III Ξ III

Hey, everybody out there! Een nieuw plaatje van Paul McCartney. NEW. Gelukkig weer terug bij zijn eigen vak. De vorige plaat, Kisses On The Bottom, met allemaal standards uit de jaren '40 - '50 vond ik niet geweldig.
U kent Paul McCartney. Dus U weet wat voor muziek er ongeveer op staat. Catchy muziek, waarvan je na een dag merkt dat je het mee loopt te zingen. Niet allemaal vernieuwend, maar hee, dat heeft hij allemaal al gedaan toen wij nog niet bestonden. De meer experimentele muziek bewaart hij tegenwoordig voor de wat obscuurdere projecten die hij onderneemt met Youth, onder de naam The Fireman.
Deze plaat vind ik ongeveer even goed als Memory Almost Full, toch een van de betere McCartneyplaten.
De muziek: De Wet van Paul McCartney geldt nog steeds. Elke plaat bevat minstens 1 briljant nummer. MINSTENS. Na 10 keer luisteren voorlopig: het beste nummer vind ik Appreciate, wat experimenteler, met een drum in de back-beat die Ringo benadert. Early Days, een breekbaar nummer over zijn begintijd met John Lennon, op zoek naar hun vorm, in Liverpool, lang voordat iemand ooit over The Beatles had gehoord. Mooie, mooie tekst. Ook goed: Road, dat weer wat meer tegen muziek van The Fireman aanleunt qua sfeer. Er staat nog een hidden track op de plaat, Scared, een love ballad op piano in de traditionele McCartney-sfeer, richting Let It Be. En er is Everybody Out There, een lekker up-tempo gitaarnummer, een beetje in de sfeer van Mrs Vandebilt, lang geleden, op Band On The Run. Als je dat nummer op zet gaat de zon schijnen. Hey, everybody out there!

Naar aanleiding van de uitslag van de NS Publieksprijs 2013

Het zal de lezers van dit blog niet zijn ontgaan: ik zat in de Kernjury van de NS Publieksprijs 2013. 'Uit dien hoofde' heb ik alle genomineerde boeken gelezen en mijn stem uitgebracht. Ik heb het met plezier gedaan.

Eerder deze week werd in De Wereld Draait Door de winnaar bekend gemaakt. De prijs is gewonnen door Gijp van Michel van Egmond, met ruim 40% van de stemmen.
Persoonlijk had ik op een andere winnaar gehoopt, maar Gijp is ontegenzeggelijk een boek dat ongelooflijk goed verkocht, en de uitgever heeft het op tv ook nog een paar keer omhoog gehouden met de oproep op dit boek te gaan stemmen. Bij deze Publieksprijs gaat het om de meeste stemmen, dus: een onbetwiste winnaar.

Gijp had ruim 40% van de stemmen, maar naar wie zijn die andere bijna 60% dan gegaan. Dat werd er niet bij verteld. Ook op de site van de NS Pubieksprijs is dat niet te vinden, evenmin als in de bedankmail die ik als Kernjurylid ontving.

Ik zou dat graag hebben willen weten. Was het een afgetekende overwinning geweest, of was er ook nog een boek met 35% van de stemmen? En hoe was bijvoorbeeld de uitslag bij de Kernjuryleden, kwam die ongeveer overeen met de landelijke uitslag, of lagen de verhoudingen daar anders.

Ik stuurde de NS Publieksprijs een mailtje, waarin ik vroeg waar ik deze informatie kon vinden. De volgende dag ontving ik het antwoord.

Namens de CPNB laat ik u weten dat zij dit helaas niet openbaar maken.

Is dat nou niet raar? Waarom wordt dit niet openbaar gemaakt? Wil men de 'verliezers' sparen? Is de stemverhouding binnen de Kernjury sterk afwijkend geweest van het landelijke beeld? Zijn er niet-genomineerde boeken geweest die toch flink wat stemmen hebben gekregen?

Over dat laatste het volgende. In de beschrijving van de taken van de Kernjury staat onder meer:

2) de Kernjury is de beschermheer van de NS Publieksprijs: een boek kan alleen de NS Publieksprijs winnen als het ook in de einduitslag van de Kernjury voorkomt.

Dat klinkt fraai, maar wat betekent dit? Wat is die uitslag? Zijn dat alle door Kernjuryleden uitgebrachte stemmen? Is één stem van een Kernjurylid voldoende om het mogelijk te maken dat een niet-genomineerd boek toch wint? Of telt alleen de top-5? Het is 'helaas niet openbaar'.

