Wegwezen

Zo zou ik nu wat kunnen tikken over NUHR waar ik gisteravond was en zo. Maar ik moet andere dingen doen. Als ik vind dat dat ook weer genoeg is geweest of zo kom ik weer terug. Her of der. Nu ben ik weg hier.

Een oud geluid

Een nieuwe lente en een nieuw geluid

Zo begint natuurlijk Mei van Gorter. Remco Campert publiceert nu een boekje met een stuk of tien nieuwe gedichten, met de titel Een oud geluid. De gedichten zelf zijn niet oud of ouwelijk, maar juist heel fris, licht en soepel, zoals ik van Campert gewend ben. Dit bundeltje verscheen t.g.v. Gedichtendag 2011. Koop het, zolang het nog kan, het kost maar 2 euro 50. Of lees en luister op www.gedichtendag.com.

En fietsen maar!

Vanmorgen zag ik een herhaling van het VPRO-programma Boeken van Wim Brands, met Douwe Draaisma, over zijn Vergeetboek. Dat boek staat bij mij in het lijstje 'gekocht, nog te lezen'. In het programma werd ook gesproken over eerste herinneringen.

Niet mijn eerste herinnering, maar wel vlak daarbij, is het volgende.
Met mijn ouders ben ik op bezoek bij een oom en tante. Het is 1959 of zo. Mijn oom heeft een garage, op de hoek van het Spuiplein en de haven in Breskens.
Ik heb daar toen voor het eerst zelf gefietst, ik denk op een fiets van een neef van mij, geschikt gemaakt voor mijn lengte met blokken op de pedalen. Vanuit de garage duwde mijn vader mij de weg op, en daar gingen we. Ik trapte en trapte, en na een tijdje gaf mijn vader mij een duwtje en liet los. Ik fietste volkomen boven mijn macht, en maakte onwillekeurig een een grote, flauwe bocht naar links, over de brede kade. Opeens begon mijn vader te schreeuwen en hij rende naar mij toe. Hij greep mij bij mijn arm, en de fiets en ik vielen op de grond. Als hij dat niet gedaan had was ik in de haven gefietst. Of niet, ik zal het nooit weten.

De garage zit daar nog steeds, en wordt nu gerund door een neef van mij. Op de plek waar ik toen fietste, werd rond 1970 een enorme zeedijk opgespoten. Om ongelukken te voorkomen.

Moby Dick

Gisteren naar Moby Dick, een nieuwe voorstelling van Spymonkey. In 2008 zagen we de vorige voorstelling, Cooped. Dat was geweldig, ik heb me toen letterlijk tranen gelachen. Nu dan een wel zeer vrije interpretatie van Herman Melville's roman Moby Dick. Ook dit keer zaten er weer bijzondere theatervondsten in, en ik heb weer erg gelachen, maar de verrassing was er een beetje af en de verwachting was misschien te hoog gespannen. Toch: leuk! Theaterslapstick. English spoken.

In wankel evenwicht

Het kwam nu zo uit dat ik kort na het vorige theaterbezoek weer een toneelstuk zag van Edward Albee, In wankel evenwicht. Hier viel gelukkig meer te genieten dan bij het vorige stuk. Weer een echtpaar dat het maar net met elkaar uithoudt. Dan is er een alcoholistische zus (glansrol Anneke Blok), een dochter die voor de zoveelste keer scheidt en weer thuis komt wonen en een bevriend echtpaar dat een onverklaarbare angst heeft en ook bij ze in wil trekken. En dan is het wankel evenwicht verbroken. Mooie rol weer van Porgy Franssen, met ontroerende, mooie kleine zinnetjes.

Zicht op zee

Net als het veel bekendere Who's afraid of Virginia Woolf is dit stuk van Edward Albee een echtparendrama. Man, vrouw, gepensioneerd. Zij wil van alles ondernemen, hij wil rust. En meent dat zij dat ook wil. De gesprekken verzanden. Er komen ook vreemde zeewezens in voor, die in wezen het echtpaar hun andere ik laten zien. Het spel van Monique Kuijpers wordt alom geroemd, ik vond het over the top. En dan: vreemde zeewezens. Mwah. Binnenkort nog een stuk van Edward Albee, hopelijk beter.

