The Analogues hebben een missie. Ze willen alle latere Beatle-lp's (vanaf Revolver), die The Beatles zelf nooit live gespeeld hebben, live brengen, integraal, met alles erop en eraan, met dezelfde instrumenten die tijdens de opnamen gebruikt zijn. Na Magical Mystery Tour en Sgt. Pepper is het nu dan de beurt aan The Beatles, zoals de witte dubbel-lp officieel heet. The White Album. Qua instrumentatie en geluid misschien niet zo grensverleggend als Pepper, maar wel: een dubbel-lp, en heel erg divers. Er staat van alles op: liefdesliedjes, vrolijke pop, rock, country, hard-rock, blues en Revolution 9. 30 nummers. Tijdens de voorbereiding moest gitarist Jan van der Meij om gezondheidsredenen afhaken, maar als plaatsvervanger trad aan Felix Maginn, van Moke, en een gastzanger wiens naam mij helaas is ontschoten voor de rauwere McCartneynummers op de tweede lp. Verder waren er natuurlijk de benodigde strijkers en blazers en een extra percussionist. En precies de juiste instrumenten. 'Anders is het niks', zoals bandleider Bart van Poppel ergens ín een documentaire zegt. Check het geweldige Beatles Gear.
Eerder deze week ging de (volledig uitverkochte) tournee van start. Alkmaar. Ik zat op rij 2. Ja, ik ken alle nummers van haver tot gort. Maar de live uitvoering deed me weer eens beseffen hoe geweldig goed en veelzijdig The Beatles eigenlijk waren. Het genieten zit 'm voor mij in de muziek, en hier vooral ook in de voortdurende constatering dat het allemaal, altijd en overal klopt, tot in de kleinste details (OK, het was een try-out, ik hoorde een, twee kleine onvolkomen dingetjes die ongetwijfeld weggepoetst zullen worden). Een tuba op de achtergrond, die ene maat blokfluit, wat extra slagen op een tweede hi-hat, een dubbel uitgevoerde pianoriedel, de gitaar en de citers in een mellotron, het is er allemaal. Ik hoorde de plaat eigenlijk weer zoals toen ik hem de eerste keer in zijn geheel hoorde, op 1 januari 1969, op de verjaardag van een oom. En de instrumenten. Ik ben niet goed in namen van gitaren, maar ik zie dat het de goede zijn.
Wél met naam herkende ik de Gibson Les Paul van George, met de originele goudfinish (hoewel The Beatles zelf in 1968 hun instrumenten weer blank schuurden, voor een 'beter geluid'), door Eric Clapton gebruikt op While My Guitar Gently Weeps, en John's Epiphone.
Fijn. Her en der tussen de nummers waren er korte video's met experts Andy Babiuk en Mark Lewisohn, over het speciale van deze dubbel-lp.
Veel bezoekers zullen net als ik nieuwsgierig geweest zijn naar het voorlaatste nummer, Revolution 9. Niet echt een 'tune', en zeker geen 'song', maar een experimentele collage, een soundscape van flarden muziek, samples, gesprekken, geluidseffecten. John, George en Yoko Ono. Ook George Martin komt voorbij, misschien tegen wil en dank. Acht minuten en tweeëntwintig seconden. Niet na te spelen. Maar het hoort erbij, en dus was het erbij. Eerlijkheidshalve werd gemeld dat de Analogues-versie bij deze try-out nog niet af was, de originele Beatles-versie werd gespeeld, maar er werd iets heel bijzonders van gemaakt. Ik zeg even niet hoe (ik vond het zo bijzonder dat ik de verrassing, verbazing niet wil wegnemen voor eventuele lezers die nog gaan), maar ik neem mijn hoed diep af voor de gevonden oplossing. Ten slotte weer op aarde, met het hemelse Good Night, een stervertolking door Felix.
Wat vond ik het beste? Alle nummers zijn natuurlijk goed, maar als ik moet kiezen: Back In The USSR, Birthday, Savoy Truffle. Lekkere binnenkomers. I Will, Mother Nature's Son. En toch ook: Revolution 9, dit keer.
In de toegiften I Want To Hold Your Hand, I Call Your Name, Eight Days A Week en All You Need Is Love. Misschien vergeet ik er nog een.
Later dit jaar de cd en de dvd. En hopelijk volgend jaar weer een Beatle-lp. Ik schat: Abbey Road.