Nogmaals, ik geloof graag dat Gijp de meeste stemmen heeft gekregen, daar gaat het mij niet om. Ik zou gewoon graag de volledige uitslag weten van een verkiezing waaraan ik heb meegedaan.

P.S. Nu dan toch maar even een aanvullende mening over De voedselzandloper van Kris Verburgh. Dat boek had naar mijn smaak helemaal niet genomineerd mogen worden. In het Reglement van de Publieksprijs staat:

De titel moet voldoen aan de volgende criteria: [...] de titel behoort tot het genre fictie dan wel factie (een verhalend boek met een groot non-fictie karakter).

Naar mijn idee behoort het boek van Verburgh niet tot deze categorieën. Het is namelijk geen fictie en het is niet verhalend. Of zou de CPNB met deze nominatie duidelijk hebben willen maken dat zij dat dieet van Verburgh wél als fictie beschouwt?

Van Gouden Koets tot Oude Schicht

Op de dag af precies 14 jaar hebben we deze auto gehad. Nieuw gekocht, en vandaag besloten we definitief de voor APK nodige reparaties niet meer uit te laten voeren. Toch nog onverwacht van ons heen gegaan. 270.000 km, vrijwel probleemloos, door Nederland, België, Luxemburg, Frankrijk, Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk, Italië, Denemarken, Zweden, Noorwegen en Engeland.
De ideale gezinsauto voor kampeervakanties. Alles paste er in, inclusief de kinderen.



En nu is hij in handen gevallen van een vreemde meneer.

50books - vraag 40

Vraag 40: Hoe belangrijk is de eerste zin van een boek en welke goede voorbeelden ken je?

Ja, dat hoor je vaak; de eerste zin van een boek is heel erg belangrijk. Ik geloof dat niet zo. In ieder geval geldt dat niet voor mij. Natuurlijk ken ik ook een paar van die zinnen, die je dan ook altijd hoort in dit soort discussies.

De volle maan, tragisch dien avond, ...

Ik ben makelaar in koffi, ...

Het was nog donker, ...

Behalve den man, die de Sarphatistraat ...

Het zijn mooie, opvallende zinnen, maar wat mij betreft niet bepalend voor de waardering van het betreffende boek. (De boeken waarvan dit de beginzinnen zijn vind ik overigens wel goed, allemaal. De meeste vis zit inderdaad tussen de kop en de staart.) Niet echt belangrijk dus. Niet voor het kopen van een boek, want in de winkel blader ik wat willekeurig door zo'n boek heen, bekijk de achterkant en lees her en der een flard, en ook niet voor het al dan niet uitlezen, want dat wordt bepaald door 'het leesplezier' in de eerste 50, 100 bladzijden.

Hier twee beginzinnen van boeken die veel voor mij betekenen. Ik kan ze niet uit het hoofd opschrijven. Maar het zijn geweldige boeken. Desondanks. Vind ik.

Het lijkt wel een hut in een boomkruin of de roef van de ark, die kamer met zijn houten wanden, waar die baardige patriarchale gorilla zich temidden van zijn kroost heeft laten fotograferen.

Hij nam de bloemen in zijn andere hand, bij de koffer, en trok de glazen tussendeur open.

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

Dit Kernjurylid NS Publieksprijs 2013 is er uit

Een maand, zes boeken. Dat was best een kluifje. Maar ik heb ze, zoals ook de bedoeling was, allemaal gelezen. En wat commentaar gegeven (1, 2, 3, 4, 5, 6).

Ik koos De vergelding van Jan Brokken. Zoals al eerder gemeld:

Wat een geweldig goed boek is dit. Ik heb het min of meer in een ruk uitgelezen. In de Tweede Wereldoorlog wordt in het dorp Rhoon een Duitse soldaat gedood, doordat hij tegen een losliggende hoogspanningskabel aanloopt. Is het een ongeluk, of een aanslag? De Duitsers vergelden deze dood met de fusillade van 7 dorpsgenoten en het in brand steken van hun woningen, waardoor eigenlijk een compleet buurtschap vernietigd wordt. Na de oorlog wordt er in het dorp niet meer over gesproken. Te pijnlijk, te schrijnend. Totdat aan het eind van de vorige eeuw Brokken op onderzoek gaat naar dit gesloten hoofdstuk uit de geschiedenis van het dorp van zijn jeugd. In dit boek worden de verhalen verteld zoals die uit interviews met de (meeste) betrokkenen en uit de archiefstukken naar voren komen. Het goede vind ik dat er niet een verhaal is, maar tientallen. Van mensen die 'goed' waren, van mensen die 'fout' waren, of ertussenin. Elkaar overlappend, aanvullend en tegensprekend. Over dezelfde gebeurtenissen, op 10 oktober 1944, maar vaak persoonlijk gekleurd of vertekend door eigen belangen en opvattingen. En Brokken laat ook zien wat de gevolgen zijn geweest voor de bewoners van het dorp, eigenlijk tot op de dag van vandaag.

