1962-1966 en 1967-1970

Vorig jaar verscheen het complete werk van The Beatles in twee grandioze dozen, met alle stereo- en mono-mixen. Ik schreef daar uitgebreid over, hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier en hier. Ik kan U melden dat ik er na een jaar nog hetzelfde over denk. Het complete werk van de beste band uit de popgeschiedenis, in de best mogelijke vorm.

Nu zijn ook de bekendste verzamel-lp's 1962-1966 en 1967-1970 (a.k.a. de rode en de blauwe dubbel-lp's, oorspronkelijk verschenen in 1973) in geremasterde vorm uitgebracht. Eerder verschenen deze in 1993 op cd. Een cynicus zal zeggen dat de schoorsteen kennelijk weer moet roken. Dat is waar, maar alle popmuziek heeft op een of andere manier met geld verdienen te maken, en dat geldt zeker voor megasterren. Je kunt ook zeggen dat het gewoon logisch is dat de bekendste verzamel-lp's van The Beatles ook in de beste kwaliteit worden gebracht. De muziek is natuurlijk helemaal top, hierover duld ik geen tegenspraak. Een punt van kritiek: het programma van 1962-1966 is zo kort dat het ook op één cd had gepast. Nog een punt van kritiek: er staan zes nummers op van Rubber Soul (inderdaad een goeie lp), en maar twee van Revolver (hun beste lp). Dat is wat scheef, wellicht het 1973-perspectief. Ik had bijvoorbeeld graag Tomorrow Never Knows zien opgenomen, relatief onbekend, maar een quantum leap in de popmuziek.






Maar nu nog wat mauwen over de versies.

‘Red’ and ‘Blue’ have been remastered by the same dedicated team of engineers at EMI Music’s Abbey Road Studios responsible for remastering The Beatles’ original UK studio albums, carefully maintaining the authenticity and integrity of the original analogue recordings.

Hoewel het niet met zoveel woorden gezegd wordt, suggereert bovenstaande zin dat er opnieuw gemasterd is, en dat niet de relevante masters van vorig jaar als het ware in de goede volgorde gezet zijn. Elders wordt beweerd dat dit juist wel het geval is.
Ik heb geluisterd en kan eigenlijk op zes nummers na geen verschillen ontdekken. Maar digitale analyse laat wél subtiele verschillen zien. Misschien dus inderdaad opnieuw gemasterd. In die zes gevallen is dat dus voor mij in ieder geval met gewoon luisteren al duidelijk. Ten eerste: de eerste 4 nummers van 1962-1966 zijn in mono duidelijk luider gemasterd dan vorig jaar in de mono-box. Dit om het geluidsniveau aan te laten sluiten bij de overige nummers, die ook luider gemasterd zijn en waren. (Overigens een opmerkelijke keuze, die mono-versies, omdat stereo in 2009 als de standaard werd aangemerkt en er voor 2 van die 4 nummers gewoon stereo-mixen beschikbaar zijn.) Verder A day In The Life, dat hier gepresenteerd wordt met een zgn. clean intro. Op Sgt. Pepper staat het nummer gemixt met een cross-fade met Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (reprise). Op de lp uit 1973 staat het nummer met een fade-in, en op de cd uit 1993 met een clean intro. Ook deze laatste versie is nu dus in geremasterde vorm beschikbaar. Dan nog Back in the USSR van The Beatles, daar ge-cross-fadet met Dear Prudence, hier met clean outro. Dat U het maar weet.

Het is voor mij wat moeilijk voor te stellen dat niet iedereen alles van The Beatles wil hebben, maar sommigen 'alleen de beste nummers'. Voor dezulken is er nu het beste werk van de beste band uit de popgeschiedenis, in de best mogelijke vorm.

Vanwege de zes hierboven genoemde verschillen met de versies uit 1993 is ook voor de completist deze 2010 release onontkoombaar....

Zeg nee tegen een verhoging van de BTW!

