Couperuswandeling

Gisteren ondernam ik dan de Couperuswandeling, aan de hand van de app LitRoutes van het Letterkundig Museum. Deze start bij het Louis Couperus Museum in Den Haag. Vantevoren niet gekeken hebbend (ik "kom immers uit Den Haag en weet daar dus de weg") wandelde ik welgemoed van Den Haag Centraal naar Mauritskade 17, waar ik het museum vermoedde. Nee dus, soort mix-up met het geboortehuis, het museum is gevestigd Javastraat 17. Valse start, stukje verder lopen.
Het Louis Couperus Museum is bescheiden van omvang, maar heeft momenteel een leuke wisselexpositie, naar aanleiding van Couperus' 150e geboortedag, over de viering van de 50e verjaardag, in 1913. Een tijdje rondgesnuffeld.

Daarna op pad gegaan met de LitRoutes app. Telefoon aan, locatiebepaling aan, oordopjes in en met een kaartje op je mobiel word je langs 20 adressen geleid uit het leven van Couperus. De wandeling gaat door de wat sjiekere buurten van Den Haag, Willemspark, Archipelbuurt, Mauritskade, omgeving Paleis Noordeinde en het Lange Voorhout. Bij elk adres is er een uitleg, en een relevante gesproken tekst van of over Couperus.



De wandeling duurde iets meer dan 2 uur. Leuk.

PS: Het bijhouden van de actuele locaties en het afspelen van de filmfragmenten kost behoorlijk wat accuvermogen, met een volle accu lukte het mij ternauwernood om de wandeling op mijn mobiel te kunnen blijven volgen. Houd daar eventueel rekening mee!

Paul de Feyt lijkt op Arie Met

Vanmiddag zat ik op het terras van De Posthoorn in Den Haag. Een paar tafeltjes verder zat een jongeman, die na een minuut of 10 naar mij toekwam en vroeg of ik Paul de Feyt (zo verstond ik het) was. Nee dus. Want ik leek er zo op.
Mijn conclusie is dat Paul de Feyt en Arie Met op elkaar moeten lijken. Ik zou ze wel eens naast elkaar willen zien.

Tunesië 2

Goed, vorige keer nam ik het op voor de Tunesiërs, nu moet mij toch even wat van het hart. Wat maken ze er een rotzooi van. Werkelijk overal (behalve in de toeristencentra en rond de hotels, en in de woestijn) zie je plastic zwerfafval, met name veel opvallende, blauwe plastic tasjes. Zelfs in Kairouan, na Mekka, Medina en Jeruzalem toch de 4e heilige stad van de Islam, waar we de oudste moskee in noordelijk Afrika bezochten, is het een troep. Daar liep ik dan, braaf mijn cornetto-wikkeltje in de hand houdend. Mij is hierover het volgende verteld: onder de eerste president, Habib Bourguiba, waren plastic tasjes verboden. Onder Ben Ali werden ze toegestaan, maar gerecyclet in een plasticfabriek, door Zweden in Tunesië opgezet. Tijdens de Jasmijnrevolutie zijn de Zweden vertrokken en is de fabriek gestopt. En het verzamelen van het afval van overheidswege ook. Er zijn inmiddels particulieren die hiermee aan de slag willen gaan. Hoog tijd, er is veel te doen.

Madame Bovary

Zoals ik eerder al min of meer aankondigde las ik deze vakantie Madame Bovary. Voor 2 euro uit een uitverkoopbak opgevist, dit stukje wereldliteratuur. Het verhaal, over de hooggespannen verwachtingen over leven en liefde van Emma Bovary en het onbegrip tussen haar en haar man Charles, is eigenlijk vrij eenvoudig. Wat het boek goed maakt is de combinatie van dit verhaal met de realistische beschrijvingen van de dagelijkse gebeurtenissen. Satire op de burgerlijkheid, domheid en gewichtigdoenerij. Ook de stijl is bijzonder, een vermenging van (vaak) de gedachten van Emma met het algemene verhaal van de verteller. Meer dan 150 jaar oud, maar met plezier gelezen. Een gedoemd huwelijk en een aangekondigde zelfmoord. Wat een draak van een vrouw. Wat een sul van een vent.

