Ik las dit boekje van Wim Daniëls, over de Mulo. Leuk jeugdsentiment, lang geleden was ik ook Mulo-leerling. Daniëls schrijft van alles over de Mulo: de geschiedenis van het schooltype, de verschillende soorten Mulo (Ulo, Mulo, Hulo, de bedrijfsmulo, en nog zo wat), de vakken, de examens, het belang voor de emancipatie van meisjes, de Mulo in Nederlands-Indië, en in Suriname (daar bestaat de Mulo nog steeds), het einde van de Mulo. Leuk om te lezen. Het bracht bij mij ook weer allerlei herinneringen naar boven.
Eerder schreef ik al eens over de eerste dag op de Mulo, en over het eindexamen. Nu dan maar een herinnering uit het midden van de Mulo-tijd: de verhuizing. Hoe zat dat? Met ingang van het schooljaar 1968-69 trad de Wet op het voortgezet onderwijs, beter bekend als de Mammoetwet, in werking. Het hele voortgezet onderwijs ging op de schop, de Mulo werd opgeheven, en vervangen door de Mavo. Leerlingen die al begonnen waren op een op te heffen schooltype konden dit afmaken tot en met het eindexamen, tenzij ze bleven zitten. In Den Haag Laakkwartier werden de Willem Ruys Mulo in de Bresterstraat (waar ik zat, zie eerste foto) en de Kamerlingh Onnes Mulo in de Elboogstraat samengevoegd als Kamerlingh Onnes Mavo in de Linnaeusstraat (zie tweede foto). We mochten weliswaar de Mulo afmaken (de Hulo-leerlingen (jawel, Hulo, lees dat boekje van Wim Daniëls nou maar) werden ergens anders ondergebracht) maar we moesten wel verhuizen.
(Fotograaf P.G. Kempf, collectie Haags Gemeentearchief)
(Fotograaf P.G. Kempf, collectie Haags Gemeentearchief)
(Beide foto's zijn gemaakt in 1981, ruim na de opheffing van de Mulo, veel later dan de verhuizing in 1968 dus.)
De verhuizing was aan het eind van het schooljaar, zomer 1968. Van leren kwam niet veel meer, van alles van de schoolinventaris werd opgeruimd en weggegooid. De laatste dagen van het schooljaar was de verhuizing. En dat deden de leerlingen. Volgens de route Bresterstraat - Capadosestraat - De Genestetlaan - Linnaeusstraat (zie kaartje) werd de hele te verhuizen inventaris door de leerlingen overgebracht.
Daar liepen we, meerdere keren, in een lange stoet, met tafels, stoelen, dozen met schrijfgerei, voetballen en honkbalknuppels, maar ook onderwijshulpmiddelen zoals een elektriseermachine, het emmertje en cilindertje van 's Gravesande, een biologiepop met uitneembare organen en weet ik wat nog meer door de wijk. Ik herinner me niet dat het vreemd gevonden werd. Maar dat was het natuurlijk wel.
