Naarmate het lezen in dit boek vorderde, vond ik het beter worden. Ik had eigenlijk verwacht een verslag te krijgen van het onderlinge literaire bedrijf, dat leek mij op zich al interessant, maar dat is maar een klein deel van de correspondentie. Na 1954 publiceerde Vasalis nog maar 6 verspreide gedichten, en geen bundel meer. Wel wordt met name door Vasalis geschreven over haar geringe productie in deze jaren. Overigens verkocht ze er bepaald niet minder door, integendeel. Deze briefwisseling is er een tussen twee vrienden, die elkaar moreel steunen, maar ook de waarheid zeggen. Aan het eind van zijn leven moest Van Oorschot zich uit de uitgeverij terugtrekken, kreeg hij grote ruzie met zoon Wouter, en er werd bij hem longkanker geconstateerd. De onderlinge schrijverij wordt daardoor niet sentimenteel, maar verdiept zich inhoudelijk en is aangrijpend. Ik MOEST blijven lezen. Unputdownable of zoiets, dus. Dit was het 1000e boek van Uitgeverij G.A. van Oorschot.