50books - vraag 32

Deze keer geen echte vraag, maar een serie stellingen, aan de beantwoording waarvan de mate van boeksnobisme afgelezen zou kunnen worden. De stellingen worden gevolgd door een stekelig, grappig bedoelde 'verduidelijking'. Deze doe ik allemaal af als onzin en laat ik voor wat ze zijn. Oordeelt U zelf. Ik geef wel een commentaar of antwoord op de oorspronkelijke stellingen.

1. E-reading is niet het echte lezen = Ik heb het nodig dat mijn persoonlijke voorkeuren over lezen worden gevalideerd als de enige juiste en moreel verheven manier.
Lezen is voor mij meer dan het tot mij nemen van tekst, ongeveer zoals eten meer is dan het tot mij nemen van voedsel. Ik eet liever aan een mooi gedekte tafel, met fijn servies, bestek en glaswerk, dan met mijn handen uit een doos aan een plastic tafel bij de hamburgerketen. Maar honger maakt rauwe bonen zoet. Onlangs zat ik zonder papieren boek, en heb toen een e-boek gelezen. Onhandig.

2. Ik lees alleen boeken die een literaire prijs hebben gewonnen of klassiekers uit de literaire canon = Ik kan zelf geen oordeel vormen.
Een literaire prijs zegt me niet veel. Ik laat me niet per se leiden door zo'n onderscheiding. Soms krijgen boeken die ik gelezen heb een prijs, maar dat is 'andersom'. Klassiekers lezen wil ik iedereen aanraden. Deze boeken hebben zich door de tijd bewezen. Dat moet Kluun nog maar voorelkaar zien te krijgen. Maar ook dat is geen garantie. Zo kom ik maar niet door Oorlog en vrede heen.

3. Boekbloggers zijn dodelijk voor de literaire kritiek! = Ik ben een vergrijzende blanke man in de uitgeverij.
Als dat al zo is dan heeft de literaire kritiek dat aan zichzelf te wijten. Vaak geeft een zgn. boekblog overigens geen literaire recensie. Ik blog vaak over gelezen boeken, maar beschouw dat als niet meer of minder dan een persoonlijke leeservaring. Dat is wat anders.

4. Oh, ik heb nog nooit gehoord van dat boek. Het werd zeker niet besproken in een van de vooraanstaande boekenbijlages = Ik kan zelf geen oordeel vormen.
Ik lees de boekenbijlages elke week, en probeer soms wat te onthouden voor latere aanschaf. Dat lukt meestal niet, want ik vergeet het weer of kom iets anders tegen. Dat laatste, dat is het. Als je merkt dat je van bepaalde boeken niet gehoord hebt en dat dit je hindert: loop eens een boekwinkel binnen. Er is zoveel meer dan de top-10.

5. Ik lees geen troep zoals Twilight Saga / 50 Shades / Oprah‘s Book Club selectie, en ik tweet dit statement minimaal 50 miljoen keer = Ik probeer nog steeds even krampachtig cool te zijn als toen ik nog op de middelbare school zat.
Dat is juist. Behalve dan weer dat 50 miljoen keer twitteren. Ik zeg het nu, een keer.

6. Het boek is altijd beter dan de film, basta! = Ik heb nog nooit The Godfather of The Princess Bride gezien en ik ben ook niet leuk op feestjes.
Dat zou mij niet verbazen, in 90 minuten kun je lang niet zo veel vertellen of laten zien als in 240 bladzijden, lijkt me. Het boek zal dus vaak rijker zijn. Maar ik weet dat niet zeker, ik kan mij niet herinneren wanneer ik voor het laatst naar de bioscoop ben geweest.

7. Rapmuziek is geen poëzie, daarvoor moet je bij Joni Mitchell / Bob Dylan / Belle and Sebastian zijn = Ik ben racist.
Ik ken die rap-teksten niet, maar er is toch, behalve Bloem en Achterberg, ook Paul van Ostaijen, Barbarber en Hanlo? Bob Dylan is een van mijn helden, en de onvolprezen Syd Barrett zong:

'Cause I'm a poet
Don't you know it
And the wind, you can blow it
'Cause I'm Mr. Dylan, the king
And I'm free as a bird on the wing

8. Ik weiger om een ​​e-reader te gebruiken, want ik hou gewoon van die typische oude boek-geur. Mensen die niet houden van die geur zijn geen echte lezers = De basis voor mijn favoriete parfum is schimmel.
Ik heb al eens wat gelezen met een e-reader, zie hierboven, maar prefereer toch om allerlei redenen tot nu toe het papieren boek. Handiger, meer keuze, doet het altijd, geen gedoe met digitale rechten ezovoorts. Ik houd niet van "die typische oude boek-geur".

