar ligt nu de Sloehaven. Aan de overkant van de Schelde, in Zeeuwsch-Vlaanderen, beheerst de industriele sky line van Dow Terneuzen het uitzicht. Ik heb in mijn fotoalbum nog een kiekje waarop ik daar op het strand speelde, met op nog geen meter een zeehond. Ik kende dit foto'tje niet en kon nauwelijks geloven dat dit zo was. Mijn vader heeft het mij bevestigd. Er was daar een grote populatie zeehonden. Allemaal verdwenen.

Naschrift:
Ik realiseer me dat we allemaal in meer of mindere mate hieraan debet zijn. Zelf werk ik ook bij een bedrijf (Corus) dat aan de Noordzeekust ligt. Op dezelfde plek lag eertijds een schitterende duinvallei, de Breesaap. Hildebrand schreef hierover in de Camera Obscura, in Een onaangenaam mens in de Haarlemmerhout: Ik had een Leidse makker bij mij gelogeerd, met wie ik te Zomerzorg eten zou, om vervolgens over Velzerend naar Velzen te wandelen, waar wij de nacht zouden doorbrengen om 's morgens naar de Breezaap te gaan en aldaar wat te botaniseren, waarvan wij beide grote liefhebbers zijn.
Over de verwoesting van de Breesaap door met name de aanleg van het Noordzeekanaal scheef Conny Braam in De woede van Abraham.

What I did these days

Vrijdag ben ik weer bezig geweest met verdere afwerking van de woonkamer. De bestelde gordijnen waren binnen en zijn opgehangen. Ik heb ook nog maar eens een Billy boekenkast de woning ingesleept, die wordt zondag gevuld.... Daarna naar Haarlem, waar ik een afspraak had met een oude vriend. Een kort maar genoeglijk samenzijn, waarbij de wederzijdse omstandigheden besproken zijn. Een goed gesprek over essentiële dingen in ons werk en leven: ratio, bezieling en zingeving. Maar ook een friet met kip-saté. Zaterdag weer eens met de auto naar mijn moeder. Dat had ik beter niet kunnen doen: 16 km file, vanwege een afgesloten A4. Mein Gott! Verder 's avonds een round-up van de Beatle-mania de afgelopen weken. Binnenkort daarover meer, in deze blog...

2CV

Een klein hobby-boekje met aardige verhaaltjes rondom de Citroën 2CV, de Lelijke Eend. Ik vind het jammer dat er kennelijk niet nog eens door een redacteur naar de tekst is gekeken. Ik zou een boekje met de geschiedenis van de 2CV veel interessanter gevonden hebben. Nu zijn het aardige maar ook wat oubollige verhaaltjes. Ik ken de auteur, en hij kan ontegenzeggelijk leuk verhalen vertellen. Maar vertellen is iets anders dan schrijven, vrees ik.

It's Johnny's birthday

John Lennon zou vandaag 69 geworden zijn ...


It's Johnny's birthday
It's Johnny's birthday
And we would like to wish him all the very best
It's Johnny's birthday
It's Johnny's birthday
And it's so nice to have you back to be our guest

At Johnny's birthday
At Johnny's birthday
We'd like to wish you all what you would wish yourself
On Johnny's birthday
It's Johnny's birthday
And it's so good to have you back from off the shelf
And it's so good to have...
You back from off the shelf...

(George Harrison, It's Johnny's birthday op All Things Must Pass)

The Mini Documentaries

Dit is het laatste schijfje uit de Beatle-dozen, in dit geval de standaard stereoset. Op deze dvd staan 'Mini Documentaries' die steeds een LP tot onderwerp hebben, van Please Please Me tot Abbey Road. Dezelfde filmpjes staan in QuickTime format ook op de stereo CD's, maar dit is dus een DVD. Het heeft niet veel om het lijf: met veel geknip en geplak worden op soms kunstige wijze foto's tot een 3d-achtig beeld getransformeerd, en voorzien van audioclips met interviewfragmenten en gedeelten van outtakes van de betreffende opnamesessies. Erg diepgaand is het ook niet, de 13 Mini Documentaries duren samen minder dan 50 minuten. Ze zijn een paar jaar geleden samengesteld en waren destijds bedoeld als bonus voor digitale iTunes-downloads, maar dat laat nog steeds op zich wachten. De DVD zal vooralsnog niet los te koop zijn, en dat is eigenlijk maar goed ook.