Ik vind dit een heel, heel goed boek.



De uiteindelijke winnaar wordt op 15 oktober bekendgemaakt in De wereld draait door.
Iedereen bedankt voor steun, commentaar en geduld. Ik ga nu weer andere boeken lezen.

Wel of niet mee eens? Ik heb mijn stem uitgebracht, maar U kunt zelf nog steeds stemmen, op een van de zes boeken, of op een eigen voordracht. Onder de stemmers wordt een stapel boekenbonnen verloot, en een jaar gratis reizen met de NS. En als U de stem uitbrengt via de hierna volgende link, en ik weet daarmee de meeste stemmers te verzamelen, krijg ik ook zo'n prijs. Stemmen dus, dat kan meteen hier!

50books - vraag 39

Vraag 39: Ga je door het lezen van literatuur de wereld beter begrijpen?

Deze vraag is kennelijk ingegeven door het bericht in de Volkskrant dat uit onderzoek is gebleken dat het lezen van literatuur het empathisch vermogen bevordert.

Mijn antwoord op de vraag luidt: ik hoop van wel, al is het maar omdat ik veel literatuur lees en het idee heb de wereld nog steeds niet te begrijpen. Dan is er nog hoop. Toch?

Ik zeg al jaren dat wie wil weten hoe de wereld in elkaar steekt, vooral geen non-fictie boeken moet lezen, maar verhalen van de grote vertellers. De grote vertellers geven ons in hun verhalen inzichten in relaties, hoe liefde kan zijn, of hoe het noodlot ons kan treffen.

Een voorbeeld dicht bij huis. Lees eens in Kort Amerikaans wat Jan Wolkers schrijft over de dood van zijn broer, het laatste bezoek aan het sterfbed, en hoe hij daarna langs de Rijnsburgerweg loopt, daar een tekening maakt waarin hij 'de zon stil zet', en zijn ouders ziet passeren, op weg naar het ziekenhuis. Waarachtiger dan dat bestaat niet. Zo is het, in ieder geval voor de hoofdpersoon. Die hoofdpersoon en dat gevoel, dát begrijp ik. Dat kan, met alle respect, Dick Swaab niet zo uitleggen.

Het artiklel in Science, waarnaar de Volkskrant verwijst, is via een van de reacties op Peter Pellenaars vraag, op dit moment hier te downloaden.

De Volkskrant publiceerde overigens ook nog een tegengeluid. De titel van dit artikel laat al zien dat de schrijver er niets van begrepen heeft.

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

NS Publieksprijs 2013: Dit zijn de namen

Het zesde en laatste van de zes voor de NS Publieksprijs genomineerde boeken. Ik zou het zelf wel gekocht hebben en dat heb ik ook, ik las het al eerder dit jaar.

En wat ik daar toen over schreef, dat vind ik na herlezing eigenlijk nog steeds. Ik ga dat niet nog eens opschrijven. Samengevat: het is een goed boek, maar voor mij niet Tommy Wieringa's beste.

Dat klinkt allemaal wat gereserveerd, daarom nog dit: de beschrijvingen van gedachten, herinneringen of van het verloren gaan daarvan ten koste van veelbekeken foto's, van hoofdpersoon Pontus Beg vind ik heel goed. Bijvoorbeeld het verloren gaan van de herinnering aan zijn moeder op bladzijde 138, 139.

Wel of niet mee eens? U kunt zelf ook stemmen, op een van de zes boeken, of op een eigen voordracht. Onder de stemmers wordt een stapel boekenbonnen verloot, en een jaar gratis reizen met de NS. En als U de stem uitbrengt via de hierna volgende persoonlijke link, en ik weet daarmee de meeste stemmers te verzamelen, krijg ik ook zo'n prijs. Stemmen dus graag, dat kan meteen hier!