9. Mensen die hun boeken kopen bij Amazon zijn verkeerd bezig = Ik heb een besteedbaar inkomen dat ver boven modaal ligt en heb een moreel oordeel over mensen die dat voorrecht niet hebben.
Bij Amazon koop ik in ieder geval nooit. Boeken koop ik nooit bij bol.com, want ik ik blader graag vantevoren door een boek, en lees altijd een paar bladzijden voordat ik iets koop. En de koopadviezen van de boekhandelaar zijn altijd zinniger dan die van die dikke blauwe man.

10. Ik markeer nooit pagina’s door een hoekje om te vouwen, breek nooit een boek open, of eet tijdens het lezen = Ik heb onredelijke verwachtingen over hoe graag de mensen aan wie ik mijn boeken nalaat ze eigenlijk wel willen hebben.
Net als bij mijn andere eigendommen probeer ik netjes te zijn op mijn boeken. Zie het als een gek dingetje van mij.

11. Ik denk dat het goed is dat sommige mensen überhaupt al lezen = Ik blijf een mening over je vormen totdat jouw leesgedrag gelijk is aan dat van mij, hoewel het mijne altijd veel beter zal zijn dan dat van jou, omdat ik meer boeken door blanke mannen geschreven heb gelezen dan jij.
Lezen is goed. Meer dan bij wat anders ook maak je samen met de schrijver een verhaal in je hoofd. Of je leert over van alles. Fictie of non-fictie. Maar het meeste leer je over hoe de wereld in elkaar steekt door geen non-fictie te lezen, maar verhalen.

12. Ik heb geen tv, want dat is zonde van mijn leestijd. Had ik al gezegd ik heb geen tv heb? Hey. Jij daar. Ik heb geen tv! = Ik ben niet zo interessant. Ook kijk ik ‘s nachts drie uur Uitzending gemist of On Demand op mijn laptop.
Ik heb wel een tv, maar ik kijk bijna niet meer. Niet zozeer zonde van de leestijd, maar zonde van de tijd. Heel Nederland bakt, Paul de Leeuw, kwisjes met bn-ers, De wereld draait door, voetbal en wat heb je nog meer, het interesseert me werkelijk he-le-maal niets.

13. Het kan me niet schelen wanneer de hoofdpersoon onsympathiek is. Het is het proza ​​waar het om gaat = Mijn vermogen om onuitstaanbare eikels te tolereren maakt me beter dan jou, want jij leest natuurlijk alleen om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur en ellende, wat een inferieure manier van lezen is.
Rare vraag. Maar inderdaad, het interesseert me niet.

14. Ik lees geen liefdesverhalen / thrillers / westerns. Ik lees alleen maar echte literatuur = Kan iemand bevestigen dat ik een volwassene ben?
Ik lees wel eens een 'spannend boek' tijdens de vakantie. Overigens ben ik het met Karel van het Reve eens, die ergens schreef dat spannende boeken nu juist helemaal niet spannend zijn. Ik heb nog nooit een spannend boek herlezen. Maar het leest lekker weg, soms.

15. Ik begrijp niet dat volwassenen nog steeds jeugdliteratuur lezen. Je bent volwassen, dus hoor je boeken voor volwassenen te lezen = Ik hou niet van dansen in de regen of ijshoorntjes of trampolines of eigenzinnigheid en mijn stropdas zit te strak.
Niet mee eens. De Kikker-boeken van Max Veldhuijs zijn prachtig! Voorlezen doe ik niet meer, want mijn kinderen zijn er te oud voor. Maar ik niet. Dus lees ik ze af en toe gewoon zelf.

Wat volgt er nu uit mijn antwoorden? Waarschijnlijk dat ik een boekensnob ben. Welnu, proud to be a book snob, then!

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

Tunesië 1

Wij waren met vakantie, in Tunesië. Maar daarover gaat dit verhaaltje niet. Dit gaat over beeldvorming.

