Imagine & Gimme Some Truth
Op de dvd staan twee films. Imagine, oorspronkelijk een tv-film uit 1972 met alle tracks van het album aangevuld met 2 Yoko Ono nummers. Deze versie is schoongemaakt en gerestaureerd, met de nieuwe mix van de lp, en extra Yoko. Ik zag de film vorige maand ook in de bioscoop, schitterend. Nog fijner is de tweede film, Gimme Some Truth, in wezen een making of van de lp documentaire. Unieke beelden van de opnamen, met George Harrison, Klaus Voormann, Nicky Hopkins, en Alan White. Met Phil Spector aan de knoppen. En met Yoko. Naast deze twee films een aantal extra's, raw out-takes en een film van een photoshoot. Genieten, voor uw blogger. Maar ook weemoedig stemmend, John is in de film 30 jaar, misschien wel op de toppen van zijn kunnen, los van The Beatles, vol optimisme en vertrouwen op zijn eigen weg. Maar ik weet hoe het verder ging.
Imagine – The Ultimate Collection (Limited Super Deluxe Edition) – Box Set
4 cd's, 2 blu-ray discs en een boek. De management-summary luidt: het is een schitterende doos.
cd1 bevat de oorspronkelijke lp, aangevuld met wat single-tracks uit die periode en twee out-takes. Ik ben daar niet zo voor, die extra tracks. Althans niet op de cd waarop de oorspronkelijke lp staat. Die moet eigenlijk zijn zoals hij was. Beginnen met Imagine en eindigen met Oh Yoko! Aan de andere kant zou ik ze ook niet willen missen. Liever op een andere plek in de box. Maar goed.
De lp is opnieuw gemixt vanaf de eerste generatie opnametapes, en dat is een echt hoorbare verbetering. Johns zang is wat naar voren gehaald, hier en daar is en klein beetje nagalm van de stem gehaald, Phil Spectors violen zijn nu in stereo gemixt. Er is daardoor veel meer detail hoorbaar, ook in de overige instrumenten. Ik hoop dat dit de nieuwe standaard-mix voor komende releases wordt, zoveel beter.
cd2 geeft van 4 nummers zogenaamde elements mixes, waarin 1 element van de opnames wordt weergegeven, bijvoorbeeld de strijkers van Imagine, of de piano van Jealous Guy, bijzonder om zo geïsoleerd te horen. Verder een hele serie album- en single-outtakes, alternatieve versies en demo's. Er zitten juweeltjes tussen.
cd3 geeft de raw studio mixes van de albumtracks, d.w.z. alle definitieve muziek, voordat er strijkers aan toegevoegd werden, of effecten als echo en nagalm, en voordat de nummers ge-edit werden, dus in veel gevallen langer doorlopend. Deze klinken daardoor directer dan de eindversies en doen een beetje denken aan het drogere geluid van Johns eerste lp, Plastic Ono Band. Alsof dat nog niet genoeg is, op deze cd daarnaast meer raw outtakes. IJzersterk, misschien wel het beste uit deze doos. Het beste vind ik Oh Yoko! Zoals vaker in deze doos: geweldige performance van Alan White en Nicky Hopkins. Het gaat maar door en je wilt niet dat het stopt. Wie gelooft na het horen van dit nummer nog dat John niet van Yoko hield?
cd4 bevat van alle nummers evolution mixes, waarin te horen is hoe elk nummer evolueerde, van een idee, een ruwe demo, via oefensessies, tussenopnamen en toevoegen van extra instrumenten of zanglagen naar het eindproduct. Omdat sommige van die stappen alleen in mono voorhanden zijn (bijvoorbeeld een demo op cassette) is deze cd mono.
Dan zitten er nog 2 blu-ray plaatjes in de doos. Ik kan ze niet spelen, want ik heb geen blu-rayspeler. Wat staat daar dan op? Nog veel, veel meer. All of the above, maar dan in een betere kwaliteit, 24 bits 96 kHz stereo (cd's zijn 16 bits, 44,1 kHz stereo), verder alles nog een keer, maar dan 5.1 surround gemixt, verder de 1971 quadrofonie-mix (weet u nog?) en nog meer outtakes, en nog veel meer. Waaronder twee easter eggs. Ik moet een blu-ray speler kopen.