De regering wil de BTW op theater- en concertkaarten verhogen van 6 naar 19 %. Ik vind dat een slecht plan. Ik denk dat 'we' profijt hebben van een veelzijdig en voor velen betaalbaar cultuuraanbod. Dat aanbod zal (vrees ik) verschralen als de prijzen verhoogd worden. Een economische wetmatigheid (prijselasticiteit van de vraag) voorspelt dat bij stijgende prijzen de vraag zal afnemen. Bepaalde voorstellingen zullen daardoor niet meer gebracht kunnen worden, omdat het bij dalende bezoekersaantallen niet meer rendabel zal zijn. Is dat erg? Ja dat is erg. Cultuur (muziek, theater, cabaret, toneel) is het interessantst, het aantrekkelijkst bij een veelzijdig, steeds wisselend en vernieuwend aanbod. Mede door de BTW laag te houden blijft het theater ook beter toegankelijk voor een breed publiek. En ik ben daar voor. Even in de CDA-modus: Als U daar ook VOOR bent, dan bent U TEGEN het voornemen van de regering, en dan bent U wellicht VOOR deze petitie. Wilt U in dat geval ondertekenen?

Vandaag zou mijn moeder 87 zijn geworden

Als ze niet al in 1959 was overleden. Maar er wordt gelukkig nog wel over haar gepraat, en aan haar gedacht af en toe. Daar ben ik wel blij om.

Doek!

Ik zag dit met mijn zoon in Delft. Maria Goos (Pleidooi, Oud geld, Cloaca, Avenier, Smoeder en nog veel meer) schreef het, Loes Luca en Peter Blok speelden. Een bijzonder stuk, waarin de spelers naadloos schakelden tussen heden en verleden, tussen echt en onecht en tussen acteur en personage. Ik vond het goed, heb soms erg moeten lachen. Beide acteurs waren (vond ik) goed op dreef, maar vooral die Peter Blok is echt hilarisch. Veel en lang applaus na afloop.

De grote zaal

Wat een verrassing! Ik lees wel eens een boek, maar van deze schrijfster had ik nog nooit gehoord, laat staan van dit boek. Toch was het na verschijnen in de jaren vijftig niet onsuccesvol. Er zijn er toen 75.000 van verkocht, en het is aan dertien buitenlandse uitgevers verkocht. Ook in het buitenland werd het zeer goed besproken. Nu is het verschenen in het kader van Nederland leest! Gratis exemplaren liggen bij de bibliotheek klaar voor hun leden, het wordt uitgedeeld op middelbare scholen, en de categorie 'overigen' kan het voor 10 euro aanschaffen in de boekhandel. Ik zeg: doen!, want het is een goed boek. Ik ga het verhaal niet navertellen, maar het gaat over de gruwelijke werkelijkheid die 'leven' heet, en waarin we allemaal even onontkoombaar als in een karretje in de achtbaan op het einde afsuizen. Een einde dat we alleen zullen doormaken, en waar we meestal niet bij stil staan. Ook daar gaat het over. Inderdaad, geen vrolijke kost, maar wel een heel goed boek. In een ruk uitgelezen. Verder in dit boek opgenomen De eenzaamste mens, een levensschets van de schrijfster door Onno Blom. Een wonderlijk, fascinerend leven. Geboren in de Haagse Schilderswijk, danseres in Parijs en Berlijn, schrijfster, vertaalster en vriendin van Samuel Beckett, en hartgrondig ongelukkig.

Maar nu nog even over dit boek als ding. Waarom zijn die boeken uit de Nederland leest! campagnes altijd zo gruwelijk lelijk? Dat was de afgelopen jaren al zo, en nu misschien nog meer. Vanaf de kaft kijkt een oude dame ons verschrikt en niet-begrijpend aan. Niet bepaald uitnodigend, als dat zo op een stapel naast de kassa ligt. Ik koop zo'n boek wel, omdat ik de campagne ken en omdat het voor mij sowieso moeilijk is om een boekhandel te verlaten zonder een boek gekocht te hebben. Dat zal niet voor iedereen gelden. Dan de tekst op de kaft. Wat een rare zouteloze belettering, ergens in een hoekje. Verder is het boek zo groot dat het lijkt te passen in een reeks Grote Letter boeken, het moet kennelijk ogen als een fijn leesboek of zo. Not! Tenslotte is het boek parmantig uitgerust met een heus luxe leeslint. Een leeslint in een boek van 125 bladzijden. Whoehahahaha!!!! Hoeveel dagen moet ik er dan over doen? Ik schei uit. Geweldig goed boek om te lezen, maar de uitvoering is knudde. Toch kopen of ophalen is mijn tip.

