100

Vandaag is het 100 jaar geleden dat mijn moeder werd geboren. Helaas werd ze maar 36 jaar oud, en overleed ze toen ik 5 was. Ik heb maar drie, vier herinneringen, en een paar foto's, maar ik denk wel geregeld aan haar. Vandaag natuurlijk iets meer.

Blogpost zonder woorden

 

Een boekje van Lousje Voskuil en Detlev van Heest dat toevallig deze week verscheen

Zeer binnenkort gaan we verhuizen. Al maanden zijn we bezig met opruimen, wegdoen, sorteren, en de laatste dagen ook: inpakken. Ik kwam er twee weken geleden achter dat in een stapel 'papier dat in de kliko kan' ook een uit NRC geknipte ingezonden brief van Lousje Voskuil had gezeten. Zij was erg boos en geraakt door een negatieve bespreking van Binnen de huid, door Elsbeth Etty en schreef een brief.

Dat ik dat knipseltje per ongeluk had weggegooid zat me toch een paar dagen dwars, en ik bedacht al dat ik 'na de verhuizing' zou proberen het in het NRC-archief terug te vinden. 

Bij Hof van Jan verscheen toevallig deze week het afgebeelde bibliofiele boekje, met daarin precies die ingezonden brief, en twee 'aanpalende' brieven van Detlev van Heest, die destijds overigens niet geplaatst werden.

Het knipseltje heb ik niet meer, maar de tekst weer wel. In het boekje las ik (dat wist ik niet meer) dat de brief geplaatst werd op 17 april 2009. Dat spaart zoeken in het archief.  

Volgende maand verschijnt het derde dagboekdeel van J.J. Voskuil, en begin volgend jaar een nieuwe roman van Detlev van Heest.

Peachez, een romance

De afgelopen dagen las ik dit boek. Ik kocht het bij een lezing van Ilja Leonard Pfeijffer, een week geleden of zo. Een professor Klassieke Talen ontvangt een mailtje van een onbekende jongedame, raakt geïntrigeerd, wordt verliefd, valt ten prooi aan catphishing, en belandt uiteindelijk in een Argentijnse gevangenis omdat hij met een koffer met cocaïne betrapt wordt. Het lot van de man is onafwendbaar en bij wijze van spreken al vanaf het begin duidelijk. Je zou zeggen: saai en ongeloofwaardig. Maar om met het laatste te beginnen: het verhaal is mede geïnspireerd door het ware verhaal van deeltjesfysicus Paul Frampton. En Pfeijffer gebruikt dit om een ander verhaal te vertellen. De liefde, is die gericht op een werkelijk persoon, of op het beeld dat je van hem of haar hebt? Hier gaat de hoofdpersoon steeds meer geloven in de liefde, ook als zijn beeld van Sarah Peachez al in stukken is gevallen. Mooi verhaal, ook door de verschillen in taal en denken van de twee personages: deftig, klassiek, hoogdravend, en direct, gewoon, misschien zelfs plat. Om met Tertullianus (het onderwerp van een voor de hoogleraar georganiseerd symposium) te spreken: Ik geloof het, omdat het absurd is. 

Deze tekst is in 2020 door Toneelgroep Maastricht bewerkt tot een toneelvoorstelling met Porgy Franssen in een sublieme hoofdrol. De verfilming hiervan is te zien op NPOStart.