Hello Goodbye

Ik zag The Analogues gisteren in Carré, met hun show Hello Goodbye. Dit keer werd niet een Beatles-lp integraal nagespeeld, maar was er een keuze van de beste nummers uit het latere werk, zo ongeveer de periode van de blauwe dubbel-lp dus. Hoewel ook nummers van Revolver en Rubber Soul langskwamen. Zoals elke Analogues-show zag ik ook deze meerdere keren, in de Ziggo-dome en in het theater, maar deze avond was denk ik de laatste die ik zal zien van The Analogues. Hierna spelen ze nog wat festivals, en in het najaar gaan ze naar Engeland, en Frankrijk. En daarna? Wie het weet mag het zeggen. De missie van de band, de latere studio-lp's live spelen, is min of meer volbracht. Min of meer, alleen Revolver is niet gedaan, althans niet integraal. De afgelopen jaren speelden ze wel nummers van die plaat, als toegift of zo. En ook gisteren weer, onder andere Tomorrow Never Knows, voor mij zelfs het hoogtepunt van deze avond. 

Gisteren was een prima avond, het geluid was goed en de nummers ook. :-) In ieder geval heb ik ook nu weer genoten. Elke keuze van 'beste nummers' is subjectief. Maar het nummer dat ik miste was A Day In The Life. Nou ja, het is ook nooit goed, of het klopt niet, zullen we maar zeggen. Topavond, weer.

Bij de merchandise-stand een aardig boekje gekocht. (Alle cd's en dvd's heb ik al.)

P.S. Voor de volledigheid, 2 gecancelde shows: 

In 2020 was er een show rond Revolver gepland in AFAS. De bedoeling was dat de zaal gevuld zou worden met bezoekers steeds op afstand, in verband met corona, weet u nog?  Ik heb de kaartjes nog, maar het werd uiteindelijk toch afgelast.

 

Ook in 2020 was er een concert gepland in verband met John Lennons 80e geboortedag, en de moord, toen 40 jaar geleden, John Lennon Dead at 40 Alive at 80. Ik had kaarten voor in Tivoli, maar ook deze show ging (om dezelfde reden) niet door.

Ik denk de laatste tijd soms ook aan Moskou

Ik denk de laatste tijd soms ook aan Moskou. Poetin en zijn krankzinnige oorlog in Oekraïne, de 9 mei-parade in uitgeklede vorm. Ik zie Iris de Graaf (inmiddels ook weer teruggehaald) in het Journaal en denk: hé, in die straat hebben we ook gelopen. Vanmorgen waren er drone-aanvallen op Moskou. 

We waren in 2017 ruim een week in Moskou. E. heeft er als kind gewoond, omdat haar vader er werkte. Ik ken dus haar jeugdverhalen. We gingen er naartoe, E. wilde het nog eens zien, en ik ook. We bekeken natuurlijk de toeristische highlights, het Rode Plein, het Kremlin, we wandelden in Gorky Park, bekeken de metrostations, de 'Zeven Zusters', het Bolsjojtheater, enzovoorts. We bezochten het Paustovski-museum, het jugendstilhuis waar Maksim Gorki woonde, nu een museum, de monumenten die herinneren aan de Tweede Wereldoorlog, het Museum voor de Kosmonauten. Bijzonder was de Christus-Verlosserkathedraal, door de sovjets opgeblazen, maar nu herbouwd. Toen E. er woonde was er op die plek, op de fundamenten, een groot buitenzwembad, we hebben de foto's. Maar we bezochten ook het Sacharov Information Centre, dat bepaald niet gesteund werd door de overheid. En natuurlijk ook de flats waar E. met haar ouders woonde, haar kleuterschool (nu de ambassade van Palestina), de Duitse school die ze later bezocht, de Nederlandse ambassade en de school waar ze op balletles ging. Mooi om (weer) te zien. 

Ook in 2017 was het al een 'ander soort land'. Maar Moskou was indrukwekkend, mooi, de mensen waren aardig, geïnteresseerd en behulpzaam. En het was lente. Ik weet het, de ogen van een toerist. Dat is allemaal voorbij. Het Sacharov Information Centre is inmiddels gesloten. Poetin is een vreselijke oorlog begonnen. En ook Moskou ligt nu onder vuur.

Ik denk dat we er nooit meer naartoe kunnen. In ieder geval voorlopig. Vreselijk. Niet zozeer voor mij, voor ons, maar voor iedereen. Die oorlog moet stoppen, Oekraïne moet alle gebieden terugkrijgen, en Poetin moet weg. Maar wat komt er dan? Het is, net als toen we er in 2017 waren lente, maar het voelt als winter.