#bloginterview door @marysjabbens

• Wil jij je even voorstellen?
Dag, de meesten zullen nu wel weten dat achter de halfdoorzichtige naam van mijn blog 'Fokke' schuilgaat. Born in the Fifties. Geboren en getogen in Den Haag, maar inmiddels woon ik al langer dan waar ik ook ooit gewoond heb, in Alkmaar. Waar ik wel de weg ken, maar nauwelijks straatnamen weet. En met wie heb ik het genoegen?

• Wat is de reden dat je bent gaan bloggen?
Ik blog dus ik besta. Het leek mij wel een aardige manier om een soort dagboek op internet te maken. Dat bleek een naïef misverstand, want ik blog niet dagelijks en ik blog (zoals elke blogger) alleen maar over dingen die ik wil delen. In een dagboek zou ik meer schrijven. Als ik een dagboek had.

• Hoe lang blog jij al?
Mijn blog is begonnen op 1 januari 2007. Daarvoor heb ik een 'valse start' gehad op Blogger, en veel eerder (eind jaren '90) 'blogde' ik al op een eigen site. Die stukjes zijn weggegooid en die andere site bestaat niet meer. Dat geldt dus allemaal niet.

• Hoe vaak blog jij?
Steeds minder. In het begin zo'n 4 keer per week, nu 2 tot 3 keer. Ik weet niet precies wat het is. Alles behandeld? Ik denk dat het Twitter is. Dat is de pest voor het bloggen. Daar moet ik wat aan doen.

• Heb jij vaste tijden waarop jij je blogs schrijft?
Niet echt. Meestal is het 's avonds, omdat ik overdag werk. Ik schrijf een stukje als het opkomt. Er is op dit moment een klein voorraadje, dat op een geschikt moment voor publicatie wacht. Of op de delete-knop.

• Heb jij altijd een thema of idee waarover je wilt bloggen of komt dat pas als je er voor gaat zitten?
Ik ga pas zitten als ik een onderwerp denk te hebben.

• Blog jij over alles?
Nee. Ik blog over bijna niets. (Zie de volgende vraag.)

• Hoe zou jij jouw blogs omschrijven?
Ruwweg kun je mijn blog karakteriseren als: gelezen boeken, Beatles, theater, vroeger in Den Haag en "wat ik verder allemaal meemaakte en met jullie wil delen". Omdat ik niet zoveel meemaak, de Beatles het rustigjesaan doen, het theaterseizoen net van start is en ik 'zelden nog de ouderlijke woning bezoek' (Wolkers), gaat het de laatste tijd betrekkelijk veel over gelezen boeken.

• In hoeverre en waarom houd jij rekening met jouw lezers, of doe je dat helemaal niet?
Ik houd rekening met mijn lezers doordat ik mij van de aandachtige aanwezigheid van die lezers bewust ben. Hoewel mijn blog in zekere zin over mij gaat, zet ik er zeker niet alles in, want sommige zaken gaan nu eenmaal niemand wat aan.

• Zijn er onderwerpen waarover je wilt schrijven maar het nog niet durft/wil/kan?
Die zijn er. Maar ik durf/wil/kan er (nog) niet over schrijven, dus meer dan dit vertel ik niet. Misschien is mijn blog wel een (inmiddels al bijna 7 jaar aangehouden) aanloop, bedenk ik mij nu.

• Hoe belangrijk zijn de statistieken voor jou?
Die zijn niet belangrijk, maak ik mezelf wijs. Ik heb me lang geleden al over de teleurstelling heengezet dat stukjes waarover ikzelf erg tevreden ben soms nauwelijks gelezen worden en zeer marginale dingetjes er in de statistiek torenhoog bovenuit steken. Dit bijvoorbeeld is al tijden het meest gelezen stukje. Het is meer dan 3 keer zoveel bekeken als de nummer 2 en 3, die weer 3 keer meer zijn gelezen dan de rest van het peloton. En volgens Google Analytics is dit stukje het minst gelezen, namelijk maar 1 keer. Dat had ik liever andersom gezien.

• Op wat voor manier en waar, maak je kenbaar dat je een nieuw blog hebt geschreven?
Meestal stuur ik een Twitterberichtje (@fzwaan) rond, en als ik niet heel ontevreden ben over het stuk herhaal ik dat na een dag of zo.

• Ben je tevreden over jouw site?
Het is een tamelijk standaard Blogger-site. Ik denk er wel eens over om opnieuw te beginnen met WordPress of zo, maar ja, dan bevriest de huidige site. Zit ik een beetje mee. Waarom weet ik dan weer niet. Een indeling in categorieën, dat lijkt mij ook wel wat.

