Het is gedaan

Wanneer is een klus 'af'? Na de hoofdwerkzaamheden blijft er altijd nog van alles te doen. Lampje ophangen, schilderijtje, plintje zagen, etc. Maar: er is gewit, geschilderd, behangen, er ligt een vloer in, de meeste plintjes liggen er, de stereo is aangesloten, de tv doet het, we eten aan de gewone tafel, er is raambekleding. Ik besluit: Het is gedaan.

Echt beuken!

Zo! De vloer ligt er in. Echt beuken! Nee, niet de houtsoort, maar wat we moesten doen om het erin te krijgen. Kliklaminaat heet dat. Zo makkelijk! Niet dus, de hele dag bezig geweest om het er (netjes) in te rammen. Maar goed, het ligt. Nu de spullen er weer successievelijk in en klaar. Hoop ik.

Nood breekt wet

Op 1 januari 2002 werd de Euro ingevoerd als wettig betaalmiddel. Op 2 januari 2002 wilde ik friet kopen bij de buurtsnack. Die was ook overgegaan op de Euro. Een zak friet kostte geen (zeg) 2 gulden meer, maar 2 Euro. Daar ben ik toen natuurlijk zonder iets te kopen of te betalen uit weggelopen. Ik heb mijzelf toen voorgehouden daar nooit meer iets te kopen. Dat lukte, tot vandaag. Bekaf en hongerig door het geklus, en geen tijd hebbend om zelf te koken, heb ik goedgevonden dat mijn dochter voor het gezin een baal friet ging halen bij die lokale snack. Nood breekt wet.

Godverdomse dagen

De titel lijkt te slaan op onze omstandigheden tijdens het klussen, maar dat is toeval. Tussen de bedrijven door wordt ook nog gelezen.
Dit is een goed boek, niet voor niets een Libris-literatuurprijs-winnaar. Het is een in bijzondere stijl geschreven geschiedenis der mensheid, vanaf het moment dat onze verre voorouders uit zee kwamen gekropen, tot aan de atoombom op Hiroshima. Wel even wennen, ook door de Vlaamse brokken in de zinnen, maar doorzetten wordt beloond. Hard en cynisch, maar ik heb ook om de droge humor moeten lachen.

Ter illustratie een betrekkelijk willekeurig citaat, verband houdend met de Eerste Wereldoorlog:
Lachend en een pijp smorend staat 't op de perrons te wachten op een trein die 't brengen zal naar waar het kruit de neuzen kriebelt. Gekleed in een kapotjas, een muts op de kop en een vrolijke pompon erop, lederen beenkappen oover de knieën en een mausergeweer bij de hand. Uitgewuifd door proper gewassen en gesteven zakdoeken en uitgetoeterd door de fanfare, blij dat 't voor een poos verlost is van het gezaag van het wijf en het geklaag van het grut, content dat 't voor eventjes de fabriekssleur mag gaan ontwennen op een oorlogsveld. Alsof 't gedomme naar een picknick trekt.

Geweldig.

Aan tafel!

Vandaag hebben we een nieuwe vloer gelegd in ongeveer de helft van de woonkamer. We aten aan een wat geïmproviseerd tafeltje. Alsof we in een arty scandinavische film verzeild waren. Moedig voorwaarts!

Les vacances de mon fils

Zojuist is mijn zoon met drie vrienden op vakantie gegaan. Leuk, en verdiend natuurlijk, na het harde werken voor het eindexamen. Toch heb ik als ouder een bezorgde kriebel. De mannen hebben nog niet zo heel lang hun rijbewijs, en het plan is ergens in de buurt van Bordeaux. Waarom niet Zeeland of de Ardennen?

Niet alles is erfelijk

Zie hier de oude behangtafel van mijn vader. Die hebben we de afgelopen dagen gebruikt bij het behangen. Mijn vader heeft deze tafel nog zelf gemaakt en gedateerd: 2-5-1970, zijn verjaardag. Natuurlijk duurde het behangen weer vier dagen in plaats van de geplande drie. Er gebeurde weer van alles niet-geplanned tussendoor en het was ook niet makkelijk: voor de eerste keer zelf behangen, en dan drie verschillende soorten behang in een kamer, doorlopende, verspringende patronen, om de ramen heen. Vroeger deed mijn vader dit soort klussen. Helaas zit zijn vakmanschap niet in de genen die ik van hem heb geërfd. Maar goed, het is geklaard. Morgen de kamer (weer eens) uitruimen en dan (beginnen aan) een nieuwe vloer.

De beer en de huid

Wij zijn geen klussers. Daardoor duurt bij ons alles langer dan we denken, gebeuren er onverwachte dingen en komt er van alles tussen. Gisteren bleek weer dat iets niet ging zoals wij gedacht hadden, daardoor kwam er toch weer een verfklus bij. Die is nu gedaan. Ook moest er een tweede keer gewit worden, eergisteren. Maar goed, ook dat is gedaan. De laminaatplanken liggen inmiddels hoog opgestapeld in de (toch al volle) garage. Morgen gaan we dan definitief (beginnen met) behangen.