Wat is dat allemaal godsallemachtig lang geleden, inmiddels.

Lang, lang geleden ging ik regelmatig voetballen kijken. Met vrienden naar Feijenoord (toen nog gewoon met ij) in Rotterdam. Met de brommer. Staanplaatsen achter het doel. Gesponsord en vervoerd door een oom zag ik in het seizoen 1969 - 1970 alle Europa Cup 1 thuiswedstrijden. De wedstrijd na de gewonnen Europa Cup, tegen Holland Sport, dat in de eerste helft in Celtic-tenue speelde. Wat is dat allemaal godsallemachtig lang geleden, inmiddels.

From the root to the soul

Gisteren met dochter naar Sabrina Starke, in het plaatselijk theater. In 2008 werd heel Nederland samen met Jan Mulder verliefd op haar, toen ze Do for Love zong in DWDD.



Nu een theatertour met een set van liedjes van haar cd's, Surinaamse liedjes uit haar jeugd en muziek die haar beïnvloedde (o.a. Nina Simone, en ook Blackbird van The Beatles, dus helemaal top!). Het was een geweldig Surinaams feest, waar ik als kaaskop ook zat te genieten. Een goeie soul-band ook, met een snoeistrakke drummer en een organist met een HAMMOND ORGEL EN EEN LESLEY SPEAKER!! Ah, wat mooi is dat toch.

Onzinplan

Het kabinet Rutte is van plan om de maximumsnelheid op de autosnelwegen op bepaalde trajecten te verhogen naar 130 km/hr. Wat een onzinplan. Ik woon in Alkmaar, en reis regelmatig naar Den Haag, waar mijn moeder woont. Soms per trein, soms per auto, zoals het mij uitkomt. De autorit duurt een uur. Daarvan is een deel stadsverkeer. De autosnelwegen (A9, A5 en A4) hebben deels een maximum snelheid van 120, deels 100 km/hr. Ik heb het eens bekeken en uitgerekend, als de maximum snelheid daar naar 130 km/hr wordt opgetrokken kan ik 6 minuten eerder bij mijn moeder zijn. Tel uit je winst. En dan moet er dus niets tegenzitten, anders wordt het verschil minder. Een onzinmaatregel dus, die bovendien niet goed uitpakt voor het milieu. Ook kunnen de grotere snelheidsverschillen aanleiding zijn tot meer ongelukken en verkeersslachtoffers. In het slechtste geval ben ik dan niet eerder bij mijn moeder, maar bij mijn vader.

Spotvogel

Vol verwachting begon ik aan dit boek. Ik was (en ben) heel enthousiast over Paravion, dat ik vorig jaar las. Dit boek is toch minder. Het is wat mij betreft onevenwichtig, versnipperd over een paar onderwerpen. Het sterkst is het laatste stuk, een liefdesgeschiedenis, een aanklacht tegen de ondergeschikte positie van de vrouw binnen de Islam. In die hoofdstukken had de schrijver mij bij de lurven. Maar voordat je daar bent moet je eerst door een serie hoofdstukjes over de schrijver, die in Marokko zijn inspiratie weer terug hoopt te vinden. Althans zo heb ik het geïnterpreteerd. Het is wel weer heel mooi geschreven allemaal, dezelfde bloemrijke taal als in Paravion. Maar die vorm alleen is niet genoeg. Jammer.

Double Fantasy

Het zal de lezer die hier vaker komt opgevallen zijn: The Beatles is mijn favoriete bandje. John Lennon is mijn favoriete Beatle. Onlangs zou de man 70 geworden zijn, voor de platenmaatschappij een aanleiding om alles weer opnieuw uit te brengen in geremasterde versies. Dat is overigens al vaker gebeurd. Omdat ik graag deze muziek in zo goed mogelijke kwaliteit wil hebben heeft dit altijd mijn aandacht. Veelbelovend is in ieder geval dat de remastering gedaan is door hetzelfde team dat vorig jaar de Beatles catalogus heeft geremasterd. Ik ben nog even niet gezwicht voor de zgn. Signature Box, de doos waar 'alles in zit' (niet dus), maar wel voor de heruitgave van Double Fantasy. De lokker hiervan is dat hier ook een geremixte versie bij zit.
Double Fantasy was de laatste plaat die uitkwam tijdens Lennon's leven, drie weken na de release werd hij op 8 december 1980 vermoord. De LP is een aantal keren op CD (her)uitgebracht, in 1986 door Geffen records, daarna twee keer door EMI/Capitol, en nu weer.



