Vanavond zag ik deze voorstelling met Porgy Franssen en Ariane Schluter, naar een tekst van Alessandro Baricco. Eerder had Porgy al voorstellingen gemaakt (Novecento, pianist der oceanen en Zijde) naar teksten van dezelfde schrijver, die vond ik toen heel bijzonder.
Nu weer. Een gestileerde voorstelling, in een bijzonder decor, prachtig verfijnd, bijna 'geciseleerd' gespeeld. Het gaat over het najagen en mislukken van een droom, niet-beantwoorde liefde, het leven als een circuit, en het terugvinden daarvan, en dus ook van het leven. Van begin tot einde geboeid. Ik ga het boek van Baricco (Dit verhaal) kopen en lezen.