We kozen voor Tunesië vanwege een heel eenvoudige reden: veel zon per euro. Maar er gebeurde iets geks toen ik de afgelopen maanden her en der vertelde over onze plannen. Er werd overwegend negatief op gereageerd. Hoe kon ik dat doen. Vreemd land. Pas je wel op? Kun je niet omboeken? Onveilig, daar. Let wel, dit soort opmerkingen kwam niet vanwege een actuele situatie of zo, maar vanwege "de Islam". Allemaal adviezen van mensen die er zelf nooit geweest waren. Het gekke nu is dat ik merkte dat naarmate er meer van dit soort opmerkingen kwamen, ik bij mezelf twijfel begon te bespeuren. Toch annuleren? Zo werkt dat dus. Jezelf iets aan laten praten.
Nu wil ik niet de politiek-correcte NRC-cryptogramoplosser uithangen, er valt best wat te zeggen over hoe de samenleving daar is, maar ik, noch mijn echtgenote, noch mijn 16-jarige dochter hebben zich onveilig gevoeld, of zijn raar bejegend tijdens onze vakantie. Niet in het hotel, niet in de stad, niet op het platteland of in de woestijn. Maar: je moet bijvoorbeeld wel rekening houden met het feit dat er op prijzen afgedongen moet worden, anders betaal je echt teveel. Dat is overigens ook niet specifiek Tunesisch. Verder heb ik geen bod gehad van 100 kamelen, voor mijn dochter. Ik generaliseer dan ook maar eens: Tunesiërs zijn vriendelijk, gastvrij, behulpzaam, eerlijk. Niet alleen in het hotel maar ook daarbuiten. Behalve die ene ober, van het koffietentje op de hoek van onze straat. Maar horken van obers ("mijn collega komt zo bij U!"), daarvoor hoef je niet naar Tunesië, die vind je overal. Wij hebben een fijne vakantie gehad.

Er is een e-reader in huis

Echtgenote heeft sinds een dag of wat een e-reader. Aan mij de taak om hem aan de gang te krijgen, met de pc en e-books en zo. De e-books waren aangeschaft bij een dikke blauwe man. Om in de toekomst de mogelijkheid open te houden om aangeschafte e-books op andere apparaten te kunnen lezen, moeten Adobe Digital Editions, de Sony Reader software en de reader zelf met dezelfde Adobe ID 'geautoriseerd' worden. Daarna kan er gesynchroniseerd worden. Dat kan als de reader 'gezien' wordt. Nee dus. Nu ben ik geen echte computerwizard, maar totaal onnozel ben ik toch ook niet. Ik stel vast dat als je precies doet wat er in de handleidingen staat, het niet werkt. Er wordt zelfs (ter verdere verduidelijking) gelinkt naar een niet-bestaande pagina op internet. Op internet vond ik wel een forum waar andere ongelukkigen hun wederwaardigheden hadden gepost. En zo kwam ik er toch. Twee-en-een-half uur verder. Ik moet zeggen, het oogt goed leesbaar. Maar voorlopig handhaaf ik mijn bedenkingen tegen dit apparaat. Momenteel lees ik (zoals meestal, in 3 van de 4 gevallen) een boek waar geen elektronische versie van bestaat.
Mijn echtgenote ziet in ieder geval als bijkomend voordeel dat het e-book van Bonita Avenue niet, zoals de papieren versie, ontsierd wordt door het ontevreden gezicht van de schrijver op de achterflap.

Karel van het Reve - Verzameld werk 3

Jaren geleden, toen intellectuelen nog geen televisie hadden, gingen wij 's zondags bij mijn schoonmoeder eten en dan keken we 's avonds naar de Corrie Brokkenshow.

Sinds enige tijd lees ik (met tussenpozen) het Verzameld werk van Karel van het Reve. Inmiddels ben ik bij deel 3 aanbeland. Ongeveer 1000 bladzijden, bevat 4 eerder gepubliceerde bundels (Het geloof der kameraden, Marius wil niet in Joegoslavië wonen, Met twee potten pindakaas naar Moskou en Lenin heeft echt bestaan). Daarnaast ruim 400 blz niet eerder gebundelde stukken (heel veel Henk Broekhuis) en annotaties. Het vorige deel bevatte o.a. twee romans, dat was niet Karels sterkste kant. Maar dit deel is Karel van het Reve op volle sterkte. IJzersterke stukken over Russische literatuur, samizdat, het marxisme-leninisme, Solzjenitsyn, vertalen, wonen in Moskou, de geneugten van de watersport, en nog heel veel meer.