Een man op de maan

Vandaag veertig jaar geleden keek ik, met mijn vader, naar de uitzendingen rond de maanlanding. 's avonds maakten we de spannende landing mee, becommentarieerd door Henk "Apollo Henkie" Terlingen. 's nachts zou de maanwandeling plaatsvinden, ik werd daarom midden in de nacht door mijn vader gewekt. In een verder donkere huiskamer zaten we naar het televisiebeeld te kijken. De volgende ochtend (maandag, maar het was vakantie) ging ik naar het Zeiss planetarium in het gebouw van de Haagsche Courant in de Wagenstraat, waar nadere uitleg voor de schooljeugd werd gegeven. 's middags was er een gebeuren op de speelwei in het Zuiderpark, waarbij honderden parachuutjes zouden worden neergelaten. Ik herinner me niet meer wat er aan hing. Geïnspireerd door het ruimtevaartgebeuren in de jaren '60 maakte ik een paar jaar eerder al een eigen model van een maanraket. Dat ding was ongeveer 60 cm hoog, van massief hout en dus loodzwaar. Na voltooiing stond deze raket een paar jaar werkloos op een kledingkast in mijn kamer. Op een dag verschoof mijn vader de kast, en de raket maakte een harde landing op zijn hoofd. De regels der wellevendheid verbieden mij hier te herhalen wat de goede man toen zei. Die raket heb ik daarna niet meer gezien.

Er is ook een theorie dat het allemaal niet gebeurd is, maar dat we naar een Hollywoodfilm hebben zitten kijken. REM heeft daar weer een liedje op gemaakt:

If you believed they put a man on the moon, man on the moon
If you believe there's nothing up my sleeve, then nothing is cool

Uit: Man on the moon (Berry/Buck/Mills/Stipe), door REM.

Machines en emoties

Dit boek viel mij eerlijk gezegd wat tegen. Ik had er meer van verwacht. Waarschijnlijk komt dit doordat de verhouding tussen Hermans en Kousbroek ongelijkwaardig is: Hermans is de grote schrijver, Kousbroek de essayist. Kousbroek schrijft vooral veel brieven niet, hij verontschuldigt zich dan door te zeggen dat hij uitgebreid op dit of dat wilde ingaan, ook wel wist wat hij precies wilde betogen, maar geen tijd heeft gehad om het op te schrijven. Tja, als lezer schiet je daar niet veel mee op. Er zit overigens toch veel lezenswaardigs in dit boek, Hermans en Kousbroek schrijven volop over hun gezamelijke interesses: auto's, schrijfmachines, fotografie. Waar ik eigenlijk op hoopte, en wat ik mis, althans in een gestructureerde vorm is een uitwisseling van denkbeelden over filosofie, Wittgenstein en de Wiener Kreis, of over de literatuur. Kousbroek zegt in een interview in NRC ook dat veel van dit soort zaken niet geschreven, maar gezegd werden. De toenmalige vrouw van Kousbroek, Ethel Portnoy, schrijft ook af en toe aan Hermans, die brieven zijn vrolijk en losser van opzet. De vriendschap tussen Hermans en Kousbroek loopt uiteindelijk stuk op de Weinreb-affaire, waar Hermans polemiseerde met Renate Rubinstein. Kousbroek probeerde hier een soort middenpositie in te nemen, wat voor Hermans onverteerbaar was. De tijd zou Hermans in deze affaire overigens gelijk geven, zo erkende Kousbroek in het NRC-interview. Voor de vriendschap was dat al te laat.

Nee, de briefwisselingen met Van Oorschot en met Reve waren toch interessanter.

Klussen klussen klussen

Gisteren weer heel veel spullen weggebracht naar de gemeentewerf. Daarna definitief de juiste verf gekocht, schuifpui gedemonteerd, geverfd en gemonteerd, muren gerepareerd en geschuurd, en behang gekocht. Het kost allemaal vooral bakken met tijd. Vandaag even andere dingen, morgen weer verder.

Ha ha ha ha ha ha ha!

Ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha!

Memory lane

Gisteren brachten we de jongste dochter naar kennissen en hun dochter, in Limburg, met wie ze een weekje op vakantie gaat in de Elzas. Omdat we 'toch in de buurt waren', reden we door naar Mechelen, waar ik in mijn jeugd jaren op vakantie ging, met mijn ouders, 'bij Wetzels'. We vonden het terug en dronken koffie op het terras. Het hotel wordt nu gerund door de zoon, Jos. Destijds een jongen die met mijn broertje speelde, inmiddels natuurlijk een man van midden 40. Ik was verbluft door de details die hij nog wist. Mijn naam, maar ook andere namen, beroepen en gebeurtenissen van meer dan 40 jaar geleden. De zaak was behoorlijk genmoderniseerd, maar de tuin waar we speelden leek er nog te zijn.
Hier een foto, ik zoek nog naar een foto uit de jaren zestig.

