Het Namenmonument

Vandaag bezocht ik het Nationaal Holocaust Namenmonument, aan de Weesperstraat in Amsterdam. 

Onderweg liep ik eerst nog even langs het Auschwitzmonument, gemaakt door Jan Wolkers, dat sinds 1993 in het Wertheimpark ligt. 

Spiegels, maar gebroken om de spiegeling zoveel mogelijk onmogelijk te maken. 'Na Auschwitz is de hemel nooit meer ongeschonden', volgens Wolkers. Ik was er al vaker, een mooi symbolisch gedenkteken.

Het Namenmonument. Ik had er natuurlijk al veel over gelezen, maar het bezoek was toch een indrukwekkende, stilmakende ervaring. Het monument betaat uit meterslange, ongeveer 2,5 m hoge muren, gemetseld in baksteen, met op elke steen een naam, in totaal 102.000 namen van Nederlandse Joden, Sinti en Roma die in de nazi-kampen vermoord werden. Boven de muren grote, de omgeving juist perfect reflecterende roestvrijstalen panelen. Samen symboliseren ze de verbinding tussen het heden en het verleden. Vergeleken met het Auschwitzmonument: een andere tijd, een andere symboliek. 

Het monument betaat uit 4 eenheden, in de vorm van vier Hebreeuwse letters die samen het woord לזכר (l'zecher) weergeven, dat ‘In herinnering aan’ betekent. 

Het komt over als een waar labyrint, waar je doorheen wandelt. Mijn ogen dwaalden langs de de muren, bleven steeds bij namen haken. Uiteindelijk belandde ik bij Marcel (Philip) Raphalowiz.

Marcel woonde ooit (1936 - 1942) in het huis waar ik in de jaren '60 en '70 woonde. Hij sliep in hetzelfde kamertje, als hij naar buiten keek zag hij ongeveer hetzelfde als ik. Hij ging misschien wel naar dezelfde buurtschool als ik, jaren later. Een foto van hem ben ik nog niet tegengekomen. Ik weet maar een paar dingen over Marcel en zijn familie, dat staat hier.

Om zijn steen heen vond ik die van zijn familie. Onder hem zijn grootvader, boven hem een tante. Zijn vader weer verder naar boven, zijn moeder in de volgende rij. Zijn familie van moederskant (Velleman) vond ik in een ander deel. 

Vandaag, 30 september, is de dag die officieel is aangemerkt als die van Marcels overlijden, in 1942. Ook daarom stond ik vanmorgen in gedachten bij zijn steen, die ik even aanraakte.

Mijn eerste lp

Vandaag, 9 september 2021, is het precies 50 jaar geleden dat de lp Imagine van John Lennon uitkwam. 50 jaar! Er is geen 50 Year Anniversary Edition, want die kwam (bij wijze van spreken) al uit in 2018.  Imagine was de eerste lp die ik ooit kocht. Hij was net uit. Je kunt je muziekverzameling slechter beginnen, denk ik.

Wij hadden thuis geen platenspeler. En ook geen radio, er was radiodistributie. Mijn ouders waren niet zo van de popmuziek. Op zaterdag ging ik naar een tante die schuin tegenover ons woonde om daar naar de Top-40 te luisteren, want die werd uitgezonden door Veronica en dat zat dus niet in die radiodistributie. Ik klaag niet, maar vertel hoe het was. 

Ik zat nog op school, en verdiende wat geld bij door dagelijks met de brommer voor de LOI huiswerk van cursisten af te leveren en op te halen bij een aantal docenten in Den Haag. Eindelijk had ik een stereo-installatie bijelkaar, een Sony tuner, versterker en platenspeler, en twee kleine boxjes. Ik herinner mij dat ik op ons kamertje (ik deelde dat met mijn broer) gebiologeerd kon zitten kijken naar de groen oplichtende lampjes. 

Imagine kocht ik bij V&D, eerst luisteren met van die losse luisterdingen. Mensen van een bepaalde leeftijd weten wat ik bedoel. 

Ik vond en vind de plaat geweldig, John Lennon in topvorm. Ik ben hem blijven draaien, ook nu nog, nog steeds. Niet dagelijks, maar toch: met enige regelmaat.

Imagine is een van de betere Beatles-soloplaten, vind ik. Het titelnummer is meer dan bekend, ook de andere nummers zijn goed, tot zeer goed. Ik denk dat mijn favoriete nummer Gimme Some Truth is. Luister ook naar de perfecte gitaar van George Harrison.

Je kunt weer meepraten op een verjaardag

Ik noem 2021 wel het dikkeboekenjaar. Weer een deel Nabokov, verhalen van Paustovski en R.J. Peskens, een nieuwe roman van A.F.Th., de Nescio- en Roth-biografiën, George Harrisons I Me Mine, alle tussen de 500 en 1000 bladzijden. Tijd voor een dun boekje: Het Bureau, van J.J. Voskuil. Nou ja, in de door Emma Ringelding navertelde versie dan.

 

In plaats van de oorspronkelijke 5000 bladzijden zijn het er nu 16: de titelpagina, twee bladzijden voor elk van de zeven delen, en een bladzijde En verder. Kijk, dat is te doen.

Per deel dus twee bladzijden, met tekeningen van de nieuwe personages uit dat deel en een (uiteraard) zeer schematische weergave van de inhoud. Een leuk cadeau-boekje (als Voskuil-liefhebber gaf ik het aan mezelf), dat in de bijgeleverde envelop past, zodat je het kunt versturen. Onderdeel van een hele reeks, Kakkerlakjes. 

Ook leverbaar: bijvoorbeeld Ulysses of De Toverberg. Handig, je kunt weer meepraten op een verjaardag, leuk.