De onderwerpen zijn ontleend aan de actualiteit van 1969 - 1972, en daardoor deels verouderd (de hele Sovjet-Unie bestaat niet meer), maar nog steeds leerzaam en leesbaar. En in de onvolprezen (Van het) Reve-stijl, zoals ook gehanteerd door broer Gerard. Informatief maar met ironie, zelfspot en steken onder en boven water.



Deze bundel met interviews las ik er meteen maar achteraan. Verschenen om een deel van de benodigde financiën te genereren voor de totstandkoming van het Verzameld werk. Dat is gelukt. Het is een beetje een potpourri, gesprekken over net verschenen bundels, de situatie in de Sovjet-Unie, over zijn verhouding met broer Gerard en met zijn vader Gerard van het Reve senior, de Russische literatuur, enzovoorts en enzoverder.

Op blz. 102 legt Karel in een gesprek met Jan Brokken nog eens uit, waarom we literatuur moeten lezen:

[...]
Hij vraagt of ik hem een keer peinzend uit het raam wil laten kijken. Hij leest graag interviews, vooral om kleine zinnetjes als terwijl hij peinzend het raam uitkeek.
Ik vraag of het lezen en bestuderen van literatuur zijn leven verrijkt heeft. Dan kijkt hij inderdaad even peinzend uit het raam. 'Literatuur,' zegt hij, 'heeft een beschavende invloed op iemand. Je komt allerlei dingen te weten over vreemde landen en vreemde culturen, over rare mensen en rare ideeën. Je wordt er misschien wel een beter mens door. Er hangt toch een zekere morele sfeer in boeken. Iedere schrijver vindt dat bepaalde dingen beter zijn dan andere en dat heeft waarschijnlijk invloed op je gedrag. Het is natuurlijk een abstracte discussie. Zoals de discussie over de invloed van geweld op de televisie. Lezen heeft iets hoogstaands. Daar wordt een hoop kletskoek over verteld. Maar het is wel zo.' En dan wordt zijn gezicht weer een vrolijke grimas.
[...]

Waarvan akte! Nu eerst maar weer een paar andere dingen lezen, en dan, misschien rond Kerstmis, Verzameld werk 4.

50books - vraag 31

Vraag 31: Wie is er bekend met en/of doet mee aan enige vorm van boekenruil?

Waar twee ruilen moet er een huilen

Boeken ruilen, daar doe ik niet aan. Al eerder in deze reeks heb ik gezegd dat ik mijn boeken het liefst bij me houd, omdat ik ze herlees, of nog eens een passage wil naslaan. Wel heb ik soms van die typische vakantieboeken (van de orde: Nicci French), die dan uit zijn, die wil ik wel eens achterlaten in huisje, hotel of op de camping. De zogenaamd 'spannende' boeken dus, die kijk ik na lezing toch nooit meer in. Maar dat is dan de uitzondering.

Bookcrossing, dat ken ik en ik heb er een keer aan meegedaan. Lees hier hoe ik een boek vond, hier mijn leeservaring, hier hoe ik het weer de wereld instuurde en hier de verdere avonturen van het boek. Dat laatste viel dus tegen, het boek is waarschijnlijk door Bijenkorfpersoneel weggegooid of door een bezoeker in de eigen kast gezet.
Zelf een boek ter beschikking stellen aan bookcrossing? Dat lukt mij niet, ik ben er te veel aan gehecht.





#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

Zomer op het plein met Freek de Jonge

Ik meldde al eerder die leuke jaarlijkse serie optredens en voorstellingen in Alkmaar: Zomer op het plein. Dit jaar werd de reeks afgesloten door Freek de Jonge en begeleidingsband (goeie drummer). De zon scheen, de tap was los, het plein stond vol. Prima sfeer. Freek speelde ongeveer een uur, met kennelijk flink plezier. Nieuwe nummers, van zijn laatste cd Zonde, maar iets oudere, en een paar uitstapjes (Bello de hond en Scania Vabis) naar Neerlands Hoop ('ik ben een van de weinige overlevenden van dat duo') en naar Frits (Dankzij de dijken). Tussendoor verhalen, enige soms prikkelige interacties met het publiek en Freek-grappen. Ik begrijp dat er weer optredens komen in het Compagnietheater, en o.a. hier in Alkmaar in Theater de Vest, op 4 december 'als de verbouwing dan tenminste klaar is'. Ik ben benieuwd. Jammer dat het vandaag maar een uur was. En dat ik die laatste cd niet kon kopen.