Opvoeden doe je zo!

Vanavond was er een ouderavond op de middelbare school van mijn jongste dochter. De school bestaat 100 jaar en dus was er een speciaal programma, te weten een inleiding door Marc Lammers, coach van het gouden dameshockeyteam van de Olympische Spelen in Peking. Een leuke, onderhoudende, inspirerende lezing van ruim een uur, met veel anekdotes, waarbij een aantal coaching principes toegelicht werden die voor ouders van pubers ook bruikbaar kunen zijn. In ieder geval een leerzame avond. Boekje gekocht, binnenkort te lezen.

Eddy again (4)

Het vijfde, laatste deeltje van de Cahiers. Zie mijn eerdere berichtjes over deze serie. Goed leesbaar voor mij, want nog steeds herkenbaar en bekend: Paul van Ostaijen, Malraux, Karel van de Woestijne.

Past Masters & Mono Masters

Deze CD's completeren het volledige werk van The Beatles, zoals dat tussen 1962 en 1970 bij EMI verscheen. Het is een bonte verzameling van hits (die veelal NIET op de reguliere LP's stonden), b-kantjes, nummers van diverse EP's, twee Duitstalige nummers en een nummer dat op een liefdadigheids-LP verscheen. Zo bont als deze verzameling is, zo saai zijn de hoesjes, wat mij betreft had er wel wat meer aandacht aan worden besteed, het zijn nu wel erg eenvoudige bedenksels.


Past Masters Volume One verscheen in 1988. De CD bevat de niet-LP tracks van Love Me Do (originele single versie) tot en met I'm Down (b-kant van Help!). Van de 18 nummers zijn er 5 (Love Me Do, From Me To You, Thank You Girl, She Loves You en I'll Get You mono, omdat daarvan geen stereoversies beschikbaar waren. Sie Liebt Dich en en Komm, Gib Mir Deine Hand worden ook aangemerkt als mono, maar zijn in werkelijkheid 'erg nauwe' stereoversies.


Past Masters Volume Two (1988) bevat de niet-LP tracks van Day Tripper (single) tot en met You Know My Name (Look Up The Number) (b-kant van Let It Be). Van de 15 nummers is alleen het laatste nummer mono, omdat er geen stereoversie beschikbaar was.


Als onderdeel van de stereo remasters 2009 zijn de twee hierboven genoemde Past Masters platen gecombineerd tot een dubbel-CD. In de tussenliggende jaren zijn er twee eerder ontbrekende stereo-mixen opgedoken, zodat nu ook From Me To You en Thank You Girl in stereo op de plaat staan.
Er valt weer van alles te beluisteren, in vergelijking met de 1987 versies zijn de verschillen soms duidelijk, soms hoor ik er geen.
Een kleine greep:

She Loves You: van dit arche-type Beatlesnummer bestaat alleen een monoversie, die dus op alle versies van Past Masters staat. Maar er is wel aan gesleuteld. She loves You is een nummer met veel edits, die op de 1987 CD duidelijk hoorbaar waren. Bij de nieuwe versie is er enig restauratiewerk verricht, waardoor dit minder hinderlijk hoorbaar is. Luister naar de hi-hats op 1:20, na "I think it's only fair", daar is het verschil duidelijk hoorbaar.

Komm, Gib Mir deine Hand en Sie Liebt Dich zijn in 2009 aanzienlijk opgeknapt, en hebben een breder, duidelijk stereobeeld.

Yes it is: de in de 1987-versie aanwezige drop out op I in "remember what I said tonight" is bij de versie uit 2009 gerepareerd.

Day Tripper: de altijd hinderlijk hoorbare drop out in de gitaar rechts bij 1:50 is in de 2009-versie (eindelijk) gerepareerd.

Hey Jude: Luister nog eens (bijna weggemixt, maar weldegelijk opzettelijk hoorbaar gelaten) naar een scheldende Paul McCartney: fucking hell! op 2:58.