• Wat vind je van de reacties van lezers op jouw blog?
Er wordt vrijwel niet gereageerd, althans niet in mijn blog. De enige die betrekkelijk veel reageerde is overleden. Ik krijg nog wel reacties via de mail, of soms mondeling. Dan heb ik toch het idee dat het gelezen wordt. Dank U.

50books - vraag 37

Vraag 37: Leggen jullie ook wel eens boeken (en welke dan?) opzij voor het juiste moment?

Boeken voor speciale momenten? Niet dat ik weet. Ik loop af en toe een boekhandel binnen en koop dan een of meer boeken, die dan op een stapel naast mijn bed komen. En die stapel probeer ik mijn hele leven al weg te lezen. Soms MOET een boek meteen gelezen worden, maar dat heeft niet perse met DAT moment te maken, maar meer met het feit dat het boek op DAT moment gekocht kon worden. Over ruim een maand komt de luxe versie van het eerste deel (!) van de ultieme Beatlesbiografie Tune In uit. Ik zal dat boek dan kopen en dan gaan lezen. Als ik het nu kon kopen zou ik het nu gaan lezen.

De uitzondering die de regel bevestigt is De Avonden van Gerard Reve, dat herlees ik ongeveer elk jaar, tussen 22 en 31 december.



#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

NS Publieksprijs 2013: De voedselzandloper

Het vijfde van de zes voor de NS Publieksprijs genomineerde boeken. Ik zou het zelf niet gekocht hebben. Ik heb het nu gelezen en ik kan iedereen afraden dit boek te kopen. Echt.

Loop een boekhandel binnen en je ziet de stapels boeken over bewegen, gezond oud worden, afvallen, etc. Er is behoefte aan, want we zijn te dik en bewegen te weinig. Kris Verburgh beschouwt veel kwalen als verouderingsziekten en geeft in dit boek advies hoe die te voorkomen of te stoppen, door middel van een gezondere manier van eten. Bijkomend voordeel is een flinke gewichtsafname.

Verburgh schreef dit boek uit zijn overtuiging (en gesteund door veel publicaties) over wat goede voeding is, en om de vele diëten en voedingsadviezen kritisch tegen het licht te houden.

Waarom vind ik dit een slecht boek? Ik ben geen voedingsdeskundige, en voor een eventueel dieet heb ik dus een advies nodig. Maar dat advies moet mij wel overtuigen. En daar gaat het hier fout. Verburgh schrijft:

[...] wat is nu gezonde voeding? Elke dag worden we blootgesteld aan een tsunami van gezondheidsadviezen via populaire magazines, talkshows, documentaires, en kookprogramma's. En dan hebben we het nog niet over internet en de stortvloed van gezondheids- en dieetboeken. Vaak zijn deze boeken geschreven door zelfuitgeroepen 'experts' die hun methode als de enig ware methode aanprijzen. (p. 17)

Een tsunami aan gezondheidsadviezen, dat is nu precies wat dit boek ook is. Verburgh haalt de ene wetenschappelijke publicatie na de andere aan.

Bijvoorbeeld (maar het gebeurt in het hele boek) als hij schrijft over omega-3 vetzuren. Dan loopt hij werkelijk he-le-maal leeg. Het ene voorbeeld na het andere, bladzijden lang. De invloed op het brein, het hart, de celwand, het bloed, de spieren, het immuunsysteem en weet ik wat nog meer. Dat leest dodelijk vermoeiend, vind ik. En zo ook over proteïnen, vetten, bewegen, enzovoorts en enzoverder.

Het boek wordt verluchtigd met een groot aantal tabellen, grafieken en chemische structuurformules. Ik kan dat (als beta) best hebben. Maar het gaat nogal eens mis.



Bijvoorbeeld de grafiek op p. 108 over de invloed van omega-3 vetzuren op depressies heeft een vreemd onderschrift. Patiënten die na herstel van een depressie een placebo slikten hebben volgens deze grafiek na een depressie na 120 dagen 40 procent kans om niet in een depressie te zijn hervallen, en omega-3-vetzuur-patienten 90 %. Dus de kans om wel in een depressie te zijn hervallen is 60, resp. 10 %. Mijn conclusie zou dan zijn: een 6 keer zo kleine kans. Verburgh: nagenoeg de helft minder kans. Het onderschrift van de grafiek is dan ook slecht gekozen bij de (verwarrende) assen.

