Hey, everybody out there! Een nieuw plaatje van Paul McCartney. NEW. Gelukkig weer terug bij zijn eigen vak. De vorige plaat, Kisses On The Bottom, met allemaal standards uit de jaren '40 - '50 vond ik niet geweldig.
U kent Paul McCartney. Dus U weet wat voor muziek er ongeveer op staat. Catchy muziek, waarvan je na een dag merkt dat je het mee loopt te zingen. Niet allemaal vernieuwend, maar hee, dat heeft hij allemaal al gedaan toen wij nog niet bestonden. De meer experimentele muziek bewaart hij tegenwoordig voor de wat obscuurdere projecten die hij onderneemt met Youth, onder de naam The Fireman.
Deze plaat vind ik ongeveer even goed als Memory Almost Full, toch een van de betere McCartneyplaten.
De muziek: De Wet van Paul McCartney geldt nog steeds. Elke plaat bevat minstens 1 briljant nummer. MINSTENS. Na 10 keer luisteren voorlopig: het beste nummer vind ik Appreciate, wat experimenteler, met een drum in de back-beat die Ringo benadert. Early Days, een breekbaar nummer over zijn begintijd met John Lennon, op zoek naar hun vorm, in Liverpool, lang voordat iemand ooit over The Beatles had gehoord. Mooie, mooie tekst. Ook goed: Road, dat weer wat meer tegen muziek van The Fireman aanleunt qua sfeer. Er staat nog een hidden track op de plaat, Scared, een love ballad op piano in de traditionele McCartney-sfeer, richting Let It Be. En er is Everybody Out There, een lekker up-tempo gitaarnummer, een beetje in de sfeer van Mrs Vandebilt, lang geleden, op Band On The Run. Als je dat nummer op zet gaat de zon schijnen. Hey, everybody out there!