De nieuwe 2-CD Mono Masters tenslotte bevat de originele monomixen van de niet-LP tracks, zoals hierboven aangeduid. Er zijn nog wat verschillen, doordat The Ballad Of John And Yoko, Old Brown Shoe en Let It Be nooit in mono gemixt werden, en dus niet in deze verzameling zijn opgenomen. Daarentegen maken hier wel de nooit eerder gebruikte mixen van Only a Northern Song, All Together Now, Hey Bulldog, It's All Too Much en Across The Universe (bedoeld voor een nooit uitgebrachte EP, in 1969) hier hun debuut.

Bij verschillende nummers zijn weer verschillen te horen ten opzichte van de stereo-versies, zoals opgesomd door Joseph Brennan. Mij vielen daarvan de volgende zaken op:

De monoversie van I call your name hoor ik een andere gitaartrack en afwijkende percussie

Mono I feel fine: geen fluisteren tijdens gitaarfeedback aan begin, en een langere fade-out.

We can work it out: de monoversie heeft, in tegenstelling tot stereo, geen reverb op de zang.

Paperback Writer: mono en stereo hebben een duidelijker hoorbaar Frere Jacques, de monoversie heeft hier en daar meer echo, en een langere fade-out.

Lady Madonna: de monoversie heeft iets meer reverb hier en daar, en een langere fade-out dan de stereoversie.

The Inner Light: mono heeft een ander intro.

Revolution: lekker vies! Mono: nog viezer!!

Get Back: de monoversie heeft een schoner hi-hat geluid, en een langere fade-out.

Meneer Foppe

Wim de Bie verzorgde lange tijd een eigen blog, Bieslog, op de VPRO-site. Vorig jaar stopte De Bie met bloggen, jammer. Misschien niet algemeen bekend is dat Wim de Bie inmiddels weer terug is als blogger, op een andere plek, wat minder frequent, maar nog steeds interessant. Bookmarken!

Eddy again (3)

Het vierde deeltje van de Cahiers, o.a. over detectief-verhalen, Malraux en Roland-Holst. Helaas is niet alles meer even begrijpelijk, in 2009.

Ik hoor bij de club mensen die er niet bij horen

Ik heb een paar dagen geprobeerd Twitter via mijn mobiel te laten werken. Dat is niet gelukt, ik kom steeds uit op pagina's als hier weergegeven. Zonder werkend mobiel is Twitter niet interessant genoeg, dan kan ik net zo goed bloggen. Via Google krijg ik de indruk dat ik bepaald niet alleen ben, met dit probleem. Het twitteraccount is opgeheven. Ik hoor bij de club mensen die er niet bij horen.

Tirade 429

Ik kocht deze Tirade vanwege de bijdragen van Enno Endt en Lieneke Freriks, zie dit eerdere bericht. Endt schrijft over zijn herinnering aan een opmerkelijk duel in de traditie van Poesjkin, dat ook beschreven is in de roman Binnen de huid van J.J. Voskuil.

Jeroen van Kan schrijft een kritisch stuk over literatuurprof Thomas Vaessens. Dat kan niet vaak genoeg gebeuren, vind ik. Die man bestond het om in een boekenprogramma dikke boeken als 'onleesbaar' te betitelen. Ik vind niet zozeer dikke boeken, als wel slechte boeken onleesbaar. Verder heb ik hem eens horen zeggen dat Bij nader inzien gaat over een groep studenten in het begin van de jaren '60. Dat is dan literatuurprof.

Ultimo

Vanavond zag ik deze voorstelling met Porgy Franssen en Ariane Schluter, naar een tekst van Alessandro Baricco. Eerder had Porgy al voorstellingen gemaakt (Novecento, pianist der oceanen en Zijde) naar teksten van dezelfde schrijver, die vond ik toen heel bijzonder.
Nu weer. Een gestileerde voorstelling, in een bijzonder decor, prachtig verfijnd, bijna 'geciseleerd' gespeeld. Het gaat over het najagen en mislukken van een droom, niet-beantwoorde liefde, het leven als een circuit, en het terugvinden daarvan, en dus ook van het leven. Van begin tot einde geboeid. Ik ga het boek van Baricco (Dit verhaal) kopen en lezen.