Ik heb die in 1989, 2000 en 2010 EMI/Capitolversies eens na elkaar beluisterd. Ik heb geen high end audio systeem, maar wel nette "upper middle class" CD-speler, versterker en speakers. Geen Media Markt "Ik ben toch niet gek?" setje. Wat mij in ieder geval al eerder was opgevallen is dat de versie uit 2000 ronduit slecht is. Er is toen gepoogd het geluid moderner (lees: harder) op de cd te zetten, maar daarbij zijn de luidste passages afgeknipt (een cd heeft nu eenmaal een beperkt bereik in geluidsniveaus) en daardoor treedt er vervorming en afvlakking van het geluid op. Zou verboden moeten worden.



Nu de 2010 versie: Op internet wordt hier en daar beweerd dat het dezelfde versie is als uit 2000. Dit is absoluut NIET waar. Het verschil is meteen hoorbaar, de nieuwe versie klinkt erg goed. Het is mooi gedetailleerd geluid, de slaggitaren, de zang, de drums: het klinkt allemaal veel duidelijker, helderder en beter dan bij de eerdere uitgaven. Ik ken de CD-versie op Geffen records niet, maar waarschijnlijk is de 2010-versie de beste van allemaal.

Ook met een tooltje als EAC of GoldWave zijn de verschillen meteen zichtbaar. Ik heb even gekeken naar het openingsnummer (Just like) Starting over. Het geluid staat er ongeveer 3 dB harder op dan in 1989. Toch is volgens mij nergens clipping toegepast, zodat het dynamisch bereik behouden blijft. Ruim 17 dB, vergeleken met 15 db van het wanproduct in 2000. Voor een popplaat is dit gewoon goed. Kom daar nu nog maar eens om. De claim is dat er nu teruggegrepen is naar de oorspronkelijke mixen van John Lennon, in ieder geval is deze mix anders dan de twee voorgaande.

Die Signature box die 8 solo CD's in zo'n nieuwe geremasterde versie heeft staat mij na deze ervaring nu wel flink aan te lachen. Komt Sinterklaas er al aan?

Double Fantasy Stripped Down
Er is nu dus ook een zgn. Stripped Down versie, een beetje zoals bij Let it be ... naked, een de-Spectorised versie van Let it be, waarbij alle overdubs zijn weggehaald. Dat gaf m.i. een strak resultaat. De opzet van Yoko in dit geval is om John wat prominenter op zijn eigen plaat te laten horen, in een kalere mix, ook weer door weglating van allerlei overdubs, en door (in sommige gevallen) bepaalde instrumenten ook wat meer naar voren te mixen. Keuze genoeg, want Double Fantasy is op een 72-sporen console opgenomen.

Het resultaat is verbluffend. Er is nu een wat kalere, minder gladde versie, zodat Lennon vrijwel in de woonkamer komt. Errug goed, vooral Woman, nu met een slaggitaartje in plaats van piano en elektrische gitaren. Eenvoud is hier weer kenmerk van het ware.

Ik hoor het al: Maar jij bent toch tegen remixen en bonustracks? Inderdaad, maar de bonus zit hier op een aparte CD, zodat de oorspronkelijke LP intact is. En die is niet geremixt.

Dagboek 1975

Na een pauze van 18 maanden toch weer een deel uit de dagboekreeks van Jan Wolkers. Het vorig verschenen deel Dagboek 1967 beviel mij slecht. Dit deel is gelukkig weer stukken beter. Zoals ik al eerder schreef: het goede leven van Jan Wolkers: eten, schrijven, natuur, seks. Allemaal weer in de bekende Wolkersstijl neergeschreven. Ik las het in een paar dagen uit. Jammer van dit deel vind ik alleen dat er geen aantekeningen zijn opgenomen van de reis naar Egypte, die Wolkers en zijn vrouw Karina in 1975 ondernamen. Karina's grootvader was daar ooit geweest, in dienst van een Franse mijnbouwonderneming, en gestorven. Doel van de reis was om daar meer over te weten komen. Wolkers heeft dit later willen verwerken in de begin jaren 80 nog aangekondigde maar nooit voltooide roman Nag Hammadi. Over die reis had ik hier ook wel wat willen lezen.