Het boek uit de box. Hardcover, full colour, 120 bladzijden. Foto's, interviews, songteksten, herinneringen van betrokkenen, details over de bronnen en opnamen, wie speelt wat, op welke van de 8 opnametracks, voor elk nummer, enzovoorts en enzoverder.
Imagine, het koffietafelboek, full colour, 320 bladzijden.
cd2 geeft van 4 nummers zogenaamde elements mixes, waarin 1 element van de opnames wordt weergegeven, bijvoorbeeld de strijkers van Imagine, of de piano van Jealous Guy, bijzonder om zo geïsoleerd te horen. Verder een hele serie album- en single-outtakes, alternatieve versies en demo's. Er zitten juweeltjes tussen.
cd3 geeft de raw studio mixes van de albumtracks, d.w.z. alle definitieve muziek, voordat er strijkers aan toegevoegd werden, of effecten als echo en nagalm, en voordat de nummers ge-edit werden, dus in veel gevallen langer doorlopend. Deze klinken daardoor directer dan de eindversies en doen een beetje denken aan het drogere geluid van Johns eerste lp, Plastic Ono Band. Alsof dat nog niet genoeg is, op deze cd daarnaast meer raw outtakes. IJzersterk, misschien wel het beste uit deze doos. Het beste vind ik Oh Yoko! Zoals vaker in deze doos: geweldige performance van Alan White en Nicky Hopkins. Het gaat maar door en je wilt niet dat het stopt. Wie gelooft na het horen van dit nummer nog dat John niet van Yoko hield?
cd4 bevat van alle nummers evolution mixes, waarin te horen is hoe elk nummer evolueerde, van een idee, een ruwe demo, via oefensessies, tussenopnamen en toevoegen van extra instrumenten of zanglagen naar het eindproduct. Omdat sommige van die stappen alleen in mono voorhanden zijn (bijvoorbeeld een demo op cassette) is deze cd mono.
Dan zitten er nog 2 blu-ray plaatjes in de doos. Ik kan ze niet spelen, want ik heb geen blu-rayspeler. Wat staat daar dan op? Nog veel, veel meer. All of the above, maar dan in een betere kwaliteit, 24 bits 96 kHz stereo (cd's zijn 16 bits, 44,1 kHz stereo), verder alles nog een keer, maar dan 5.1 surround gemixt, verder de 1971 quadrofonie-mix (weet u nog?) en nog meer outtakes, en nog veel meer. Waaronder twee easter eggs. Ik moet een blu-ray speler kopen.
Het boek uit de box. Hardcover, full colour, 120 bladzijden. Foto's, interviews, songteksten, herinneringen van betrokkenen, details over de bronnen en opnamen, wie speelt wat, op welke van de 8 opnametracks, voor elk nummer, enzovoorts en enzoverder.
Schitterend boek. Nog meer foto's, nog meer interviews, nog meer herinneringen, uitleg over apparatuur, plattegronden van Tittenhurst, ... heerlijk! U begrijpt, het is mij niet snel: te veel.
Dit alles heb ik (voor zover mogelijk) beluisterd en gezien. Ik ben zeer onder de indruk van de kwaliteit, de hoeveelheid en de variëteit van deze uitgaven. Imagine is nog steeds de geweldige plaat die ik in 1971 kocht en op mijn kamertje in Den Haag op mijn pick-upje afspeelde, 'maar niet te hard hoor!' Ik wil weer luchtgitaar spelen, of piano. Ik ben weer enthousiast, overdonderd en, jawel, geraakt.
In het voorwoord bij het boek schrijft Yoko: "Imagine was made with immense love and concern for the children of the world. I hope you enjoy it."
Ja Yoko, dankjewel.
In het voorwoord bij het boek schrijft Yoko: "Imagine was made with immense love and concern for the children of the world. I hope you enjoy it."
Ja Yoko, dankjewel.