Er overheen behangen: er is wat voor te zeggen

Gisteren hebben we de kamer grotendeels ontruimd, dwz 5 boekenkasten leeggehaald in in de garage gestald, evenals servies en servieskast. Meubels kunnen overdag gelukkig in de tuin. Daarna gisteren nog het plafond gewit. Dat viel vanmorgen gelukkg niet te erg tegen, misschien hier en daar wat bijpunten. Er is een kleine wijziging in de plannen, een verfsoort waren we toch niet helemaal zeker van, dus daar gaan we nog eens naar kijken. Om de vaart erin te houden daarom vandaag de hele kamer maar het behang afgestoomd. Wat een karwei. Er overheen behangen: er is wat voor te zeggen.
Hier nog wat sfeerimpressies.

Het is begonnen

Vandaag zijn we begonnen met het opknappen van de woonkamer. Eerst het verplaatsen veel spullen uit de kamer, we maken gelijk van de gelegenheid gebruik om dingen weg te mikken. Daarna demontage van gordijnen, lampen, etc. De schroeven zijn inmiddels uit de plafonds en muren, en de gaten zijn gedicht. Vanmiddag hebben we behang besteld, en witkalk en verf gekocht. Morgen gaan we witten, hopelijk overmogen verven, volgende week behangen en dan nog een nieuwe vloer. Ooit zal ik het bericht posten met als titel: Het is gedaan.

Simon Vinkenoog overleden

Deze karakteristieke foto van Bas Czerwinski stond vandaag op de voorpagina van NRC Handelsblad. Eerlijk gezegd heb ik nooit wat gelezen van Vinkenoog (behalve zijn tot op het laatst bijgehouden webstek) hij was meer een dichter naar wie je luisterde. Mooie weemoed en verlangen voor vandaag: Ted Joans where are you op de CD Ritmebox van Vinkenoog en Spinvis. Die CD is overigens ideaal, hij past precies in de autorit van mijn huis naar mijn moeder.

De Voskuilwandeling

Gisteren liep ik met twee vrienden dan de door mij samengestelde Voskuilwandeling. Ik geloof dat het wel geslaagd was. Helaas begonnen we in de regen, maar allengs werd het droger. De wandeling voerde ons langs diverse huizen, waar Voskuil en/of zijn vrienden woonden, en langs lokaties verband houdend met Bij Nader Inzien of met Het Bureau. En langs uitgeverij Van Oorschot. In het souterrain zagen we een doos waarin boeken van de schrijver hadden gezeten.

 

Ik citeer een paar regels uit Geert, zijn herinneringen aan Geert van Oorschot, opgenomen in de bundel Onder andere. Nadat het door Querido was geweigerd, is het typoscript van Bij Nader Inzien in 1962 door Henk Romijn Meijer bij Van Oorschot gebracht. Han en Lousje Voskuil komen op 14 oktober ’s avonds om half twaalf doodmoe terug van vakantie. ‘Om half twee ging de telefoon. Van Oorschot. “Ik heb Uw boek gelezen,” zei hij met een stem zwaar van dramatiek, “en ik ga dat uitgeven. Als het tenminste de bedoeling is dat het uitgegeven wordt!” Ik antwoordde dat dat wel de bedoeling was. “Zal ik dan maar niet even naar u toekomen?” Maar dat ging me te snel. We maakten een afspraak voor diezelfde avond. […] Ik vroeg hoe hij wist dat we die avond thuis waren gekomen. “Dat wist ik niet,” zei hij. “Dat heb ik geprobeerd! Ik heb u drie weken lang iedere nacht opgebeld en ook nog ettelijke keren overdag. Ik dacht: Eens moet die man toch thuiskomen! U had zich toch niet verstopt? U was toch niet bang om dat boek uit te geven?”’ (Onder Andere, blz. 214-215) De wandeling werd afgesloten op een zonnig terras, later aten we nog een bordje eten, ergens.