Zaterdag

Vandaag was een bijzondere dag. Het was de dag van de begrafenis van een vriendin, Marjo, helaas veel te jong overleden. Er werd een herdenkingsdienst gehouden, met orgelmuziek en persoonlijke herinneringen, waarbij verschillende facetten uit het veelzijdige leven van de overledene werden aangelicht: partner, moeder, dochter en zus, wiskundige, kunstenares, maatschappelijk betrokkene, vriendin. Zij was van huis uit katholiek, en werd ook in die traditie begraven, maar ook had Marjo een grote belangstelling voor het boeddhisme. Ik vond het bijzonder dat ook daarvoor ruimte was bij het afscheid in de kerk. Bij de afsluiting werd een heilige mantra tien keer gezongen door geloofsgenoten. Ik verstond het niet, maar ik denk dat ik het wel begreep. Het klonk prachtig, in die kerk. Ze ligt nu begraven op de wonderschone R.K. Begraafplaats Adelbert in Bloemendaal. Daar scheen vanmiddag de zon door de beuken. Heel toepasselijk, met enige schroom neem ik de vrijheid hier een gedicht van Marjo te citeren.

Klein dwaal ik
door de tempel
van de gouden herfst
Ruisend overkoepelen
reusachtige beuken
de met kleur
bestrooide ruimte
Stukjes goud dwarrelen stil omlaag
Alles ademt één
Mijn ik vervloeit

Ik had de dag graag op een andere manier willen doorbrengen dan met het begraven van een vriendin, maar het was goed om hier bij te zijn. Een dag om te bewaren in mijn herinnering.

Unbeschreiblich Weiblich

Gisteren werd in Alkmaar het theaterseizoen officieel geopend. Altijd leuk, mooie kleren, glaasje bubbels, bitterbal, kortom: een feest. Dit jaar was de voorstelling Cirque Stilletto van Ellen ten Damme. Eerlijk gezegd had ik niet gedacht dat het zo goed zou zijn. Ik heb niet zoveel op met Ellen ten Damme, en ook niet met het circus. Maar deze combi was ijzersterk. Ten Damme (veelal in buitenissige creaties) zong tussen de acts nummers van haarzelf, van Madonna, Björk, Blondie, Marilyn Monroe, Nina Hagen, Nena, Skunk Anansi, Marlene Dietrich, enzovoorts en enzoverder. Mixte wonderwel met de burlesque van de circusacts. Spannend, sensationeel, sexy. Meest acrobatiek en clownerie, gelukkig geen leeuwen of paarden (is zielig). Maar wel keigoed. Ik zou zeggen: Hooggeëerd publiek! Gaat dat zien! (Tot eind januari 2011 door het land.)

Tirza, de film

Ik ging vol verwachting naar Tirza. Immers: een goed boek en een geweldige toneelbewerking. Bovendien Gijs Scholten van Aschat in de hoofdrol. De film viel mij een beetje tegen. Zoals altijd bij films is het boekverhaal ernstig vereenvoudigd, maar ook is er drastisch ingegrepen in de verhaallijn. De film nu speelt zich grotendeels af in Afrika en verbeeldt de Hollandse gebeurtenissen middels flash backs. Het verhaal trekt daardoor flink en mist de intensiteit, de vaart en spanning van roman en toneel. Gijs Scholten van Aschat speelde een prima rol, maar ik miste de intens gedreven noodzaak, de geperverteerde liefde en macht zoals in het boek. Dat komt denk ik doordat er dus met flash backs gewerkt wordt. Jammer. Misschien volgend jaar de musical?

P.S. Als er in een scène een autorit plaatsvindt van de Utrechtse baan in Den Haag, via het Vredespaleis naar de Vijverdam dan vind ik dat al hinderlijk. Die man weet kennelijk de weg niet naar zijn eigen huis. Zo rijdt alleen een krankzinnige.

It's Johnny's birthday

Vandaag is het de 70e geboortedag van mijn held John Lennon.
Van de 3LP All things must pass uit 1970: It's Johnny's birthday, door George Harrison, destijds voor John Lennons 30e verjaardag.