Briefwisseling 1951 - 1987

Naarmate het lezen in dit boek vorderde, vond ik het beter worden. Ik had eigenlijk verwacht een verslag te krijgen van het onderlinge literaire bedrijf, dat leek mij op zich al interessant, maar dat is maar een klein deel van de correspondentie. Na 1954 publiceerde Vasalis nog maar 6 verspreide gedichten, en geen bundel meer. Wel wordt met name door Vasalis geschreven over haar geringe productie in deze jaren. Overigens verkocht ze er bepaald niet minder door, integendeel. Deze briefwisseling is er een tussen twee vrienden, die elkaar moreel steunen, maar ook de waarheid zeggen. Aan het eind van zijn leven moest Van Oorschot zich uit de uitgeverij terugtrekken, kreeg hij grote ruzie met zoon Wouter, en er werd bij hem longkanker geconstateerd. De onderlinge schrijverij wordt daardoor niet sentimenteel, maar verdiept zich inhoudelijk en is aangrijpend. Ik MOEST blijven lezen. Unputdownable of zoiets, dus. Dit was het 1000e boek van Uitgeverij G.A. van Oorschot.

Late again

Vandaag overleed Gerry Rafferty. Bekend van een paar hits midden jaren '70. Eerder zat hij in Stealers Wheel, en daarvoor weer had hij met de Humblebums ook al een klein hitje. Het beste was misschien toch wel Late Again, uit de Stealers Wheeltijd. Lekker mineur en met een gek slotakkoord. Toen ik in Delft studeerde, was maandagavond altijd Locusavond. Met wat vrienden gingen we dan naar café Locus Publicus, op de Brabantsche Turfmarkt. Het café bestaat nog steeds. Links achter in de zaak posteerden we ons, lieten geregeld het bier doorkomen, en bespraken de oplossing van het wereldraadsel. Om 1 uur moest de tent sluiten, dit werd vaak aangekondigd door het draaien van een bandje met Late Again, van Stealers Wheel. Er kon dan nog snel een biertje besteld worden. Als de barman niet oplette, en aan de andere kant van de bar kwam te staan, sloop soms ik, soms een ander, achter de bar om de cassette snel terug te spoelen en het nummer nog eens te laten horen. En nog een bier te bestellen. Mooie tijd. Onbeschaamde nostalgie. Late Again!

Speak softly love

Afgelopen week kocht ik een doos met alle Godfatherfilms. Deze week keek ik ze op drie achtereenvolgende avonden met mijn zoon, die nieuwsgierig was geworden na mijn enthousiaste verhalen vooraf. Overigens had ik The Godfather part III (die jaren na de eerste twee, in 1990, uitkwam) zelf ook niet eerder gezien.

The Godfather en The Godfather part II zijn na bijna 40 jaar nog steeds briljante films. Het zijn niet zozeer gangsterfilms, maar psychologische familiedrama's. De verschillende verhalen grijpen goed in elkaar, er is een delicate balans tussen het leven in de boven- en de onderwereld. De karakters zijn echte mensen, niet een-dimensionale wezentjes van andere planeten of zo. De muziek, de details, de herhalende scenes op eendere locaties door de films heen, de acteurs, de tijd die genomen wordt (zo'n drie uur per film). Prachtig. Vooral de tweede film, met het moreel afdalen van Michael Corleone, eindigend met de moord op broer Fredo. Duister.

Helaas is in 1990 nog een derde deel verschenen, The Godfather part III. Hier wel weer fantastisch spel van Al Pacino, nu een oudere man vol wroeging. Maar de balans zoals in de twee eerste films is veel minder. Met name de afwezigheid van Robert Duvall die in de eerste films als Tom Hagen voor zo'n mooi contrast zorgde doet veel afbreuk aan de balans van de film. Verder is het verhaal, deels losjes gebaseerd op de samenzweringstheorieën rond het overlijden van Paus Johannes Paulus I ongeloofwaardig, het neigt zelfs naar The Da Vinci Code (geen compliment!). En het slot, dat had echt anders gemoeten. Coppola vond dat misschien zelf ook, alternatieve slotscènes zijn ook gerepeteerd maar haalden uiteindelijk toch niet de eindversie. Jammer.

Zoals altijd met dit soort dozen ben ik nog lang niet uitgekeken, vrees ik. Ik kan de films nog eens kijken, met commentaar van Coppola, en er zijn nog twee ook bepaald niet lege bonus-dvd's met het verhaal achter de film, extra scenes, de trailers, de locaties, enzovoorts en enzoverder. Ook weer ruim 4 uur. En dat voor twee tientjes of zo.