Helemaal los van de wereld

Nu lees ik weer dat minister Hirsch Ballin de AOW-leeftijd wil verhogen naar 67 jaar. Een jaar of wat geleden was het Brinkhorst met eenzelfde random brainwave. Dit zij typisch van die ideetjes van mensen die van baantje naar baantje geholpen worden. Vandaag was ik bij een oud-klasgenoot, evenals ik 55 jaar, die na een dienstverband van 36 jaar door KPN ontslagen werd. Inmiddels zit hij 2 jaar in de WW. Hij moet elke week solliciteren, en doet dat ook, en meer dan dat. Hij liet me een ordner met sollicitatiebrieven zien. En ook een ordner met ontvangstbevestigingen en afwijzingen. Het bedrijfsleven neemt geen mensen op MBO-niveau meer aan die ouder zijn dan 40, 45 jaar. Kijk, als je minister bent geweest, kun je daarna altijd nog VN-gezant worden, of commissaris bij dit of dat bedrijf. En vervolgens instemmen met een reorganisatie waarbij weer mensen op straat komen te staan. Maar als je als gewone 55-jarige op straat staat, mag je van Hirsch Ballin binnenkort nog 12 jaar solliciteren, met (na een half jaar) een bijstandsuitkering.

Mad Men

Gisteravond zijn we begonnen aan een inhaalslag. De eerste twee afleveringen van Mad Men bekeken, inmiddels zijn er door de Vara al vier uitgezonden. Over reclamejongens eind jaren '50 in New York. In ieder geval filmisch mooi gemaakt, maar ik moet nog gegrepen worden door de personages. Het valt wel op dat er in 50 jaar toch veel veranderd is. Er wordt veeeeel minder gerookt, tegenwoordig, en vrouwen worden volgens mij ook veeeeel minder neerbuigend tegemoetgetreden. En er staan geen PC's op de bureaus, maar schrijfmachines.

Verjaardagsmuziek (1)

Deze cd kreeg ik voor mijn verjaardag. Dit is een cd van The Fireman, een van de 'hobby-projecten' van Paul McCartney, samen met Youth van Killing Joke. McCartney kennen we van The Beatles, Wings en zijn soloplaten. Hij heeft ontelbaar veel hits gehad. Helaas daarbij ook slappe meuk. Toch: ik heb het al eerder gezegd, elke plaat van McCartney bevat minstens één briljant nummer. En op deze plaat staan er meerdere. De platen van The Fireman (dit is de derde) bevatten (vergeleken met de reguliere werkjes van McCartney) wat minder commerciële, meer experimentele nummers. Wat mij betreft zijn ze daardoor vaak interessanter. Deze plaat doet me denken aan McCartney II uit 1980. Dat betekent dat hij erg goed is.

Te veel Michael Jackson, vind ik

Vandaag is het weer alles Michael Jackson wat de klok slaat. Wanneer horen we weer eens wat over Jan Smit en Yolanthe?

Rond de zon, 55

Tja, dat gaat maar door. Zie hier, en dan weer een jaartje meer. Ik ben weer schandalig verwend:

snoep: twee zakken Engelse drop, zakje chocolaatjes
drank: een fles CÀRN MÒR blend whisky
muziek: Moby - Wait for me, Elvis Costello - Secret, Profane & Sugarcane, Franz Ferdinand - Tonight, The Fireman - Electric Arguments plus twee tickets voor The Bootleg Beatles
nuttige cadeaus: twee Björn Borg onderbroeken
boeken: Tommy Wieringa - Caesarion, Esther Verhoef - Erken mij (gratis erbij), Hafid Bouazza - Paravion, A.F.Th. van der Heijden - Doodverf, Willem Frederik Hermans, Rudy Kousbroek, Ethel Portnoy - Machines en emoties, Arthur van Schendel - Omnibus (4 romans), Dimitri Verhulst - Godverdomse dagen op een godverdomse bol

Plus heilwensen: per telefoon, post en internet, en handen, kussen, lachen. Vooral dat, natuurlijk.

Surprise!

Vandaag wordt een collega 40, daarom was er gisteren een surprise party. Via allerlei list en bedrog was hij eerst een dag uit huis gelokt, zodat van alles door een paar vrienden voorbereid kon worden. Gasten werden rond 8 uur verwacht, en het nietsvermoedende feestvarken zou om ca half negen even langs komen, om wat muziekspullen terug te zetten, voordat hij (althans zo dacht hij) naar een concert zou gaan. Ik hoop dat iemand, op het moment dat hij de woonkamer binnenkwam en een volle kamer feestneuzen en roltoeters zag, een foto van zijn gezicht gemaakt heeft, onbetaalbaar. Daarna was het nog lang gezellig.
Overigens vroeg mijn jongste dochter zich af of het voor hem niet zielig was, omdat hij zich dan toch op het concert verheugd had.

Ik ook! Me too!

Dat was het gevoel dat mij bekroop bij lezing van het dagelijkse stukje van Frits Abrahams in de krant van 1 juli.
Ruim een week eerder bezocht ik dezelfde tentoonstelling en hetzelfde graf. Ik heb de steen nog een beetje schoongeveegd en een foto gemaakt.

Het is weer feest!

Vandaag ontving mijn zoon zijn VWO-diploma. Een leuke gebeurtenis. Hier ondertekent hij het diploma.