Doe maar gewoon

Eerder deze week woonde ik op de school van mijn jongste dochter een voordracht bij over omgaan met hufterigheid, oftewel straatcultuur. Interessant, leuk, leerzaam. Het verschil tussen judo en karate.
Na afloop verkocht de inleider nog boekjes, ik kocht er twee. Dit is het dunste, een klein, vermakelijk boekje over de eigenaardigheden van Nederlanders, verklaard voor de rest van de wereld. Gekke zaken die ons niet meer opvallen, zoals de verjaardagskalender op de WC, maar ook misverstanden die vaak kunnen ontstaan door het verschil tussen eer- en zondecultuur. Omdraaiing van de voorbeelden kan 'ons' dan weer inzicht geven over het hoe en waarom in het gedrag van buitenlanders. Het is maar een 'boekie' van 5 euro, toch aardig.

Nobody told me

Van de LP Milk and honey uit 1984: Nobody told me.

Best kept secret

Na deze CD vond ik nu ook de destijds laatstverschenen 'oude' Alquinplaat: Best kept secret. Een nieuwe 2010 uitgave, gelukkig nu wèl compleet met Amy, dat op een vorige uitgave helaas ontbrak. Deze LP had destijds niet zo'n goede pers. Onterecht. Er staan prima nummers op, de eerste vier (Fool in the mirror, Central Station hustle, L.A. Rendez-vous en High Rockin') zijn Weltklasse. Alquin werd destijds door lezers van Oor gekozen tot beste Nederlandse band, ja! Meezinger uit den ouden doos: Fooooohoooohoooohooohoooohoooohoool in the mirror, in the mirror!

I'm losing you

Van de LP Double fantasy uit 1980: I'm losing you.

Stand by me

Van de LP Rock 'n' roll uit 1975: Stand by me.

#9 dream

Van de LP Walls and bridges uit 1974: #9 dream.

Bring on the Lucie (Freda Peeple)

Van de LP Mind Games uit 1973: Bring on the Lucie (Freda Peeple).

Dorleac

Als je Spinvis niks vindt sla dit dan maar over. Dorleac is het project van Spinvis en Geike Arnaert. De muziek is heel divers. Een soort Spinvis met afwisselend France Gall, Yoko Ono en Grace Slick als zangeres. Zoiets. Maar het is dus Geike Arnaert. Ik vind 'm wel goed.

New York City

Van de 2LP Sometime in New York City uit 1972: New York City.

Schande! Schande! Schande!

Gisteren ging ik met mijn moeder op bezoek bij haar broer en zijn vrouw. Oom en tante dus. Mijn oom is 96, tante wat jonger, en door een hersenbloeding bij tante afgelopen voorjaar zijn uiteindelijk beiden nu in een verpleeghuis terechtgekomen. Samen, dat dan nog wel. Wat een treurigheid. Wat een godvergeten schande. Het zal allemaal wel met budgetten en salarissen te maken hebben. Twee keer per dag racet het personeel langs om tante uit bed te takelen, te wassen en in de stoel te zetten, en omgekeerd. Deze week hebben de bewoners van dat tehuis 3 dagen geen warm eten gehad, maar een boterham met hagelslag. Geen kok beschikbaar. De vierde dag werd het te gortig, en kon men aangeven of je wat wilde hebben van de buurtchinees. Gewoon hier Nederland, in een buitenwijk in Den Haag.

Cool

Vandaag een prima avond bij het Wereldzomerfestival in theater Cool (spreek uit: kool) in Heerhugowaard. (Zomer!?) Er waren allerlei voorstellingen en workshops dansen uit verschillende werelddelen, of muziek maken, dit jaar al weer voor de 6e keer. Ook kon er allerlei lekkers gegeten en gedronken worden, en waren er stalletjes met spullen. Wij kwamen vooral voor het dansen. Onze jongste dochter danste de openingsact. Trots.

How do you sleep?

Van de LP Imagine uit 1971: How do you sleep?.

Mother

U moet er aan geloven: de komende 8 dagen elke dag een filmpje van een nummer van een van de acht John Lennon LP's.

Van de LP John Lennon/Plastic Ono Band uit 1970: Mother.



What can I say....