Andere grafieken weer hebben geen duidelijk onderscheid tussen verschillende datalijnen, wellicht omdat alles in zwart is afgedrukt.



Op pagina 138 staat een grafiek met drie lijnen, maar de belangrijkste lijn, die zou moeten aangeven wat Verburgh concludeert (Resveratrol verlengt niet de levensduur van gezonde muizen), staat er helemaal niet in. Kennelijk is zijn er geen gegevens van gezonde muizen met normaal dieet en toediening van Resveratol.

Op pagina 230 wordt een betoog gehouden over de invloed van curcumine/kurkuma op Alzheimer en ontstekingen in de hersenen. In India eten ze dat volop, wordt als illustratie betoogd. Maar wat vervolgens niet gezegd wordt is of er in India dan ook daadwerkelijk minder Alzheimer of ontstekingen in de hersenen voorkomt.

Echt, het is een greep. Vele lukrake (althans zo komt het op mij over) voorbeelden, een grabbelton aan betogen en citaten, soms slechte logica in de redenaties. Ik stop, anders wordt dit ook een tsunami. Misschien is het allemaal gewoon keihard waar wat Verburgh schrijft. Maar dat had dan minder overdonderend en meer overtuigend neergeschreven moeten worden. Ik vind dit daarom een slecht boek.

Wel of niet mee eens? U kunt zelf ook stemmen, op een van de zes boeken, of op een eigen voordracht. Onder de stemmers wordt een stapel boekenbonnen verloot, en een jaar gratis reizen met de NS. En als U de stem uitbrengt via de hierna volgende persoonlijke link, en ik weet daarmee de meeste stemmers te verzamelen, krijg ik ook zo'n prijs. Stemmen dus graag, dat kan meteen hier!

De helleveeg

Na lange tijd verscheen er dan weer een deel in de Tandelozetijdreeks van A.F.Th. van der Heijden. Ik zie in mijn boekenschrift dat ik de twee delen van het laatstdaarvoorverschenen 'derde deel' in augustus 1996 las. Daaraan voorafgaand en meteen daarna herlas ik toen ook de eerderverschenen delen Proloog, De slag om de Blauwbrug, Vallende ouders, De gevarendriehoek, Advocaat van de hanen en Weerborstels. Dat heb ik nu niet gedaan, de aankondiging was kort voor het verschijnen en de nieuwsgierigheid groot. Deel 5 dus, zoals altijd weer met Albert Egberts, en los van de overige delen te lezen.

A.F.Th. van der Heijden, ik schreef het al eerder, beschouw ik bijna als een soort kennis van het gezin. Af en toe komt hij langs en vertelt een verhaal. De laatste keer was dat over Tonio, en nu over zijn (pardon: Albert Egberts') tante Tiny. Een fantastische levensschets van een betrekkelijk jonge tante, vervuld van haat jegens haar ouders, haar zus (Alberts moeder), haar echtgenoot. Het is een grotesk, karikaturaal verhaal over een tienerzwangerschap, een abortus en hoe daar door de familie en omstanders mee omgegaan werd in de katholieke Brabantse wereld van de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw, en zoals altijd werd ik door Van der Heijdens ijzersterke verhaal meegenomen en moest ik weten hoe hoe afliep. Goed boek weer, gelukkig. Ik lees dat er momenteel nog drie delen van De tandeloze tijd in voorbereiding zijn. Afwachten maar weer.

P.S. Jammer dat dit deel niet meer gehuld is in het karakteristieke Tandeloze-tijd-omslag van de voorgaande delen.

That Voice Again. Peter Gabriel in Ziggo Dome.

Dat was een leuk concert. Ik heb zelfs een paar voorzichtige danspassen gedaan. Nou, dan moet er wat aan de hand zijn!

Hier is de set list.

Goede band, met Tony Levin en David Rhodes. Vorige keer (2004) deed dochter Melanie nog de achtergrondvocalen, dit keer was het ene Jenny Abrahamson. Zij deed mij soms verlangen naar de stemmen van Kate Bush en Laurie Anderson van de lp, zal ik maar zeggen. Maar, een goed concert, met soms verrassende arrangementen. Leuk. Ik heb de live-registratie al besteld, dus over een week of wat luisteren we weer naar die stem. En misschien weer even dansen.



PS: Point of trivia: So was destijds de eerste cd die ik kocht. De laatste vinyl-lp, kort daarvoor, was Dirty Work van The Rolling Stones.