(foto van internet)

50books - vraag 30

Vraag 30: Hoe lang nog voordat we niet meer weten hoe een boek te gebruiken?

Dat lijkt een gekke vraag (wie weet nou niet hoe je een boek moet 'gebruiken') maar is het niet. In de muziek is het cd-tijdperk ook al voorbij, en mijn kinderen kennen lp's alleen als die grote platte dingen die tot een jaar of wat geleden in een doos op zolder stonden en nu afgevoerd zijn.

Met de hand schrijven: ik kan het wel, maar doe het bijna niet meer, in ieder geval geen langere teksten. Ik heb een boekje waarin ik wel dingetjes opschrijf, en zie dat mijn handschrift veel slechter is dan in brieven die vijftien, twintig jaar oud zijn, die ik nog heb.

En zo zal het met boeken ook gaan. Het digitale aanbod groeit. Ik houd al jaren nauwkeurig bij welke boeken ik lees, en de laatste 3, 4 jaar kijk ik ook of van de door mij gelezen boeken ook een e-versie beschikbaar is. Dat percentage stijgt, en ligt nu rond de 20 %.

Hoewel ik mijzelf zeker geen bibliofiel wil noemen, is lezen voor mij toch iets meer dan het consumeren van tekst. Ik noem het maar het boekgevoel. Boekje in de hand, een beetje heen en weer bladeren, hoe is het gedrukt, op wat voor (kleur) papier, slaat het boek makkelijk open, blijft het open liggen, zelfs: hoe ruikt het, enzovoorts. Met een e-lezer zal ik dat ook missen, zoals ik ook het hoezen bekijken en teksten lezen bij lp's mis (ik weet het, een oude man). Maar dat heeft niets met de vraag te maken.

Ik denk dat het nog wel zo'n 100 tot 150 jaar duurt voordat we (hieronder te verstaan: het algemene publiek) niet meer weten hoe met een boek om te gaan. Mijn jongste dochter houdt het op 'een aantal generaties'. Zij weet nog hoe een boek werkt en heeft als het goed is nog zo'n 75 jaar 'voor de boeg'. Tel daar eens 2 generaties bij op. Mijn echtgenote houdt het op 150 tot 200 jaar. Andere mensen heb ik het niet gevraagd.

Over elektronisch lezen heb ik al eens wat geschreven. In grote lijnen geldt dat wat mij betreft nog steeds.



Genoeg, ik ga weer lezen, in Karel van het Reve, Verzameld werk 3. Tenminste, als ik weet hoe ik weer verder kan. Ik zie geen knopje. Moet ik ergens drukken, of vegen?

#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.

Het aangename en het eh.... nuttige

Hier een voorbeeld hoe natuurkunde toch leuk kan zijn.



Op de foto een glas whisky. Mijn glas whisky. Voor het experiment was die whisky niet per se noodzakelijk, andere alcoholhoudende dranken mogen ook (bier is niet geschikt vanwege de schuimkraag). Doe zelf nu ook wat alcoholhoudende vloeistof in een glas en (dit is het moeilijkste deel van de proef) laat het even staan. Het is wat moeilijk zichtbaar en ik fotografeer dit ook maar even uit de losse pols met mijn mobiel, maar boven het oppervlak worden op de glaswand druppels die naar beneden lopen ('tranen') zichtbaar.
Dit tranen is niet het gevolg van schudden, onzorgvuldig inschenken of een vet glas, maar het Marangoni-effect. Daar ging mijn Fysische Transportverschijnselen-hart toch even sneller van kloppen! Proost.

32 jaar ('t is wel een beetje raar)

Vandaag, 2 augustus 2013, zijn E. (die niet op internet hoeft en hier dus alleen een voorletter heeft) en ik 32 jaar bij en met elkaar. En gelukkig.